Երեկոներից մեկում, զբոսնելիս, քանի որ երեկոն անցկացնելու միջոցներ չունեինք, մենք գնացինք մետրոյի կայարան՝ տուն գնալու եւ քնելու համար։ Մոտենալով (ինչպես հիմա հիշում եմ) 59St.-ին, մեր առջեւ տեսնում ենք երեք երիտասարդ, գեղեցիկ աղջիկների, որոնք ռուսերեն են խոսում, իրար ենք նայում՝ ամեն ինչ պարզ է, դանդաղ հասնում ենք նրանց, ականջ դնում խոսակցությանը, հավասարվում, ժպտում աղջիկներին՝ առանց մի բառ ասելու... :) Նրանք սկսում են մեզ քննարկել, հենց այնտեղ՝ ռուսերենով (ակնհայտորեն կարծելով, որ մենք ամերիկացիներ ենք)։ Լուսացույցի մոտ, որտեղ մենք կանգ առանք կարմիրի ժամանակ, նրանք հասնում են մեզ, ես ասում եմ նրանց «բարեւ»... - «աաաա, ուրեմն դուք ռուս եք :)», հետո մի փոքր զրույց, եւ քանի որ մենք պետք է մտնեինք Apple կենտրոն, իսկ նրանք՝ այգի, հրաժեշտ ենք տալիս, հեռանում։ Կանգնած ստուգում եմ փոստարկղս, .. մեջքիս թփթփոց, շրջվում եմ, նա ասում է.

• Մենք այստեղ մտածեցինք... գուցե դուք զբոսնեք մեզ հետ?
• է-է-է, նուուու... Մենք դեռ գործեր ունեինք... է (մոտենում է Ալյոշկան, հետաքրքրվում, թե ինչ է պատահել)
• Մենք աղջիկներով մտածեցինք զբոսնել ձեզ հետ??? (ես նրա մեջքի հետեւում ձեռքերով նշան եմ անում՝ իբր ինչ զբոսնել, մենք մի կոպեկ անգամ չունենք)
• Իհարկե, մենք կզբոսնենք ձեզ հետ։
  ...Գնում ենք զբոսնելու (գիշերային Նյու Յորքը հատկապես գեղեցիկ է)

Զբոսնում ենք, լյա-լյա-լյա, մյուս երկու աղջիկները համառորեն ձգտում են դիսկոտեկ՝ երրորդ անձանց հետ պայմանավորվածության համաձայն։ Որոշվեց՝ Անյան մնում է մեզ հետ, իսկ դուք գնացեք դիսկոտեկ, մենք կզբոսնենք եւ նույնպես կգանք, բոլորն ունեն հեռախոսներ՝ կկապվենք։ Իջնում ենք Մանհեթենով ներքեւ, ճանապարհին լավ «զինվում» ենք գինով, գնում ենք Washington Square այգի, գինի խմում, զրուցում, նվաճում Լեդիին՝ ընկերոջս հետ հերթով :)) Կարծես թե սկսում եմ հաղթել այս չասված, ներքին պատերազմում, Ալյոշան էլ է դա հասկանում, այդ ընթացքում խմում ենք գինին եւ շարժվում առաջ... Մանհեթենի ստորին մասը մեկ այլ աշխարհ է, ոչ մի բանի նման չէ, հատկապես վաղ գիշերը՝ բառերով հնարավոր չէ փոխանցել... Գնում ենք դեպի այն ակումբը, ուր գնացել էին տիկնայք, շուրջը զբոսնում են զարդարված մարդիկ, փոքրամասնությունների եւ փանկերի հետ հավասար... Տրամադրությունը հիանալի է, գումարած՝ սիրո թեւերն ավելի ու ավելի են աճում... Այն, ինչ տեղի ունեցավ հետո, հրաշք էր, նման բան լինում է միայն այնտեղ, «պետք է խմել», մտածեցինք մենք երեքով - Ալյոշան լուռ մոտենում է աղբամանին եւ այնտեղից հանում, ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ !!! Կիսատ օղու շիշ.. Մենք քիչ էր մնում ընկնեինք, նա՝ նույնպես, շարունակում ենք... Խմում ենք այդ օղին շշից, հենց այդ «խելագար-ուրախ» ամբոխի մեջտեղում։ «Պետք է նույնպես ինչ-որ բանով զարմացնել», մտածեցի այն ժամանակ, մոտ 15 մետր անց մենք անցնում ենք ծաղկի խանութի կողքով, 2 փողոցների խաչմերուկում, եւս 15 մետր անց ես նույնպես լուռ հետ եմ գնում, գաղտնի վերցնում եմ վարդերի ամենամեծ փունջը՝ հսկայական մի կույտ, որը նույնիսկ չեն փաթաթում՝ այնքան շատ են եւ գեղեցիկ, հեռանում եմ - վերջ, Անյա, դու հիմա հաստատ իմն ես!!! (հուսով եմ՝ ցինիկ չի հնչում), հետո դիսկոտեկ (տիկնայք, որոնք սպասում էին մեզ, կարողացան մեզ անվճար ներս մտցնել), այն դեպքը հեծանիվի հետ, որի մասին արդեն պատմել եմ... Ոչ, ոչինչ, նույնիսկ համբույրներ չեղան այն ժամանակ, ամեն ինչ ավարտվեց դիսկոտեկից հետո... Մենք այլեւս չհանդիպեցինք եւ չզանգահարեցինք... Մեկ շաբաթ տանջվելուց հետո, զբոսնելով նույն տեղում, որտեղ հանդիպել էինք նրանց, որոշվեց նորից հանդիպել, զանգեցինք, հրավիրվեցինք հյուր... Մինչեւ Թրենթոն (ճիշտ չեմ հիշում անունը), Նյու Ջերսիի փոքրիկ քաղաք, հասանք ինչպես պատահի, երկար թափառեցինք, բայց վերջապես հասանք։ Իսկ այնտեղ (բանն այն է, որ բոլոր աղջիկները աշխատում էին ռեստորանում, եւ հենց այդ օրվանից մեկ օր առաջ ռեստորանում գինու համտես էր եղել, եւ ուր եք կարծում, գնացել էր այն, ինչ չէր խմվել, չէր բացվել..) սեղանը պարզապես ճկվում էր, այնքան գինի - ընդ որում՝ գրեթե ամեն ինչ խցանված - ես չէի տեսել... Ես այնքան էլ գիտակ չեմ, որ թվարկեմ, թե ինչ կար այնտեղ, ինձ պարզապես ասացին, որ գինին 100-200$ է շշի համար, դա բավական էր!! Բայց հաճույքը դրա մեջ չէր, ես նրան նորից տեսա։ Է՜խ, սեր... Հետո մենք Ալյոշայի հետ հիմարների պես հարբեցինք, գոռալով քայլում էինք քաղաքի կեսով եւ շատ վատ էինք պահում մեզ... Հետո նա սկսեց ավելի հաճախ գալ մեզ մոտ, դրանք ամառվա ամենաերջանիկ օրերն էին, մենք ընկերացանք, զբոսնում էինք, զրուցում, լաստանավով զբոսնում... Արքայադուստր, ես մինչ օրս հիշում եմ այդ ժամանակը հաճելի թախիծով :)