Առավոտյան ժամը 6-ին մեզ արթնացնում է տուրիստական գործակալության զանգը։ Ասում են, որ մինչեւ ժամը 8-ը մենք պետք է լինենք ինչ-որ հյուրանոցի մոտ, որպեսզի մեզ այնտեղից կարողանան վերցնել։

Առավոտը շատ ծանր է, մենք արդեն երրորդ օրն է՝ նորմալ չենք քնում, փրկում է միայն մոթելի գրասենյակի անվճար սուրճը։ Տաքսի կանչեցինք ու գնացինք։

Մեզ վերցրեց մի փոքրիկ ավտոբուս, որից հետո մենք տեղափոխվեցինք մեծ, հարմարավետ ավտոբուս։ Բավականին երկար գնացինք՝ կանգառներով։ Ամբողջ ճանապարհին կարդում էի եւ երաժշտություն լսում։

Երբ հասանք, մեզ ասացին, որ ունենք 3 ժամ։ Այդ 3 ժամն աննկատ անցավ։ Այդ ամենն այնքան հմայիչ է, որ պարզապես կախվածություն ես ստանում նման գեղեցկության տեսարաններից։ Երեք ժամը քիչ է։ Այնտեղ կարելի է գտնվել անորոշ ժամանակով։ Ապշեցնում է գունային գամման, այնքան շատ գույներ մեկ վայրում։ Դժվար է փոխանցել այն հույզերը, որոնք զգում ես այնտեղ՝ Կանյոնի եզրին կանգնած։

Մենք, չնայած բոլոր նախազգուշացումներին, մագլցում էինք սարերով, տարբեր ժայռերով եւ այլն։ Նման գեղեցկության առջեւ բարձրության վախը պարզապես անհետանում է։

Ընդհանրապես, իմ խորհուրդը ձեզ՝ բաց մի թողեք Կանյոն այցելելու հնարավորությունը։ Դա պարզապես անհավանական է, եւ ես լիակատար վստահությամբ կարող եմ ասել, որ դա ամբողջ ամառվա ամենամեծ տպավորությունն էր։

Իսկ հետո, եթե ձեզ երբեւէ բախտ վիճակվի դիտելու մեծագույն «Լավը, վատը, չարը» ֆիլմը, դուք ինքներդ ձեզ կմտածեք. «Մայրիկ ջան, ես այս ամենը կենդանի եմ տեսել, ինչքան եմ ուզում հետ վերադառնալ»։ Այո, անապատն այդպիսին է։ Անապատը նորապսակների եւ իրենց օրերն ապրող ծերերի երկիրն է։