Հյուրանոցի համարը եւս մեկ ամսով վճարելուց հետո գրպանումս մնացել էր ընդամենը 8 դոլար։ Բարեբախտաբար, ընկերս, որը վերադառնում էր հայրենիք, պահանջեց, որ 100 դոլար պարտքս վերադարձնեմ հենց հիմա, այլ ոչ թե Ռուսաստանում, քանի որ նրան հագուստի համար գումար էր պետք։ Ոչինչ, կհաղթահարենք։

Այստեղից էլ սկսվում է գոյատեւման պայքարը։ Հասկանում ես, որ մնացել է միակ տարբերակը՝ այս շաբաթվա ընթացքում աշխատանք գտնել։ Այլ կերպ լինել չէր կարող։ Այն միտքը, որ ես կվերադառնամ Ռուսաստան՝ ոչնչի չհասնելով, անմիջապես մերժվում էր, ինձ համար դա խայտառակություն կլիներ։ Իսկ 8 դոլարով մեկ շաբաթից ավելի ապրելը գրեթե անհնար էր։

Խնդրե՞լ ծնողներին գումար ուղարկել։ Ոչ, թող մտածեն, որ ինձ մոտ ամեն ինչ հիանալի է։

Պարզապես օգնություն խնդրե՞լ ծանոթներից։ Ոչ, հպարտությունս թույլ չի տա։

Մնում է հույսը դնել միայն ինձ եւ ուժերիս վրա։

Առաջին 4 օրը աշխատանքի հարցում բախտս չբերեց. «Ներողություն, տեղեր չկան», «Դուք իսպաներեն խոսո՞ւմ եք։ Ոչ։ Ցտեսություն», «Լրացրեք դիմումը եւ սպասեք որոշակի ժամանակ»։ Եվ ահա, շաբաթվա վերջում, երբ ուժերս գրեթե սպառվել էին, իսկ հուսահատության նոտան դանդաղ սողոսկում էր գլխիս մեջ, բախտը վերջապես ժպտաց ինձ։