Ինչպե՞ս սկսվեց այս ամենը, Honduras

Ես նույնիսկ չեմ հիշում, թե ինչպես սկսվեց այս ամենը...

2008 թվականն էր, ես Սանկտ Պետերբուրգի պոլիտեխնիկական համալսարանի երկրորդ կուրսի ուսանող էի։ Work and Travel USA-ի մասին գիտեի դեռ դպրոցից, բայց երբեք չէի պատկերացրել, որ ինքս կմասնակցեմ։ Այդպես էլ մեծացա, նստում էի ինտերնետում, ոչ մի առանձնահատուկ բան չէի անում, քանի որ շրջապատում ոչինչ ինձ չէր հետաքրքրում։ Մի օր համալսարանի պատին հայտարարություն փակցրեցին, որ երեկոյան ինչ-որ գործակալություն, կարծեմ՝ Sindbad-ը, ինչ-որ լսարանում պատմելու է Work and Travel USA-ի մասին։ Մի քանի ընկերներով գնացինք, լսեցինք, բայց հետո նրանք հրաժարվեցին այդ մտքից։

Կարծում եմ՝ մի օր ես գիտակցեցի իմ անօգուտ լինելը եւ որոշեցի ինչ-որ բան փոխել, իսկ միակ բանը, որ ինձ հետաքրքրում էր, ճանապարհորդություններն էին։ Այդ պատճառով Ամերիկայի թեման նորից բարձրացրեցի ինտերնետում։ Փետրվարյան մի ընտանեկան ընթրիքի ժամանակ ես ակնարկեցի, որ այս ամառը կարող եմ անցկացնել ոչ թե սովորականի պես, այլ գուցե մեկնեմ Նահանգներ։ Հարազատներս մեծ ոգեւորություն չցուցաբերեցին, եւ թեման արագ փոխվեց։ Որոշակի տխրությամբ նկատեցի, որ իմ մտադրությունները այլեւս ոչ ոք լուրջ չի ընդունում։

Ինստիտուտում ընկերներս նույնպես բավականին թերահավատորեն մոտեցան Work and Travel USA-ով մեկնելու գաղափարին։ Մեկն ասաց, որ նախ պետք է ապացուցեմ, որ դա խաբեություն չէ, նոր նա կգա ինձ հետ։ Ես կտրականապես հայտարարեցի, որ ինձ հետ Ամերիկայում նման հիմարներ պետք չեն, ես միայնակ կգնամ։ Դե, եթե ասել ես, պետք է անես։ Եղբայրս ասաց. «Գնա, այդ ժամանակ ես քեզ կհարգեմ»...

Ես պատմում եմ, թե ինչ հիմարություն է ինձ դրդել դրան։ Ոչ, իհարկե, ես գնացի միայն ինձ համար, բայց դրան ինձ հասցրեց զուտ հիմարությունը...

Ձեւակերպում

CMO-ն որպես հովանավոր ընտրեցի շատ պարզ՝ ինտերնետի միջոցով։ Գները ցածր են, մասնակիցները շատ են, կա կայք՝ մեծ ֆորումով, որտեղ ընկերության ներկայացուցիչները հավասարի պես շփվում են տղաների հետ եւ օգնում։

Ծրագրին գրանցվելը սկսելն արդեն գրեթե ուշ էր, բարեբախտաբար, ես ձգձգեցի մինչեւ վերջին պահը =)

Ամբողջ ամառվա ամենասարսափելի պահը

Դուրս եմ գալիս մետրոյից եւ գնում դեպի գրասենյակի դռները, գնում եմ, տեսնում եմ ցուցանակը, թե կոնկրետ ինչ էի զգում՝ չեմ հիշում, բայց դառնում է շատ-շատ սարսափելի։ Սկսում եմ հիշել, թե երբ եմ վերջին անգամ երկար ժամանակով տանից հեռացել, դա 14 տարեկանում էր՝ Սանկտ Պետերբուրգի մոտակայքում գտնվող վոլեյբոլի ամառային ճամբարում մեկ ամսով, թե ինչքան անտանելի վատ էր այնտեղ, եւ ես արցունքներով փախուստի պլան էի կազմում։ Հարցնում եմ ինքս ինձ՝ այ տղա, դու 19 տարեկան ես, արդեն պետք է ինչ-որ բան փոխված լիներ, չէ՞։ Իսկ եթե ոչ?? Պատկերացրեցի, թե ինչ կլինի, եթե ոչ, եւ արցունքներս հորդեցին... Մի խոսքով, գնացի, գնացի դեպի CMO-ի դռները եւ անցա կողքով, դեպի մետրո... Մետրոյի մոտ կանգնեցի եւ կես ժամ պարզապես մտածում էի =) Հետո հավաքվեցի, շրջվեցի, մտա եւ գրանցվեցի։ Այնտեղ նստած են գեղեցիկ աղջիկներ, նրանց մոտ է մտնում առողջ, ինքնավստահ տղա եւ պարզապես ժպիտով ձեւակերպվում է, նրանք աչք են անում։ Աստված գիտի, թե նրանք ինչ են մտածում, բայց, անիծյալ, որքան կարող են այդ մտքերը տարբերվել իրականությունից... Դա ամենասարսափելի եւ դժվար պահն էր։ Ես հպարտանում եմ ինձանով =))

Երբ դուրս եկա գրասենյակից, ես գոհ էի ինձանից եւ, ընդհանուր առմամբ, տրամադրությունս անամպ էր։