Այո, վաղուց չէի գրել։ Արդեն գրեթե 2 ամիս է անցել այն պահից, երբ վերջին անգամ գրել էի։ Այնպես որ, ամեն ինչ հերթով։ Մենք գրանցվեցինք ծրագրին։ Այն մեզ համար արժե 1290 դոլար։ Առաջին վճարը՝ 335։ Միայն բոլոր թղթերը ստորագրելուց հետո որոշեցի, որ այնուամենայնիվ կարելի է ասել ծնողներիս։ Նրանք անչափ ուրախ էին։ Հայրիկը պարզապես երջանիկ էր, որ ես վերջապես կկարողանամ նրան ինչ-որ բան բերել eBay-ից։ Իսկ մայրիկը զգուշությամբ ընդունեց այդ ամենը, բայց հանգստացավ այն բանից հետո, երբ ես ամեն ինչ բացատրեցի նրան։ Եվ ներսումս ամեն ինչ դողում էր։ Հետո պետք էր եւս մի քանի գործ անել՝ բանկում քարտ ձեւակերպել, դեկանատից 2 տեղեկանք վերցնել, հաշիվը վճարել եւ գումար կուտակել։ Այն արժե եւս 1250 ռուբլի։ Այդ քարտը ինձ հետ կլինի որպես միջազգային ուսանողական (IEC), մի տեսակ երիտասարդական վկայական եւ որպես բանկային քարտ + բժշկական ապահովագրություն։ Քարտը ստացա միայն 3 շաբաթ անց, փոխարենը հիմա կա եւ՛ քարտ, եւ՛ էլեկտրոնային հաշվին մուտք։ Քարտը պետք է ակտիվացնել, դա անելու համար անհրաժեշտ է զանգահարել Մոսկվա՝ զանգը անվճար է։ Այո, էլ ինչ հասցրեցի անել այս 2 ամսվա ընթացքում։ Վերջապես հանձնել փաստաթղթերը արտասահմանյան անձնագրի համար։ Բարեբախտաբար, ինտերնետը ձեռքի տակ է, ուստի ես ամեն ինչ նախապես հավաքեցի եւ միգրացիոն կենտրոնում 20 րոպեից ավել չնստեցի։ Հիմա այն կստանամ դեկտեմբերի 1-ին։ Ամռանը հոդվածներ էի գրում ամսագրի համար, հիմա դրանց համար աշխատավարձ եմ ստացել։ Ոսկե սարեր չեն, իհարկե, բայց ոչ էլ պղնձե մանրադրամներ։ Քիչ է, բայց լրագրողի կարիերան սկսելու համար՝ ամենեւին էլ վատ չէ։ Ցավալի է, որ դա ավելի շատ «հալավուրա» է, քան աշխատանք։ Անհրաժեշտ ամբողջ գումարը վաստակելու համար աշխատանքի անցա ռեստորանում որպես մատուցողուհի։ Երբեմն անչափ ծանր է։ Բայց ես գիտեմ, թե ինչի համար եմ դա անում։ Յուրաքանչյուր վաստակած ռուբլի կվերածվի դոլարի եւ կգնա քարտին։ Բայց առայժմ այդպես չի ստացվում։ Նախ, որովհետեւ պարզապես աշնան համար տաք վերարկու էր պետք։ Նաեւ շուտով ձմեռ է, իսկ ձմեռային վերնազգեստ չկա։ Որովհետեւ մայրիկին պետք էր նվեր անել, ինչի վրա գնացին իմ թեյավճարները, իսկ ամսագրի աշխատավարձով մենք եղբորս հետ ապրում ենք։ Բայց նա խոստացավ վերադարձնել մեկ շաբաթից։ Այնպես որ առայժմ ամեն ինչ լավ է։ Եվ գումարի մոտավորապես կեսն արդեն կա։ Վատ է միայն այն, որ հայտնի չէ հստակ, թե երբ կպահանջվի ամբողջ գումարը, որպեսզի ինչ-որ կերպ պատրաստվեմ եւ մի քիչ էլ վաստակեմ։ Հիմա ես սարսափելի դեպրեսիայի մեջ եմ «Արդյո՞ք գումարը կբավականացնի» հարցի շուրջ։ Եվ ընդհանրապես ազատ ժամանակ չկա։ Գործնականում։ Թեեւ երբեմն հասցնում եմ հանդիպել ընկերներիս հետ եւ ինչ-որ կերպ կատարել տնային առաջադրանքը։ Եվ ես հասցրեցի նաեւ տեղավորվել համալսարանին կից առողջարանում։ Մեկ շաբաթից կտեղափոխվեմ։ Դեռ չգիտեմ, թե ինչպես եմ դա համատեղելու աշխատանքի եւ ուսման հետ։ Երկար տարիներ ուզում էի եւ վերջապես հավաքվեցի։ Միակ բանը, որ ինձ հիմա վախեցնում է, այն է, որ մինչեւ հիմա չեմ սկսել աշխատանք փնտրել։ Այնքան սարսափելի է սկսելը ինչ-ինչ պատճառներով։ Ահա եւ հիմա նստած գրում եմ, փոխանակ հավաքվեմ եւ սկսեմ աշխատանք փնտրել։ 21.11 10.11.2010