Destin Commons

Մենք «Destin Commons»-ը պարզապես անվանում ենք «Commons»՝ սա Դեստինի կենտրոնում գտնվող մի փողոց է՝ տարբեր ֆիրմային խանութներով, Hard Rock Cafe-ով, կինոթատրոնով եւ մի փոքրիկ գնացքով, որը զբոսանքի է տանում ամերիկացի երեխաներին։ Այս փողոցի կենտրոնում շատ հետաքրքիր շատրվան կա՝ խանութների միջեւ ընկած փոքրիկ հրապարակում ջրի շիթերը դուրս են գալիս անմիջապես գետնից, եւ ամեն օր փոքրիկ երեխաները ցայտում են դրանց մեջ՝ հագուստով կամ լողազգեստով, հիացած նրանով, որ թրջվել են գլխից ոտք։

Ամբողջ օրը այս փողոցում երաժշտություն է հնչում, ամբողջ օրը այստեղով զբոսնում եւ խանութներ են մտնում Դեստինում հանգստացողները՝ լողափում պառկելուց հոգնած եւ զվարճանք փնտրող ամերիկացիները։

Ես սիրով ձեզ էքսկուրսիա կանցկացնեի այս գեղեցիկ փողոցով, որն ապրում է իր վառ ամառային կյանքով, ես արդեն սովորել եմ գրեթե բոլոր խանութները (դե իհարկե, մենք բոլորի մոտ էլ դիմումներ ենք ներկայացրել, այսինքն՝ աշխատանք փնտրելու համար դիմել ենք)։

Բայց, տիկնայք եւ պարոնայք, եկեք Commons գնանք ոչ թե գլխավոր փողոցով, այլ իմ ճանապարհով։

Իսկ ես այնտեղ գնում եմ հեծանիվով։

Սկզբում պետք է անցնել «Bass Pro Shops» խանութի հետնաբակով, անցնել այն անգարի կողքով, որտեղից ամեն առավոտ հանում են զբոսանավերը եւ երեկոյան վերադարձնում։

Հետո՝ «Blue Point» ռեստորանի հետեւի մուտքի կողքով, որի մոտ հաճախ նստարանին նստած են լինում սեւ շապիկներով եւ գրպաններով գոգնոցներով մատուցող տղաները։

Այս ռեստորանում աշխատում են Օլյան եւ Իրան։ Նրանք էլ են այնտեղ գալիս հեծանիվներով։

Մի անգամ մենք Նատաշայի հետ անցնում էինք Commons-ով եւ տեսանք նրանց՝ փողոցում նստած։

• Բարեւ, աղջիկներ։ Իսկ ինչո՞ւ դուք չեք աշխատում։
• Մեզ ասացին սպասել մենեջերին։ Երեւի չեն ուզում, որ մենք աշխատենք իրենց մոտ... Թույլ չեն տալիս պատվերներ ընդունել, - պատասխանում է Օլյան, - Ահա նստած ենք, սպասում ենք, ինքներս էլ չգիտենք, թե ինչի...
  Իսկ հետո ասում է. «Դուք այնքան հոգնած եք, ձեզ մի բան բերե՞մ խմելու»։
• Իսկ կարելի՞ է։)
• Դե այո, կարող եմ կոկա-կոլա բերել...
• Ոչ, միայն կոլա չէ, կարելի է պարզապես ջուր։

Եվ Օլյան մեզ բերեց կիտրոնով ջուր։

• Դե ահա, գոնե մեկ պատվեր այսօր ընդունեցիր, - կատակում եմ ես։

Օլյան մի փոքր ժպտում է, բայց աչքերը միեւնույն է տխուր են։

Բոլոր ամերիկացիները միշտ ժպտում են, իսկ ահա մեզ համար դա երբեմն շատ դժվար է տրվում։ Մենք չենք կարող նրանց պես՝ ռուսների մոտ ամեն ինչ երեւում է աչքերից, իսկ ամերիկացիների մոտ՝ ոչ։ Նրանք սովոր են ժպտալ։

Հետո, երբ Օլյան եւ Իրան աշխատանքից տուն վերադարձան, ասացին, որ ամեն ինչ նորմալ է՝ իրենց չեն հեռացնում։ Պարզապես ասել են սովորել մենյուն եւ որ մեկ շաբաթից իրենց թույլ կտան պատվերներ ընդունել, եւ որ ամեն ինչ կախված է իրենցից, թե ինչպես իրենց կդրսեւորեն...

• Իրականում նրանք դանդաղ հավաքագրում են անձնակազմ, - ասում է Օլյան, - միայն թե ռուսների չեն վերցնում, ինքս էլ չեմ հասկանում, թե ինչպես մեզ վերցրին՝ բախտներս բերեց։

Իսկ մենք, տիկնայք եւ պարոնայք, իջնում ենք իմ հեծանիվից, դնում այն հատուկ կայանատեղիում, կողպում փականով եւ շարունակում ճանապարհը։

«Blue Point»-ի հարեւանությամբ գտնվում է «Maui Nix Surf Shop» խանութը։ Այնտեղ աշխատում են Վիկան, Նատաշան եւ ես։ Մեզ Նատաշայի հետ այնտեղ վերցրին մի քանի շաբաթ առաջ, եւ մենք շատ ուրախացանք դրան։ Իսկ հետո մեր մենեջեր Լուկասն ասաց, որ մեզ դնում է «on call schedule»-ի, այսինքն՝ մենք պետք է ամեն օր զանգենք եւ հարցնենք՝ աշխատո՞ւմ ենք վաղը, թե՞ ոչ։

Այս շաբաթ ես աշխատել եմ այսպես՝ երեքշաբթի՝ 12-ից 8-ը, չորեքշաբթի եւ հինգշաբթի՝ 6-ից 10-ը, ուրբաթ՝ 12-ից 4-ը։ Նատաշային գրաֆիկում ընդհանրապես ժամեր չեն նշանակել։

Ես շատ եմ ուզում աշխատել։ Ուզում եմ շատ աշխատել։ Եվ երբ ես (ժպտալով) հարցնում եմ Լուկասին, թե աշխատո՞ւմ եմ վաղը, իսկ նա (ժպտալով) պատասխանում է. «Six to ten pm. You've got it, baby!» (Սա ամերիկյան հումոր է, այո, նա այդպիսին է), ես պետք է ասեմ «Ok, Lucas, thank you»։

Եվ ես ասում եմ. «Ok, Lucas, thank you!»։ Եվ ժպտում եմ։ Եվ մտածում եմ. «Իսկ Սլովակիայից եկած աղջիկների համար, որոնք ընդհանրապես անգլերեն չեն խոսում, գրաֆիկը կազմված է ամբողջ շաբաթվա համար։ F*** you, Լուկաս, եւ այդ իմ չորս ժամը խցկիր քեզ...»։ Մի խոսքով, ես շատ բան եմ մտածում այս իրավիճակի մասին։

Բայց եկեք չխորանանք իմ այդ մտքերի մեջ։ Հաջորդ դուռը երիտասարդական «Abercrombie and Fitch» խանութն է։ Անցնելով դրա կողքով՝ միշտ զգում ես օծանելիքի հաճելի բույրը, որը նրանք վաճառում են։

Այս խանութում շաբաթը երկու կամ երեք անգամ կես դրույքով աշխատում են Իրան եւ Օլյան, որոնց մասին արդեն գրել եմ։ Այս խանութում հաջորդ շաբաթ հարցազրույց ունեմ։ «Abercrombie»-ում շատ չես աշխատի՝ նրանք շատ են վարձում եւ քիչ ժամեր են նշանակում գրաֆիկում։

Ամերիկայում վճարում են աշխատած ժամերի համար։ Եվ աշխատողին շաբաթական 40 ժամից ավելի չեն տա, հակառակ դեպքում գործատուն ստիպված կլինի վճարել «overtime»։ Ոչ թե ժամում $8.5, այլ, օրինակ, $11։ Այսինքն՝ մարդը կարող է աշխատել, օրինակ, շաբաթը 4 օր՝ օրական 10 ժամ եւ ավարտել կեսգիշերին, բայց դա «overtime» չի լինի։ Միայն եթե շաբաթական 40-ից ավելի լինի։

Տիկնայք եւ պարոնայք, մենք դուրս ենք գալիս «Abercrombie»-ից։ Հաջորդ կանգառը «Cold Stone» պաղպաղակի սրճարանն է։ Տեսնո՞ւմ եք երկար հերթը, որն արդեն չի տեղավորվում ներսում եւ շարունակվում է փողոցում։ Սա կոչվում է «busy»։

«Busy»-ն հաճախորդների կամ, ինչպես նրանց այստեղ անվանում են, «customer»-ների հոսքն է։

