Ներածություն։

Քրոս սթրիթ, Քեմբրիջ, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ։ 2029թ. օգոստոսի 26, ժամը 3:00։

• Որտե՞ղ է նա։ – մի փոքր գրգռված շշնջաց կանացի ձայնը «MIT շրջանավարտ - 2014» գրությամբ շրջանավարտի մուգ կապույտ թիկնոցի գլխարկի տակից, – Արդեն ժամանակն է։
• Հանգստացիր։ Նա շուտով կլինի։ – վստահ պատասխանեց աղջկա կողքին կանգնած բարձրահասակ տղան՝ սեւ գանգուր մազերով, որոնք անփույթ կերպով դուրս էին գալիս «Cambridge Pizza» բեյսբոլի գլխարկի տակից։ Նրա գունատ դեմքը երբեմն երեւում էր, երբ լապտերների աղոտ լույսը, չնայած գլխարկի երկար հովհարին, ընկնում էր նրա ակնոցների վրա։
  Այս գիշեր ինչ-որ պատճառով մայթերի վառ ցուցանակները չէին վառվում, եւ փողոցն ավելի մութ էր, քան սովորաբար։
• Արդեն երեքն անց հինգ է։ Ես նրան կսպանեմ։ – շշնջաց աղջիկը՝ նյարդայնորեն կրունկով ասֆալտին հարվածելուց հետո։
• Լռի՛ր։ Ահա նա։ – ինչպես եւ նախկինում, վստահ ասաց տղան՝ մատով ցույց տալով Մասաչուսեթս պողոտայից նոր շրջադարձ կատարած անծանոթին։
  Այն մարդը, որը հագել էր նույն թիկնոցը, ինչ աղջիկը, արագացրեց քայլերը, երբ բեյսբոլի գլխարկով տղան ձեռքով նշան արեց նրան։
• Բարեւ, Փեննի։ – եռանդուն ողջունեց անծանոթը աղջկան՝ իր ընկերոջ ձեռքը սեղմելուց հետո։
• Ինչո՞ւ այդքան երկար։ – հնչեցրեց աղջիկը ի պատասխան եւ անմիջապես ավելացրեց՝ նկատելով երկու տղաների դատապարտող հայացքը. – Ներողություն, բարեւ, Լեո։
• Թիկնոցն էի փնտրում, այն...
• Միեւնույնն է։ Բերե՞լ ես։ – ընդհատեց սառը, չոր ձայնը։ Դրա տերը նոր էր հայտնվել փողոցի ստվերից։ Նա քառասուն տարեկան բարձրահասակ, նիհար տղամարդ էր։ Նա հագել էր սեւ կաշվե բաճկոն, նեղ մուգ ջինսեր եւ կոշիկներ, որոնք սկսել էին փայլել լապտերների լույսի ներքո։ Նա միակն էր, ով չէր թաքցնում իր չափազանց գունատ դեմքը՝ 21-րդ դարի սկզբին կրվող տարօրինակ մորուքով։
• Հելո՛ւ, Շելդոն։ Այո, բերել եմ։ Ես խոստացել էի։ – մի փոքր վիրավորված պատասխանեց Լեոյը եւ գրպանից հանեց մի սարք, որը հիշեցնում էր քսան տարի առաջ օգտագործվող բջջային հեռախոսները։
• Հիանալի է։ Հովարդ, գործի՛ր մեքենան։ Ռաջը սպասում է մեզ գլխավոր մուտքի մոտ։ – հրամայեց պրոֆեսոր Շելդոնը։
  Չորսն էլ նստեցին մոտակայքում կայանված մեքենան, որի վրա գրված էր «TSMO - 2009»։ Մեկ րոպե անց մեքենան այլեւս չէր երեւում, եւ մայթերը կրկին լուսավորվեցին քիմմաքրման ցուցանակով, որը հանկարծ վառվեց չորս ընկերների հեռանալուց հետո։