Ես վաղուց էի հետաքրքրվում, թե ինչպես են շատ ուսանողներ ամառն անցկացնում ԱՄՆ-ում, եւ դա այնքան հմայիչ էր... լրիվ մենակ, անհայտ ուղղությամբ... ամբողջ ամառ... մի կողմից կարծես թե սարսափելի է, իսկ մյուս կողմից՝ այնքան հիանալի: Հետո իմացա, որ ծրագիրը կոչվում է Work and Travel USA, եւ սկսեցի ինտերնետում կարդալ դրա մասին, եւ որքան շատ էի կարդում, այնքան ավելի էի ուզում ինքս գնալ: Եվ մի երեկո, երբ ինչպես միշտ նստած էի ICQ/Agent-ում, սկսեցի ընկերներիցս հարցնել, թե արդյոք նրանք ինչ-որ բան գիտեն Work and Travel USA-ի մասին եւ ինչ են մտածում դրա մասին: Ոմանք ոչինչ չէին լսել, ոմանք լսել էին, բայց ինչ-ինչ պատճառներով կարծում էին, որ «անվճար պանիրը միայն թակարդում է լինում», թեեւ ես անձամբ ծրագրում ոչ մի թակարդ չեմ տեսնում... ուրիշները լսել էին ընկերներից, ոմանց ընկերները գնացել էին եւ շատ դրական էին պատմում ուղեւորության մասին: Եվ վերջապես, նրանցից մեկը, ում հարցնում էի, իմ համակուրսեցին էր, նա պատասխանեց մոտավորապես հետեւյալը. «Այո, իհարկե լսել եմ, ինքս էլ վաղուց եմ ուզում գնալ» եւ մենք սկսեցինք նրա հետ երկար-երկար խոսել այդ թեմայով, սկսեցինք երազել, թե ինչպես կգնանք: IEC կայքում գտանք մեր քաղաքի մասին տեղեկատվություն, թե որտեղ է գտնվում IEC գրասենյակը, հասցեն, հեռախոսահամարը եւ համակարգողի անունը: Դրանից հետո բառացիորեն հաջորդ օրը գնացինք գրասենյակ, եւ մեր համակարգողը պատմեց մեզ, թե ինչ է հարկավոր ծրագրին մասնակցելու համար: Սկզբունքորեն ամեն ինչ բավականին պարզ էր, եւ մենք վերջնականապես որոշեցինք, որ՝ այո, մենք մասնակցում ենք ծրագրին: Պայմանավորվեցինք համակարգողի հետ հանդիպման մասին մի քանի օր անց, լրացրեցինք եւ ստորագրեցինք պայմանագրերը: Այնուհետեւ վճարումը, այս կայքում հարցաթերթիկի լրացումը, DS-2019-ի հաստատման սպասումը եւ Job Offer-ի ջանասիրաբար որոնումները: Երբ DS-2019 ձեւաթուղթը եկավ, մենք նորից գնացինք գրասենյակ՝ DS-157, DS-158 լրացնելու համար, առաջին հայացքից դա 3 թերթիկ է, իսկ արդյունքում ճիշտ լրացնել հաջողվեց 5-րդ անգամից, մի փոքրիկ սխալ եւ վերջ... սկսիր սկզբից =) Հետո վճարեցինք MRV Fee-ն, եւ լրացնելուց հետո մեր փաստաթղթերը գնացին Աստանա, իսկ մենք այդ ընթացքում պատրաստվում էինք հարցազրույցին եւ սպասում էինք այն օրվան, որը կնշանակվի: Շատ շուտով այս կայքում հայտնվեց ամսաթիվը՝ փետրվարի 26-ը, իսկ դա 23-ի երեկոյան էր, իսկ մեզ մնացել էր գրեթե 2 օրվա ճանապարհ, այսինքն՝ պետք է մեկնեինք վաղը!!! Ընդ որում՝ վաղը կեսօրին: Մենք շոկի մեջ էինք անակնկալից, բայց նաեւ ուրախ էինք, իհարկե, որ գնալու ենք վիզայի համար: Հաջորդ առավոտ գնացինք կայարան, գնեցինք տոմսեր եւ կեսօրին մեր գնացքը շարժվեց դեպի Աստանա: Այդ ժամանակ ես դեռ Job Offer չունեի, բայց դա այդ պահին այնքան էլ սարսափելի չէր: Բայց արդեն Աստանային մոտենալիս որոշեցի հեռախոսով ստուգել փոստս եւ շատ հաճելիորեն զարմացա, որ վերջապես ուղարկված 400 ռեզյումեներից եւ ուղեկցող նամակներից մեկին ինձ դրական պատասխան էին ուղարկել, լրացված Job Offer ձեւաթուղթ, հաջորդ օրը տպեցի այն եւ հարցազրույցի գնացի արդեն դրա հետ միասին: