Պետք չէ ինձ ասել, որ ես ինչ-որ կերպ փոխվել եմ։
Պետք չէ հարցնել՝ արդյոք ինձ դուր է գալիս անկողին հավաքելը։
Պետք չէ ասել, որ երկու ամիսը շատ երկար ժամանակ է։
Պետք չէ փորձել պարզել... այո, ընդհանրապես ոչինչ պետք չէ պարզել...
...
Նրանք այստեղ պարում են իրենց վաթսուն տարեկանում՝ նորաձեւ արեւային ակնոցներով եւ վառ բուգի-վուգի զգեստներով...
Ուրիշները նրանց են նայում իրենց փայլող աչքերով եւ փորձում կրկնել՝ պտտվել, ցատկել, ազդրերը շարժել...
Մյուսները նստած են իրենց մեծ ընտանիքով շեզլոնգներում, միրգ են ուտում, ոտքերով թակում երաժշտության ռիթմին, աչքերը կկոցում արեւի տակ...
Եվ նրանք ոչ մեկի հետ գործ չունեն
...
Իսկ ես պառկած եմ այստեղ՝ իմ սպիտակ զգեստով, հենց խոտերի վրա եւ մտածում եմ, որ երկինքը նույնն է... որ արեւը նույնն է... որ ոչ մի հեռավորություն ոչինչ չի նշանակում... որ կան բաներ, որոնք բնավ թարգմանության կարիք չունեն...
