Եվ այսպես, ահա այն։ Պատմության մեջ շրջադարձային պահը, որը, ըստ էության, դեռ չի էլ սկսվել։

Զգում եմ, որ իմ բլոգը լինելու է ամենաերկարը, որովհետեւ ես չեմ ուզում բաց թողնել նույնիսկ ամենափոքր մանրուքները։) Որոշ լուսանկարներ գողացել եմ Օլյա Տուլուզովայից։) Սկզբում պատմեմ այնտեղ տանող ճանապարհի մասին։

Մեկնելուց առաջ երեկոն։ Ապրիլի 7-ը։

Բոլոր ծնողները, ավելի ճիշտ՝ նրանք երկուսն են՝ մայրիկս ու հայրիկս, նյարդայնանում են։ Միայն թե տարբեր կերպ են նյարդայնանում։

Հայրիկը ամբողջ երեկո քայլում է մի դեմքով, որի վրա ուղղակի գրված է. «Խնդրում եմ, բարի հյուպատոս պարոններ, իմ աղջկան վիզա մի տվեք, ես դա չեմ վերապրի»։

Իսկ մայրիկը խելագարի պես վազվզում է բնակարանով մեկ՝ փորձելով ինձ հնարավորինս շատ ուտելիք դնել։) Ինչպե՞ս թե, աղջիկս 2 օր սոված կմնա։ Այ-այ-այ։

Իսկ ես ՇԱՏ ուրախ էի։ Նախ՝ սկսեցի պատկերացնել, թե ինչ կլինի նրանց հետ, երբ ես թռչեմ ԱՄԵՐԻԿԱ 3 ԱՄՍՈՎ։))))))) Եվ երկրորդ՝ մայրիկիս արձագանքը ինձ զվարճացնում էր.

մայրիկ՝ գուցե քեզ էլի բուտերբրոդ դնե՞մ։ ես՝ գուցե ինձ հետ ավտոբուսում նաեւ ծածկոց վերցնե՞մ։ մայրիկ՝ ԱԱԱ!!! ՄԵՆՔ ՆՈՒՅՆԻՍԿ ԾԱԾԿՈՑ ՉՈՒՆԵՆՔ!!! ԱԱԱ!!!!!

ահահահա))))) զվարճալի է, ճշմարիտ խոսք։

Իսկ ես հարցերը նույնիսկ չկարդացի, որովհետեւ չէի կարող ինձ ստիպել։) Ծույլ եմ, շատ ծույլ։ Փոխարենը անգլերենով դիտեցի «Նախաճաշ Թիֆանիի մոտ» ֆիլմը եւ հանգիստ գնացի քնելու։)))))

Առավոտ։ Ապրիլի 8-ը։ Ես հավաքվեցի, 20 անգամ ստուգեցի փաստաթղթերը, ինձ հետ մի քանի բուտերբրոդ դրեցի, ոչ թե մի ամբողջ տոպրակ ուտելիք (եթե մայրիկս տեսներ՝ կսպաներ), գնեցի մի շիշ հանքային ջուր եւ գնացի «Վոստոկ» մետրոյի կայարան՝ Ազգային գրադարանի մոտ։ Ժամը 14:45-ին պայմանավորվեցինք նախապես ծանոթացած տղաների հետ հանդիպել եւ ավտոբուսում տեղեր զբաղեցնել։)

Օր։ Ապրիլի 8-ը։ Ավտոբուսները շատ էին։ Մոտ 6-7 հատ։ Մեծ!! Ավտոբուսների առջեւ մենք տեսանք մեծ թվով ուսանողների։) Շատերը իրենց հետ ծածկոցներ եւ բարձեր ունեին։) Իսկ ես թեթեւ էի։

Սկզբում պետք էր մոտենալ կազմակերպչին, ասել ազգանունս, իսկ նա տալիս էր համարներով կպչուն պիտակներ։) Ինձ հասավ 1-214 համարը։) Մինչ ես հերթում կանգնած էի, Վալենտինը՝ կամ Վալիկը, մեզ բոլորիս համար 9 տեղ զբաղեցրեց երկրորդ ավտոբուսում։) Եվ ես շնորհակալ եմ նրան, որովհետեւ այդ ավտոբուսում ՏԱՔ էր, թեեւ մյուս ավտոբուսների տղաները բողոքում էին ցրտից եւ ասում, որ ոտքերը փաթաթել են բաճկոններով։)

Ախ, այո... Անձնագրերը հանձնեցինք կազմակերպիչ աղջկան։)

Երբ մենք հատեցինք ռուսական սահմանը, մեզ ապշեցրեց ԱՆՎՃԱՐ ԶՈՒԳԱՐԱՆԸ։ Առնվազն ինձ։ Լավ, ի՞նչ կա որ, դե անվճար է, բայց այնտեղ նստած էր մի տատիկ, որը զուգարանի թուղթ էր տալիս, շատ խցիկներ կային եւ նույնիսկ օճառ։))))))))))))) Ցավալի է, որ այն միակ անվճարն էր։)

Կանգ էինք առնում յուրաքանչյուր 2 ժամը մեկ, այնպես որ ոչ ոք հատուկ անհարմարություն չէր զգում։)

Սերիալը, որը միացրին ավտոբուսում, կարծում եմ՝ ոչ ոքի չհետաքրքրեց, հատկապես ինձ։) Ես ֆիլմերի տրամադրություն չունեի։))))) Հարցերը նայեցի, դրեցի պայուսակիս մեջ, եւ գիշերվա ժամը 12-ի կողմերը նիրհեցի։) Ինչպես եւ մյուս բոլորը, ի դեպ։) Ոչ մի խառնաշփոթ չկար, ոչ մի նյարդեր։)))

Գիշերվա ժամը 4-ին արթնացա։ Մենք արդեն ՄՈՍԿՎԱՅՈՒՄ էինք։ Առաջին տպավորությունը՝ «Դե լավ, Լիզա, Մինսկից շատ էլ չի տարբերվում»։ Եվ հենց ասացի դա, մենք դուրս եկանք Մոսկվայի կենտրոն, եւ հենց այդ պահին ասացի՝ «Խոսքերս հետ եմ վերցնում»։

))))))))

Մոտեցանք դեսպանատանը, եւ ուսանողների մեծ մասը վազեցին թափառելու գիշերային Մոսկվայով։) Թեեւ մենք ոչ անձնագրեր ունեինք, ոչ էլ նույնիսկ տոմսեր։ Անհայտ թափառող օբյեկտներ, այսպես ասած։)))

Մենք Լիզայի հետ նույնպես գնացինք զբոսնելու, ոտքերը փռելու։) թեեւ ժամը 4-ն էր, բայց Մոսկվան արդեն արթնանում էր։) Պիրոժկիների կրպակները արդեն պատրաստվում էին աշխատանքի, անցնում էր «դժոխային» ջրցան մեքենան, որի տակ մենք քիչ էր մնում ընկնեինք։))))))

Հենց մոտեցանք դեսպանատանը, տեսնում եմ՝ ավտոբուսները հեռանում են։ Լիզան սկսեց ձեռքով անել վարորդին, նա բացեց դռները եւ մեզ ներս թողեց։))) Նրանք, ովքեր ավելի ուշ վերադարձան, շոկի մեջ էին՝ ավտոբուսը անհետացել էր։) Իրականում մենք պարզապես տեղափոխվել էինք դեսպանատան շենքի հետեւը։)

Հետո գնացինք գտանք գիշերային սրճարան, որտեղ խնդրեցինք զուգարանից օգտվել (այո, ես այստեղ շատ եմ մանրամասնում, չէ՞։)))))))) Թեեւ այն արդեն փակվում էր, բարի մենեջերը մեզ ներս թողեց։))))) Միայն թե պահակը ինչ-որ տարօրինակ էր նայում մեզ։)))))

Շարունակությունը հաջորդ էջում։)))))