Կախված վիճակում։ Օդում։ Նույնիսկ պարաշյուտով ցատկելիս այսքան անորոշություն եւ անհայտություն չկա։

Ոչ մի պաշտպանություն չկա։ Չեմ կարողանում Մոսկվա տոմս գնել։ Չգիտեմ՝ Couchsurfing-ից ում հետ պայմանավորվել, եւ ընդհանրապես մտածելու ժամանակ էլ չկա։

Հազիվ եմ աշխատանքից ազատվում։ Աղջիկներին ստեցի, որ չարտասանվի, իսկ ղեկավարությանը ճշմարտությունն ասացի։ Միեւնույն է, 3 օրվա աշխատանք գրեցին։ Ստիպված էի ելքեր փնտրել, ինձ փոխարինող գտնել։ Ամբողջ օրը վազվզեցի ու երեկոյան հայտնաբերեցի, որ մոռացել եմ զեղչի քարտը, որը պետք է հանձնեմ :( (ի վերջո 30 տոկոս զեղչ է)։ Վաղը ստիպված եմ լինելու արթնանալ ու գնալ շրջանցիկ թերթիկը ստորագրելու։

Կարծում էի, որ ամենավատը խորհրդատուի հետ զրույցին սպասելն է։ Բայց ավելի վատ տեղեր էլ կան, մասնավորապես՝ ատամնաբույժի աթոռը։ Նախկինում ոչ միայն չէի վախենում, այլ նույնիսկ սիրում էի։ Իսկ այս տարվանից խնդիրներ սկսվեցին, երեւի բոլոր նյարդերի պատճառով, եւ ստիպված էի բավականին հաճախ այցելել այդ բժշկին։

Սա ամենազզվելին է։ 2 ժամ ատամնաբույժի աթոռին նույնիսկ ինձ համար չափազանց է։ Ատամը վերաբուժում էին։ Միայն 3-րդ անզգայացումը, ուղիղ նյարդի մեջ, ազդեց։ Արցունքների հասնող ցավ էր։ Իսկ վերջում նույնիսկ նրա աթոռը կոտրվեց։ Սարսափելի է։

Տարօրինակ վիճակ է։ Ճամպրուկների վրա եւ օդում։ Սպասում եմ պատասխանների։ Իսկ դրանք չկան ու չկան։