Առավոտյան մտքերս.

Այսօր դուրս եկա հոսթելից։ Երեւի այսօր գիշերեմ Բարիի հյուրանոցում (մահճակալը մեծ է, ծերուկն էլ թույլ), իսկ վաղը, հուսով եմ, արդեն մշտական բնակավայր կունենամ։ Կես ժամից Էրիկը կգա, կվերցնի ինձ իմ «հանրակացարանից»։ Հիմա Էրիկի «ընկերները» (հաճախորդները) հաճախ են զանգում ու հրավիրում տարբեր զվարճալի վայրեր (բարեր, սքեյթբորդ քշելու)։ Երեկ ծանոթացա պոլինեզիական մշակութային կենտրոնի տղայի հետ, նա ինչ-որ բան էր ասում հանգստյան օրերին նավակով զբոսանքի մասին))

Թեեւ ինձ այս ամենը այնքան էլ չի հետաքրքրում, ես նոր եմ ժամանել եւ շատ հոգնած եմ, անընդհատ քնել եմ ուզում Մոսկվայի հետ տասնչորս ժամյա ժամային տարբերության, սթրեսի եւ անորոշության պատճառով։ Ամերիկայում առաջին շաբաթը մոտենում է ավարտին, իսկ ամեն ինչ շատ անհասկանալի է։ Ուզում եմ տուն գրել, որ ամեն ինչ լավ է։ Կարոտել եմ ռուսերենը։ Միակ մարդը, ում հետ ռուսերեն եմ խոսում, Նյու Յորքից Լենկան է, ես անչափ շնորհակալ եմ նրան աջակցության եւ երկար հեռախոսազրույցների համար։

Եթե դիմանամ եւս մի քանի օր, ապա վերջապես կունենամ աշխատանք եւ բնակարան։ Գլխավորը՝ մինչ այդ պահը չընկնել տհաճ պատմությունների մեջ։ Երբ նրանք իմ ներկայությամբ ներարկվում են կամ ինչ-որ բան կուլ տալիս, ես միշտ շրջվում եմ, որպեսզի հետո, եթե ինչ-որ բան լինի, կարողանամ ասել, որ ոչինչ չեմ տեսել եւ հասկացողություն չունեմ, թե ինչի մասին է խոսքը... եւ ընդհանրապես, չգիտեմ, թե ինչ են թմրանյութերը եւ my English is very bad։ Շուտ գար, հասներ ((