Russian house - սա մեր նոութբուքի «Windows»-ի օգտատիրոջ անունն է։ Ինձ դուր եկավ այն, եւ ես որոշեցի տանը մեր կյանքի մասին պատմությունը անվանել այս անունով։
Russian house-ը մեծ երկհարկանի տուն է՝ երեք ննջասենյակով, երեք լոգասենյակով, երկու պատշգամբով, մեծ խոհանոցով եւ հետնաբակում ճոճանակով։
Russian house-ը գտնվում է Ֆլորիդայում՝ Դեստինում, Cobia փողոցում, լողափից շատ մոտ։
Տանը ապրում է տասը ռուս աղջիկ։ Վիկան, Յուլյան, Սվետան, Օլյան, Նատաշան եւ Լենան, Իրան եւ Օլյան, եւ մենք Նատաշայի հետ։ Վիկան Մոսկվայից է, Յուլյան՝ Նորիլսկից, Սվետան նույնպես Մոսկվայից է, բայց ընդհանրապես՝ Արխանգելսկից, Օլյան՝ Վլադիվոստոկից, Նատաշան եւ Լենան՝ Չելյաբինսկից, Իրան՝ Բրյանսկից, Օլյան՝ Մոսկվայի մարզից, մենք Նատաշայի հետ՝ Մոսկվայից, բայց ընդհանրապես՝ Կուրիլսկից։
Մեզանից ոչ ոք չէր ճանաչում միմյանց մինչեւ ուղեւորությունը։ Ես նկատի ունեմ այն աղջիկներին, ովքեր, ինչպես մենք Նատաշայի հետ, պատրաստվում էին միասին գնալ՝ նրանք, իհարկե, ճանաչում էին միմյանց, բայց մյուս աղջիկները՝ ոչ։ Լենան եւ Նատաշան առաջինը եկան տուն եւ սկսեցին փնտրել այլ աղջիկների՝ տունը միասին վարձելու համար։ Սկզբում նրանք ինտերնետի միջոցով գտան Օլյային, Իրային եւ Օլյային, հետո ինչ-որ մեկը գտավ եւս մեկին, եւ այդպես մենք բոլորս հայտնվեցինք Russian house-ում։
Տասը տարբեր աղջիկներ՝ սա առաջին հարկի աստիճանների առջեւ քսանից ավելի զույգ կոշիկ է, արեւի տակ չորանալու համար կախված տասնյակ լողափի սրբիչներ, անկյուններում կանգնած տասը ճամպրուկ, տանը ինտերնետով մեկ համակարգչի համար տասը հոգի, լողափից հետո յուրաքանչյուր լոգասենյակի համար երեք հոգանոց հերթ եւ անհամար քանակությամբ շամպուններ, կոնդիցիոներներ, արեւապաշտպան քսուքներ, արեւայրուքի յուղեր, կոսմետիկա, օծանելիք եւ այլ կանացի ուրախություններ։
Տասը տարբեր աղջիկներ՝ սա հանգստյան օրերին զանգերից պայթող հեռախոս է, «Նատաշա, քեզ Վիտալյան է զանգում։ Արագ հեռախոսին մոտեցիր» կամ «Օլյա, քեզ համար Սաշան է եկել» կամ «Յուլյա, քեզ սոշլ (social security number) է եկել» գոռոցներ. սա սառնարան է, որը լցված է ամենա«fat free» կաթով, որը մենք կարողացանք գտնել այստեղ, եւ խոհանոցի դարակներին դասավորված տասը տուփ հացահատիկ։
Սա օրական առնվազն տասը ժպիտ է, թեեւ առանց արցունքների էլ չի լինում, օրական տասը բամբասանք, քո նոր հագուստը գնահատող տասը զույգ մի փոքր կկոցած աչքեր։
Բայց գլխավորը՝ տասը տարբեր աղջիկներ՝ սա տասը տարբեր բնավորություն է, տասը ճաշակ, կյանքի նկատմամբ տասը հայացք։
Եվ ոչ միշտ են այդ հայացքները համընկնում։
