Իմ անգլերենի իմացությունը բավարար չէ խորը շփման եւ շրջապատին հասկանալու համար, բայց լիովին բավական է անհրաժեշտ տեղեկատվություն ստանալու, սեփական տեսակետը հայտնելու եւ այլնի համար։

Անգլերեն սովորելը ինձ համար սկսվել է դպրոցից, այնուհետեւ՝ համալսարանից։ Մեր ուսումնական հաստատություններում անգլերենի մակարդակը ցանկալի է թողնում, ինչը նշանակում է, որ եթե ցանկանում եք իմանալ անգլերեն, պետք է սովորեք ինքնուրույն կամ մասնագիտացված դասախոսի հետ։

Երբ մենք սկսեցինք մեր ճանապարհորդությունը եւ ժամանեցինք Հռոմի օդանավակայան, ես զգացի, որ մեծ խնդիրներ ունեմ անգլերենի հետ, քանի որ մեր չվերթի 9 ժամով հետաձգվելուց հետո անհրաժեշտություն առաջացավ շփվել ավիաընկերության աշխատակիցներից մեկի հետ՝ պարզելու, թե ինչ է կատարվում։ Սա իմ անգլերենի համար առաջին հարվածն էր. ես ոչինչ չհասկացա, թե ինչ ասացին ինձ, ես չկարողացա ոչինչ հստակ պատասխանել։

Այնուհետեւ ես սկսեցի լսել շրջապատին, փորձել տարբերակել բառերը, եւ գործը գնաց։ Երբ մենք ժամանեցինք Նյու Յորք, ես արդեն ավելի քիչ դժվարությամբ ընկալեցի այն ամենը, ինչ հարցնում էր մաքսային աշխատակիցը։

Լեզվական արգելքը սկսեց ավելի մեծ չափով վերանալ այն բանից հետո, երբ ես հայտնվեցի New Yorker Hotel-ի սենյակում, որտեղ ինձնից բացի ապրում էին 2 լեհ եւ մեկ բուլղարացի, նրանց հետ անգլերենից բացի այլ լեզվով շփվելը անհնար էր, ուստի սա ինձ համար երկօրյա հիանալի մարզում դարձավ՝ սկսելու հասկանալ, թե ինչ են ասում ինձ, եւ փորձել ինքս հոդաբաշխ ինչ-որ բան ասել։

Երկու օր Նյու Յորքում մնալուց եւ վերջնակետ՝ New Harbor ժամանելուց հետո ես բախվեցի բնիկ ամերիկացիների անգլերենը ընկալելու խնդրին։ Ինչպես հայտնի է, նրանց առոգանությունը յուրահատուկ է, այնպիսի զգացողություն է, որ նրանք խոսում են այնպես, կարծես ուզում են ձեզ շփոթեցնել կամ որ դուք ընդհանրապես ոչինչ չհասկանաք! ))

Բայց մեկ շաբաթ անց ամեն ինչ կարգավորվեց նրանց հետ էլ, միայն գուցե մնացել է մի երկու հոգի, որոնց առոգանությունը ես դեռ պետք է սովորեմ հասկանալ =))