Ես արդեն գրել էի, որ մեր հանրակացարանը երկրագնդի ամենահիասքանչ վայրը չէ, ԲԱՅՑ ցնցուղի մեջ հսկայական սեւ բզեզը արդեն չափն անցնել է։ Երբ տեսա այն, հազիվ զսպեցի ճիչս, բայց շատ արագ դուրս վազեցի այնտեղից։
Գրանցվեցի Couchsurfing-ում։ Մի ընտանիք առաջարկեց մեկ շաբաթ ապրել իրենց մոտ։ Մինչ այստեղ գալը կարծում էի, որ անգլերենս վատը չէ, բայց անկեղծ ասած, սկսեցի խոսել միայն երեկ, այն էլ ինչ-որ կաղ, իսկ ամբողջ շաբաթ լռում էի... երեւի շոկի մեջ էի։
Նախանցած օրը գնացինք կինո։ Եվ ես նույնիսկ ինչ-որ բան հասկանում էի!!!!
Այստեղ ծանոթացա մի տղայի հետ՝ Անդրեյ անունով, շատ լավն է, նա օգնեց ինձ պայմանավորվել այն ընտանիքի հետ, որի մոտ հիմա բնակվում եմ... գիտեք, չէի սպասում մեր հանրակացարանից հետո հայտնվել այսպիսի դրախտում։ Ունեմ իմ սեփական սենյակը, իմ ցնցուղը, լողավազանը հենց սենյակից դուրս գալիս, այնպես որ այստեղ շատ նույնիսկ լավ է։
Բայց ամենակարեւորն այն է, որ ես հասկանում եմ, թե ինչ են ինձ ասում, եւ նրանք հասկանում են ինձ, ի տարբերություն հանրակացարանի տղաների... եւ ընդհանրապես Քեյփթաունում։ Այստեղ ինձ վերադարձավ վստահության զգացումը, որ ես կարող եմ խոսել։
Այսօր գնացել էինք բնակարաններ նայելու... Ընտրեցինք մի տնակ՝ հյուրասենյակը խոհանոցի հետ միասին շատ սիրուն է եւ երկու ննջասենյակ։ Չորս հոգու համար, կարծում եմ, իդեալական տարբերակ է։ Արժե ամսական 7500 ռանդ + էլեկտրաէներգիա, այսինքն՝ ռուբլով մոտ 10000 ռուբլի մեկ անձի համար։ Մնաց լուծել աշխատանքի հարցը։ Անդրեյը նայեց իմ CV-ն եւ ասաց, որ դա լրիվ աղբ է եւ խոստացավ վերափոխել, այնպես որ կսպասեմ։
Այստեղ՝ Քեյփթաունում, կա շատ հետաքրքիր ավտոբուսային համակարգ, կոչվում է MYCITY BUS, այնպես որ այդ ավտոբուսներն ունեն առանձին ճանապարհ եւ կանգառներ, ինչ-որ բան մետրոյի պես։ Մի խոսքով, հետաքրքիր բան է, պետք կլինի հետո ինստիտուտում փայլել իմ գիտելիքներով։ Թեեւ ես մինչեւ հիմա չգիտեմ՝ ինձ ակադեմիական արձակուրդ տվե՞լ են, թե՞ ոչ։
Բայց դա արդեն կարեւոր չէ, ինչպես ասում է Անդրեյը, Քեյփթաունը քաղաք է, որը քաշում է իր մեջ։