Հականիշը՝ «slow», այսինքն՝ «customer»-ների քիչ քանակը կամ բացակայությունը։

«Cold Stone»-ում հավասարապես աշխատում են ռուսներ եւ ամերիկացիներ։ Այնտեղ աշխատում են Չելյաբինսկից Լենան եւ Նատաշան եւ Վլադիվոստոկից Օլյան։

Նրանք խառնում են պաղպաղակը, թխում վաֆլիներ, պատրաստում կաթնային կոկտեյլներ եւ շատ ուրիշ բաներ։

Նրանք 8 ժամ առանց ճաշի ընդմիջման աշխատում են ցրտի մեջ։

• Ես չեմ ուտում այս պաղպաղակը։ Ես չեմ կարող նայել դրան, - ասում է Նատաշան, - աղջիկներ, դուք կարծում եք՝ այն կաթի՞ց են պատրաստում։ Իսկ մեր «milkshake»-ները գիտե՞ք ինչպես են պատրաստվում։ Բաժակի մեջ մեկ երրորդը կաթ է, իսկ հետո ավելացնում են ինչ-որ թափանցիկ հեղուկ պլաստիկ տոպրակներից, ես չգիտեմ՝ ինչ է դա...

• Այսօր աշխատում էին գրեթե բոլոր ռուսները, - պատմում է մի երեկո Լենան, - հասավ նրան, որ մենք սկսեցինք պատվերներ ընդունել։

• Սպասիր, ձեզ չի կարելի դա անել։ Չէ՞ որ նրանք, ովքեր պատվերներ են ընդունում, պետք է ավելի շատ վճարեն...

• Այո՛։ Բայց ամերիկացիներից դրամարկղի մոտ կանգնած էր միայն Բենը։ Իսկ մնացածը գնացին ծխելու։ Լավ է, որ ոչ ոք «milkshake» չէր պատվիրում։ Պաղպաղակը ես գրեթե ամբողջությամբ սովորել եմ, իսկ «milkshake»-ները՝ ոչ։

Նրանք հավերժ դուրս են գալիս մեկ ժամով իրենց «break»-ներին եւ նստում ծխում փողոցում, - բողոքում է Լենան։

• Մի անգամ նրանք անգլերենով քննարկում էին մեզ եւ կարծում էին, որ մենք չենք հասկանում։ Ասում են մի բան, օրինակ՝ «թող ռուսները գնան աշխատեն»։ Ես հետո մոտեցա Լեքսիին, ասացի նրան, որ թող չմտածի, թե մենք ոչինչ չենք հասկանում՝ մենք հասկանում ենք ամեն ինչ, ինչ նրանք ասում են մեր մասին։

Աղջիկները շատ հետաքրքիր բաներ են պատմում Cold Stone-ում իրենց աշխատանքի մասին։ Ե՛վ վատը, եւ՛ լավը։ Իրենց սիրելի Քրիսի մասին, սրճարանի տեր Փոլի մասին, իրենց հետ սիրախաղ անող customer-ների մասին, այն մասին, թե ինչպես են ձեռքերը ցավում աշխատանքից հետո։

Կան եւս մի քանի խանութներ եւ ռեստորաններ, որտեղ աշխատում են իմ ընկերները։ Նրանք բոլորն էլ լավ են աշխատում։

Ես էլ եմ լավ աշխատում։

Ամբողջ կյանքում ես եղել եմ «customer»։

Եվ միայն այստեղ՝ Destin Commons-ում, ես սկսում եմ հասկանալ, թե ինչ է սպասարկման ոլորտում աշխատանքը։

Սպասարկման ոլորտում ցանկացած աշխատանք շատ ծանր աշխատանք է։

Սա ՇԱՏ ԾԱՆՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔ Է։

Destin Commons-ի խանութները փակվում են երեկոյան տասին, Cold Stone-ը՝ տասներկուսին։

Իսկ առավոտյան ամեն ինչ նորից՝ արեւոտ փողոց, ծիծաղող երեխաներ, գնացք, կինոթատրոն, շատրվան։

Իսկ փողոցի մյուս կողմում երիտասարդ ամերիկացիները, լատինոները, ռուսները, չեխերը, սլովակները կայանում են իրենց հեծանիվները կայանատեղիում։

Նրանցից ութը պատկանում են Russian house-ի աղջիկներին։