Ես շատ բան ունեմ գրելու, բայց նախ ուզում եմ մի փոքր ներածություն անել։ Ես, իհարկե, հասկանում եմ, որ այս կայքում բլոգները ստեղծվում են ճանապարհորդությունների, արկածների եւ այլնի մասին պատմելու համար։ Բայց ուզում եմ հարցնել ձեզ. արդյո՞ք դուք կկարողանաք հասկանալ իմ գրառումները՝ չիմանալով իմ կյանքի որոշ ասպեկտներ, իմ ապրելակերպը եւ մտքերը։ Ենթադրում եմ՝ ոչ։ Բլոգը նման է անձնական օրագրի, անձնական մտորումների։ Բլոգը հանրության համար նախատեսված գրառումներ է։ Այնպես որ, ուզում եմ ողջունել բոլոր ընթերցողներին, եթե այդպիսիք կան. բարի գալուստ իմ աշխարհ, արկածախնդիրներ։

Այսօր ես սարսափելի լավ տրամադրություն ունեմ։ Կռահո՞ւմ եք ինչու։ Այո, իհարկե կռահում եք։ Տակ-տակ, ինձ նամակ է եկել դեսպանատանը իմ հարցազրույցի ամսաթվով։ Ապրիլի 9-ը։ Մեկ ամբողջ ամիս է մնացել հյուպատոսների հետ երկար սպասված հանդիպմանը։ Անկեղծ ասած, ես ընդհանրապես չեմ անհանգստանում։ Այո, գուցե ես մի քիչ տարօրինակ եմ, նույնիսկ կասեի՝ տարօրինակ։ Չէ՞ որ կա՞ն արդյոք այլ մարդիկ, ովքեր ընդհանրապես չեն անհանգստանում սարսափելի հյուպատոս հորեղբոր (կամ մորաքրոջ) առաջ։)))))

Իմ 19 ու կես տարվա ընթացքում ես այնքան շատ եմ անհանգստացել, որ երբեմն իմ նյարդերը պատկերացնում եմ որպես պողպատե ձողեր։ Ես անհանգստանում էի դպրոցում յուրաքանչյուր գնահատականի համար, անհանգստանում էի իմ խոսքերի, արարքների համար, անհանգստանում էի իմ ապագայի համար, նույնիսկ անհանգստանում էի ծնողներիս համար՝ փորձելով նրանց իզուր չնյարդայնացնել։ Ես անընդհատ անհանգստանում էի։

Եվ ի՞նչ եք կարծում, ինստիտուտ հասնելուն պես անհանգստությունները գոլորշիացան։ Իմ «համստերային հանգստության» առաջին փուլը ինստիտուտ ընդունվելն էր։ Ես ինքս էի ամեն ինչ ձեւակերպում, ոչ ոք ինձ չէր ուղեկցում կենտրոնացված թեստավորմանը, եւ ես այնտեղ գնում էի ժպիտով։ Եվ զարմանքով նայում էի լսարանում նստած մյուս դիմորդներին, որոնց ձեռքերը դողում էին, ամեն ինչ կոտրվում եւ ընկնում էր։

Քանի որ ես ամեն ինչ անում եմ ոչ թե մարդկանց պես, ընդունելության ժամանակ պետք էր հանձնել նաեւ բանավոր քննություն՝ էսսե՝ հանրության առաջ ելույթով։ Ես երկրորդը կամավոր ներկայացա, պարզապես այն պատճառով, որ ձանձրալի էր նստելը։)))

Առաջին սեսիա։ Առաջին ստուգարքին ես քնել էի եւ ուշացել էի տասնհինգ րոպեով։

Առաջին քննությունից առաջ առավոտյան ժամը 4-ին ես վերմակի տակ գիրք էի կարդում հեռախոսով, փոխանակ քնեի։

Դասախոսներից ես արդեն ընդհանրապես չեմ վախենում, դե ինչի՞ց վախենալ, նրանք էլ են վերջիվերջո մարդիկ։ Երբեմն ինձ թվում է, որ որոշ դասախոսներ իրենք են վախենում ուսանողներից։

Եվ հիմա, ֆորումներ կարդալու, անգլերեն պատրաստելու, հարցազրույցի հարցերը սովորելու փոխարեն, ես հանգիստ խղճով պարզապես շարունակում եմ սովորել ինստիտուտի առարկաները, որպեսզի սեսիան ժամանակից շուտ հանձնեմ։

Երբ ընկերուհուս ասացի, որ ուզում եմ սեսիան ժամանակից շուտ հանձնել, նա գրեթե խաչակնքվեց. ի՞նչ սարսափ է՝ սեսիան հանձնել մենակ, դասախոսի հետ մեն-մենակ։ Իսկ ի՞նչ կա որ։ Այդպես ավելի հետաքրքիր է, ես հաճույքով կզրուցեմ դասախոսների հետ։ Միգուցե նույնիսկ հաջողվի բանավիճել։ Ես դա սիրում եմ, գոնե ինչ-որ բան իսկապես համապատասխանում է իմ մասնագիտությանը։ Վերջիվերջո, լրագրողը ես այնքան էլ լավը չեմ, բայց բլոգներ գրելը՝ հենց այն է։ Թեեւ... Ո՞վ գիտի, թե ինչպես կդասավորվի ճակատագիրը։)

Ֆորումներ։ Գիտե՞ք, երբ անելիք չունեի, ես ագահորեն կարդում էի ֆորումները, մտնում էի հղումներով։ Բայց ինչպես հետո հասկացա, նույն թեմայում ՄԻ եւ ՆՈՒՅՆ հարցը տրվում էր ...քսան անգամ։ Ոչ, երեւի հուսահատությունը պետք է պատակի ինձ, կամ բացարձակ անգործությունը, որպեսզի ես նորից այնտեղ մտնեմ։ Թեեւ, ինչպես ասում են, երբեք մի ասա երբեք։

Ի դեպ, այս սեսիան ՇԱՏ ծանր է լինելու։ Միայն ռուս գրականությունն ինչ արժե։ Իսկ բելառուսականը՝ ընդհանրապես սպանություն է։ Դե, ոչինչ, ես հավատում եմ, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ #արկած #ուսանողականկյանք