Օրինակ, ես վստահ եմ, որ մեզանից ոմանք երբեք ընկերուհիներ չէին դառնա եւ հազիվ թե շփվեին, եթե պատահականությունը մեզ այսպես չմիավորեր։ Իսկ մեզ Նատաշայի հետ այստեղ բերեց հենց պատահականությունը՝ օդանավակայանում Վիկայի հետ հանդիպումը։
Բայց քանի որ մենք բոլորս հայտնվեցինք այստեղ, մենք համակերպվում ենք միմյանց հետ, մանավանդ որ այստեղ հնարավոր չէ ապրել միայնակ՝ առանց միասին ապրելու պարզ կանոնները պահպանելու։
Իսկ Russian house-ի կանոնները հետեւյալն են՝ միշտ փակել դռները ձեր հետեւից, այլապես տուն կսողանան մողեսներ եւ հսկայական ուտիճներ, որոնցից մենք բոլորս այնքան վախենում ենք։
Երկրորդ հարկում կոշիկով չքայլել։
Խնայել էլեկտրաէներգիան, գազը եւ ջուրը, քանի որ մենք դրա համար առանձին վճարում ենք։
Հիշել կամ գրի առնել, թե ով ում է զանգում, եւ խնդրել թողնել համարը, եթե զանգում են աշխատանքի վերաբերյալ։
Եվ ամենակարեւորը՝ հիշել, որ «մենք այստեղ ինը հոգի ենք», այլ ոչ թե տասը, եւ նրանք, ովքեր երբեք չեն տեսել Գրիսելին՝ տանտիրուհուն, չպետք է աչքին երեւան, իսկ եթե երեւացել են, ապա ասել, որ նրանք այստեղ հյուր են։
Ոչ բոլոր աղջիկներն են լավ իմանում անգլերեն։
Ոչ բոլոր աղջիկներին հաջողվեց անմիջապես հարմարվել նման «հանրակացարանային» կյանքին։
Եթե համեմատենք Russian house-ի կյանքը մի բանի հետ, որը ես արդեն ստիպված եմ եղել ապրել, ապա կասեի, որ մթնոլորտով այն նման է առաջին կուրսում հանրակացարանում ապրելուն՝ 3/2 սեկցիայում, «Դ» մասնաշենքում, ով գիտի, նա կհասկանա ինձ։ (Այդպես չէ՞, Նաստյա։)))
Գրեթե բոլոր աղջիկները աշխատում են։ Ոմանք ունեն երկու կամ նույնիսկ երեք աշխատանք։ Հազվադեպ է լինում այնպիսի օր, երբ շատ աղջիկներ միանգամից՝ ութ հոգով, հավաքվում են լողափ գնալու։
Բայց երբ դա տեղի է ունենում, մեծ ամերիկյան մեքենաներ վարող տղաները երկար նայում են ճանապարհը հատող լողազգեստներով նիհար, արեւայրուք ստացած ռուս աղջիկների խմբին։
Այ-յայ-յայ, պինդ մնացեք, ամերիկացի տղաներ։)))
......
Ես ուզում էի նկարագրել եւս մի քանի վառ տպավորություններ նման հետաքրքիր տանը ապրելու մասին, բայց իմ մտքերի ընթացքը ընդհատվեց Կարինայի զանգով։ Լսափողը վերցրեց Իրան։ Նա ասաց. «Բարեւ, Կարինա», հետո զարմացած ձայնով. «Ո՞ւմ, տղաների՞ն», իսկ հետո գեղեցիկ ժպտալով. «Դե լավ, լավ, տղաներին բեր այստեղ»։
Իսկ երեկոյան, երբ մեր Russian house-ի հետնաբակում մենք նշում էինք Մոսկվայից տղաների՝ Կոլյայի, Վանյայի եւ Մարատի ժամանումը, Կոլյան, հերթական կենացն ասելիս, ասաց. «Երբ Կարինան պատմում էր ձեր տան մասին, նա ասում էր. «Այնտեղ ապրում է տասը ռուս աղջիկ, եւ պատկերացրեք, նրանք դեռ ոչ մի անգամ չեն կռվել»»։
Այդպես մենք դարձանք ոչ թե տասը, այլ տասներեք, եւ հիմա Russian house-ում մեկ սենյակ զբաղեցված է տղաների կողմից։
