Տղանե՛ր, պետք է հավատալ հրաշքներին։
Grand Canyon-ը մոլորակի ամենամեծ հրաշքն է։ Աշխարհի ամենախոր եւ անկրկնելի կիրճերից մեկը։
Այս տեսարանը տեսնելու համար մենք Լաս Վեգասից մեկօրյա էքսկուրսիա պատվիրեցինք ընդամենը 80 դոլարով։
Եվ ահա մեր ավտոբուսը հատում է Արիզոնայի ավազուտները՝ ընդառաջ մեր երազանքին։
Մենք՝ Վեգասում անվերջ գիշերից հետո հոգնած ու հիվանդ, անմիջապես ընկանք երկար սպասված խորը քնի մեջ՝ անապատի տեսարանները վայելելու փոխարեն։
Առաջին կանգառում մեզ բաշխեցին տարբեր ավտոբուսների՝ կախված կիրճում գտնվելու վայրից, մենք գնում էինք դեպի ամենահարավային կետը (South Rim)։
Եվ չմոռացանք ուսապարկերը լցնել նախաճաշին անվճար տրվող բուլկիներով։
Հետո հիշում եմ միայն, թե ինչպես էի երբեմն բացում աչքերս՝ տեսնելու, թե արդյոք բաց չենք թողել կիրճը։
Նույնիսկ չարժանացանք արթնանալու՝ տեսնելու հայտնի հսկայական Hoover Dam պատվարը։
Այդպես էլ աննկատ հասանք։
Մեզ իջեցրին ազգային պարկում, 2 ժամ ժամանակ տվեցին կիրճը վայելելու համար եւ հավելյալ քարտեզներ։
Մենք ծույլ-ծույլ դուրս սողացինք ավտոբուսից՝ դժգոհելով. «Ինչո՞ւ մեզ չհասցրին հենց կիրճ, ինչի՞ համար ենք փող վճարել»։
5 ժամվա քնից հետո մի փոքր թեթեւացավ, բայց մեր վիճակը դեռ հեռու էր նրանից, որ հեշտությամբ թռչկոտենք՝ ուրախանալով կյանքով։
Պարկում կարճ զբոսանքից հետո... եւ... ահա այն՝ ԲՆՈՒԹՅԱՆ ԳՐԱՆԴԻՈԶ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆԸ։
Ես նույնիսկ բառեր չեմ կարողանում գտնել՝ այս ապշեցուցիչ տեսարանի յուրահատկությունն ու հզորությունը զգալու համար։ Grand Canyon-ը թվում էր ինչ-որ անիրական, կարծես ֆիլմի դեկորացիա, կարծես գեղեցիկ նկար։
Իլֆն ու Պետրովը «Միահարկ Ամերիկա» գրքում Grand Canyon-ը նկարագրել են այսպես.
«Պատկերացրեք հետեւյալը. վերցվում է հսկայական լեռնաշղթա, կտրվում է արմատից, շրջվում գագաթներով դեպի ներքեւ եւ սեղմվում հարթ, անտառապատ հողի մեջ։ Հետո այն հանվում է։ Մնում է լեռնաշղթայի կաղապարը։ Հակառակ լեռներ։ Սա է Grand Canyon-ը՝ աշխարհի ամենամեծ աշխարհագրական հրաշքներից մեկը։ Grand Canyon-ի տեսարանը Երկրի վրա հավասարը չունի։ Դա նույնիսկ նման չէր Երկրին։ Լանդշաֆտը շրջում էր երկրագնդի մասին բոլոր եվրոպական պատկերացումները։ Սա կարող է Լուսնի կամ Մարսի տեսք ունենալ ֆանտաստիկ վեպ կարդացող տղայի համար»։
Ամբողջ ժամանակ մենք ավտոբուսով շրջում էինք ազգային պարկով, որպեսզի կիրճը տեսնենք տարբեր վայրերից, եւ, իհարկե, հիշողության համար լուսանկարվենք։
Ցավալի է, որ ժամանակը քիչ էր, մենք հասցրինք տեսնել միայն վերեւից։
Կցանկանայի նաեւ իջնել այս տարօրինակ ժայռոտ լեռների ստորոտը եւ լողալ գետերով...
Հուսով եմ, որ մի օր մեզ դա կհաջողվի։
