Ես Եկատերինբուրգ ժամանեցի Կրասնոյարսկ-Մոսկվա ֆիրմային գնացքով մայիսի 12-ի ցուրտ առավոտյան)) Գնացքում ես հանդիպեցի IEC.Exchange-ի տղաներին, բայց ինչպես հետո պարզվեց, նրանց հարցազրույցը նշանակված էր 8:30-ին եւ 9:30-ին, իսկ իմը՝ 13:30-ին: Մենք միասին իջանք գնացքից, մտանք կայարանի շենք, իրերը հանձնեցինք պահեստարան՝ թողնելով միայն փաստաթղթերի թղթապանակը, թղթադրամները եւ բջջային հեռախոսները, եւ գնացինք քաղաքում զբոսնելու=)

Առավոտյան ժամը 6-ին, բնականաբար, ամեն ինչ փակ էր:) Վերջապես մենք հանդիպեցինք շուրջօրյա գարեջրատան, ճիշտ է, այնտեղ մեզ ինչ-ինչ պատճառներով չթողեցին (երեւի մենք նման չէինք նրանց սովորական հաճախորդներին;)), բայց ցույց տվեցին մոտակայքում գտնվող մի լավ բար, որտեղ մենք նախաճաշեցինք (ես պատվիրեցի ձվածեղ բեկոնով (80 ռուբլի) եւ կանաչ թեյ (40 ռուբլի) – բավականին բյուջետային;)): Հետո ես եւ այն տղան, ում հարցազրույցը մեր խմբից միակն էր նշանակված 8:30-ին, գնացինք հյուպատոսության շենք:

ԱՄՆ Գլխավոր հյուպատոսությունը գտնվում է Գոգոլի փողոց 15 հասցեում՝ կարմիր աղյուսից կառուցված չորսհարկանի շենքում: Ի դեպ, այնտեղ այն միայնակ չէ, գոնե նույն շենքում են գտնվում Մեծ Բրիտանիայի եւ Բուլղարիայի հյուպատոսությունները:) Մենք մոտեցանք մուտքին, որի վրա ծածանվում էր աստղազարդ դրոշը, եւ սկսեցինք փնտրել այդ խմբից եւս չորս հոգու: Մարդիկ մոտ 30-ն էին, եւ ամեն ժամ մոտավորապես նույնքան մարդ էր գալիս: Բոլորը վախեցած էին եւ սառած=)

Ես հյուպատոսության մոտ անցկացրեցի 5 ու կես ժամ:) Առանց որեւէ հատուկ պատճառի=) Ջերմաստիճանը մոտ +5 աստիճան էր: Օգնում էի հետեւել իրերին եւ դիտում էի: Այս ընթացքում շատ բան տեսա. ինչպես էին մարդիկ իջնում այդ աստիճաններից քարացած դեմքերով, լայն ժպիտներով եւ աչքերում արցունքներով (հատկապես աղջիկները) մերժման պատճառով: Անձնական զգացողությամբ մերժումները 40% էին: Հիմա վիճակագրության մասին. 5 հոգուց բաղկացած առաջին խմբից 5-ն էլ ստացան, երկրորդից՝ 10-ից 5-ը, երրորդից (որում ես էի) իննից ընդամենը երկու հոգի:

Իրականում իմ հարցազրույցը սկսվեց 13:30-ին:) Մեր խումբը շարվեց մուտքի առջեւ այբբենական կարգով, ներս էին մտնում 2-ական հոգի՝ ներսից նայող ոստիկանի նշանով: Հյուպատոսություն չի կարելի ոչինչ բերել, բացի փաստաթղթերի թղթապանակից կամ ավելի լավ է՝ թափանցիկ ֆայլից (այդ թվում՝ գոտիներ, կրակայրիչներ, մանր դրամ, ֆլեշկաներ, բջջային հեռախոսներ): Ի դեպ, բջջայինների մասով մենք ինչ-որ կերպ պայմանավորվեցինք եւ հանձնեցինք մուտքի պահակներին, ես չորրորդն էի մտնում, այնպես որ մանրամասները չգիտեմ=)

Այսպիսով, ես եւ մի աղջիկ մտանք, հանձնեցինք ռուսական անձնագիրը, անցանք մետաղորսիչի շրջանակով, մեր անձնագրային տվյալները գրանցեցին մատյանում, վերադարձրեցին անձնագրերը եւ ասացին բարձրանալ չորրորդ հարկ, այնտեղ մենք բացեցինք ապակե դուռը, եւս մեկ անգամ ներկայացրեցինք անձնագիրը, անցանք ավելի զգայուն շրջանակով եւ հայտնվեցինք սպասասրահում՝ բազմաթիվ պլաստիկ աթոռներով եւ Ամերիկայի գեղեցիկ լուսանկարներով=) Սրահում կան երեք իրարից առանձնացված խցիկներ՝ ձախ եւ աջ՝ հարցազրույցների համար, միջինը՝ մատնահետքեր վերցնելու համար:

Հարցազրույցը տեղի է ունենում հետեւյալ կերպ. կենդանի հերթի կարգով առաջին (իսկ նրա հետեւից նաեւ մյուս) մասնակիցը որեւէ գործակալությունից մոտենում է միջին պատուհանին, այնտեղ սկանավորում են նրա մատները, եւ կինը բաշխում է DS-2019-ով անձնագրերը երկու հյուպատոսական աշխատակիցների միջեւ, որոնք հետո բարձրախոսով կանչում են իրենց պատուհանի մոտ: Սարսափելի է)))

Վերցրեցին իմ մատնահետքերը (ի դեպ, դա նրանց հաջողվեց ոչ միանգամից, հուզմունքից ձեռքերս քրտնել էին), եւ ես կանգնած եմ այդ երեք պատուհանների առջեւ, սպասում եմ, թե երբ կկանչեն: Ձախ կողմի կինը մերժում է (իսկ կնոջ մոտ մերժումները իրոք շատ են!) մի աղջկա, նա վազում է արցունքներով, եւ բարձրախոսով լսվում է. “Alexander Neduzhko, window number 1” Դե, մտածում եմ, վերջ... լաց եղավ իմ Ամերիկան... Բայց միեւնույն է՝ ուղղում եմ ուսերս, դեմքիս ժպիտ եմ հագցնում եւ առույգ քայլերով մոտենում պատուհանին: Ապակու հետեւում նստած է ոչ թե հրեշ, այլ 35 տարեկան մուգ մազերով մի հաճելի կին: Ես նրան անմիջապես.

• “Hello! How are you today?”
• “I’m fine! Where are you going to work?”
• “I’m going to work at Palmetto Inn in Panama City Beach, Florida as maintenance. I will repair doors, locks, air-conditioners...”
• “Do you have maintenance experience?”
• “Yes I have. I worked at this position at Holiday Inn when I have been in the U.S. in previous time”.
  (Հրում եմ պատուհանից ներս իմ հին անձնագիրը)
• “Why did you decide change workplace?”
  (Համակարգչի մեջ ինչ-որ բան է նայում)
• “I want to get new experience in other place, I think it will be very useful for me! I’ll be an engineer after graduation”
• “What kind of engineer?”
  (Ինչպե՞ս բացատրել ավելի պարզ)) Թող լինի..)
• “Energy!”
• “Nuclear?”
  (Դե հիմա պետք է գնալ մինչեւ վերջ!!)
• “Yeeees!!! (Ահա, հենց այդպիսի միջուկային ֆիզիկոս=))) ) But I will be able to work in different fields: with hydro energy, thermal energy... I’m going to find a job as engineer at “RusAl”. Do you know this company? It’s the largest aluminium producer in the world! And it’s situated in my hometown.” Երանի ես իսկապես ունենայի նման հեռանկարներ=)
• “Good! Do you have credit card in US?”
  (Տաաակ, սկսվեցին հարցերը ֆինանսական խարդախությունների մասին)
• “No, I haven’t, only debit”
• “How many accounts do you have in American banks?”
• “Only one, in the Bank of America”
• “Do you have American driver license?”
• “No, don’t”
• “What have you eaten at breakfast today?”
  (Ահա, անսովոր հարցեր! Իսկ ես հիշում եմ, թե ինչ եմ կերել=) )
• “Fried eggs with bacon, a cup of green tea and some bread”
  (Եվ վերջում:) )
• “Have you read the pamphlet about your rights?”
• “Yes, I have.”
• “Any questions?”
• “No!”
• “Ok, your visa is approved! Have a good summer!”
• “Thank you! Have a good day!!!”

Վիզան գրպանումս է!!!!!!!!!!!)))))))))))))))))))))))))))))))))

Ես դուրս եկա սպասասրահ պարզապես շոկի մեջ, բայց հետո արդեն բռնեցի բաճկոնս եւ վազեցի փողոց=)

Ես ունեմ վիիիիզաաաաա=))))))))))))))))))))))))))))))

Մնացել է գնել տոմսեր եւ հանձնել սեսիան=)

Ֆինիշային ուղիղ: