Հարցազրույց։

Ոչ մի տեղ էլ չեմ գնալու։ «Ամենաքառակուսի նահանգը»... հիմարություն է։ Նրանց գլուխներն են քառակուսի, ամերիկացիների... նրանց անգլերենը ոչ մի կերպ չի տրվում, հիմա ի՞նչ անեմ։ Գիտեմ՝ հյուպատոսը պետք է ամենապարզ հարցերը տար, բայց երեւի ինձ բարդը բաժին հասավ... Եվ ընդհանրապես, ես դեռ քնաթաթախ էի այդ դեսպանատանը։ Լավ, անցավ գնաց, մեծ բան չէ։ Քննությունները ժամանակից շուտ հանձնելու կարիք չի լինի՝ նորմալ կպատրաստվեմ... Թեեւ, ոչ, չեմ պատրաստվի՝ ամեն ինչ կթողնեմ վերջին պահին, ինչպես միշտ։ Հենց հիմա՝ հյուպատոսարանի հարցազրույցի պես... Եվ պետք չէ պատրվակներ փնտրել, ինքս եմ մեղավոր... Էհ... Փոխարենը մայրիկը կուրախանա, նա անընդհատ հառաչում է, որ ամռանը առանց ինձ իրեն դժվար կլինի։ Իհարկե, դժվար կլինի։ Ընկերներիս հետ էլ սքեյթով կսահեմ։ Թեկուզ ամեն օր։ Մի խոսքով՝ միայն դրական կողմեր։ Գրողը տանի, ինչո՞ւ է այսքան ցավալի։

Դե հա, բոլորը հետ ավտոբուս, մեկնում ենք, լսում եմ։ Զզվելի է նայել, թե ինչքան երջանիկ են բոլորը... Սարսափելի ցավալի է։ Դե, ոչինչ, կամքը բռունցքի մեջ, բռունցքները սեղմեցինք, ոտքերը ձեռքերին ու ավտոբուս, իսկ ապրիլի կեսի համար մի քիչ ցուրտ է։ Վերջ, իմ տեղում եմ։ Պատուհանից դուրս մոխրագույն է, ամպամած։ Երեւի այնտեղ այլ կերպ է... Job offer-ը մտցնում եմ պորտֆելի մեջ։ Չէ՞ որ գրեթե ստացվել էր։ Այդպիսի լավ աշխատանք էին գտել ինձ համար՝ սրճարանում մատուցող, իսկ երեկոյան՝ ակումբում բարմեն։ Բայց ո՞ւմ է պետք Կանզասը։ Ամենաքառակուսի նահանգը... հիմարություններ են։ Փոխարենը այնտեղ արեւ կա... եւ ոչ միայն երկնքում... այնտեղ մարդիկ ուրիշ են... նրանք ժպտում են բոլորին՝ ծանոթ, անծանոթ, կարեւոր չէ։ Բոլորն ասում են, որ դա կեղծավորություն է եւ ձեւականություն... Հետո՞ ինչ։ Միգուցե այդ սովորության մեջ անկեղծությունը քիչ է, բայց եթե օրը 5 անգամ պատասխանես նրանց հավերժական «How are you today?»-ին, որ, իբր, ամեն ինչ սուպեր է, ինքդ էլ կամաց-կամաց կհավատաս դրան, նույնիսկ եթե ամեն ինչ վատ է։ Այդպիսի մի փոքրիկ տրամադրություն բարձրացնող միջոց, հոգեվերլուծաբանի մոտ գնալու կարիք չկա։ Հիմա նա ինձ հաստատ չէր խանգարի։

Գնացինք... Որտե՞ղ է փլեյերը... ահա։ Պետք է բարձր միացնել՝ կշեղվեմ։ Ի՞նչ են ասում։ Շնորհավորում են, երեւի, թե ինչքան լավն ենք բոլորս։ Հա։ Հուսով եմ՝ գոնե անուններով չեն կանչի նրանց, ովքեր չեն անցել։ Ոչ, փառք Աստծո։ Տուն, շուտ տուն եւ քնել։

Տուն։

• Մի՛ վշտացիր, լա՞վ, խնդրում եմ։ Ի՞նչ է, մեզ այստեղ երկուսով վատ կլինի՞։ Մի՞թե նախկինում մեզ ձանձրալի էր։ – սա մայրիկն է։ Պատրաստել է իմ սիրելի սոլյանկան։ Կերակուրը կուլ եմ տալիս երկու այտերով, միայն թե քիչ խոսեմ։ Հանգստացնում է ինձ, անհանգստանում է։ Իհարկե, վատ չէ։ Պարզապես ուզում եմ ինչ-որ նոր, վառ, ինքնուրույն բան։ Ի՞նչ ասեմ՝ «սովորական պատանեկան մաքսիմալիզմ»։ Բոլոր ախտանիշները առկա են՝ ասելու ցանկություն՝ ահա ես, միակը, ես ամեն ինչ կարող եմ, ապացուցել, որ ինքս հաջողության կհասնեմ, որ օգնության կարիք չունեմ, բազմապատկված ամպերում սավառնելով եւ կայծակներ նետելով։ Հիմա երկնքից իջանք երկիր։ Ցավոտ է։
• Ամեն ինչ լավ է, մամ։ Ես չեմ գնալու այդ հարցազրույցին։
  Այո, կլինի եւս մեկ հարցազրույց՝ մայիսին, երկրորդ հնարավորությունը, այսպես ասած։ Ինձ այլեւս հնարավորություններ պետք չեն։ Ճակատագիր չէ, եւ վերջ։ Միգուցե ես ֆատալիստ ե՞մ։ )
• Քեզ, ի դեպ, նամակ է եկել, քանի դեռ Մոսկվայում էիր։ Ես դրել եմ սեղանին։
  Նամակ, ահա թե նորություն։ Ո՞վ է հիմա ընդհանրապես նամակ գրում։ Ավելի հեշտ չէ՞ր VK-ում կամ ICQ-ում հաղորդագրություն ուղարկել։ Եթե հրատապ լիներ, Skype-ով կզանգահարեի։ Ամեն ինչ մի ակնթարթում կքննարկեինք։ Իսկ նամակը, ե՞րբ են այն ընդհանրապես ուղարկել... Մի քանի շաբաթ առաջ, երեւի... Հնացած տեղեկություն։ Ոչ մի հետաքրքիր բան։
• Ո՞ւմից է, չգիտե՞ս։ – ծույլ հարցնում եմ։ Հաստատ հերթական գովազդն է...
• Ծրարի վրա միայն քո անունն է եւ մեր հասցեն։
  Հաստատ, գովազդ է... Տխրություն։
• Լավ, մամ։ Գնամ մի քիչ զբոսնեմ։
  Վերցնում եմ սքեյթը եւ դուրս գալիս տնից։ Քամին՝ մազերիս մեջ։ Երաժշտությունը՝ լրիվ ձայնով։ Ժամանակը՝ մատների միջով։ Գնում եմ առափնյա փողոցով, պողոտայով դեպի հրապարակ... Արդեն մթնում է։ Ժամանակն է վերադառնալ, վաղը առաջին դասին է, էլ չեմ ասում, որ ուշանալ չի կարելի։ Պետք է քնել։

Առավոտ։

Նամակ։ Նամակը սեղանին։ Քնել չի տալիս։ Իսկ ինչո՞ւ ես այն ընդհանրապես կարդացի։ Սա չի կարող լինել։ Սա սխալ է։ Սա ոչ ճիշտ հասցե է... կամ հասցեատերը ոչ ճիշտ։ Սա ինձ համար չէ։ Պարզապես չի կարող ինձ համար լինել։ Պետք էր այն դեն նետել։ Ժամը 4-ն է։ Ե՞րբ պետք է արթնանալ։ Առաջին դասին։ Երեկ թվում էր, թե դա սարսափելի վաղ է։ Իսկ հիմա չեմ կարողանում սպասել։ Թող լինի, առաջին դասին կգնամ։ Դա անգլերեն է։ Ես կլսեմ։ Ես կփորձեմ խոսել։ Խոստանում եմ։ Ես կարող եմ այն սովորել... չէ՞ որ դա ճապոներեն չէ, ի վերջո։ Գոնե մի քիչ կբարելավեմ, որպեսզի Ամերիկայում չկորչեմ։ Կամ, նախ եւ առաջ, հարցազրույցն անցնելու համար, որպեսզի հայտնվեմ այդ Ամերիկայում... Որպեսզի գտնեմ նրան։ Եվ նրա համար էլ։ Նրա համար, ով գրել է այս նամակը։ Ես նրան արդեն սիրում եմ։

Իսկ եթե սա կատա՞կ է։ Հիմար խաղարկո՞ւթյուն։ Դրա համար ի՞նչ երեւակայություն պետք է ունենալ։ Հիվանդ, երեւի... Նույնիսկ եթե կատակ է, ավելի վատ չի լինի։ Շուտ լիներ ժամը 6-ը։ Առաջին դասը եւ վերջ։ Եվ վազելով գրանցվել CMO-ի դասընթացներին։ Այնտեղ, կարծես թե, լեզվակիրներն են դասավանդում։ Եթե նույնիսկ լեզվակիրները օգուտ չտան, ապա ես չգիտեմ... Ոչ, ամեն ինչ անպայման կստացվի։ Ես պետք է դա անեմ։

Վերջապես զարթուցիչը։

Նամակ։

Բարեւ, հայրիկ ջան։ Դու ինձ դեռ չգիտես... Եվ չես իմանա եւս տասը տարի, բայց ես քեզ նույնիսկ այդպիսի «անգրագետ» վիճակում էլ սիրում եմ։ Դու ես ինձ սովորեցրել այդ բառը։ Դու իմ մեծ թարգմանիչն ու լեզվաբանն ես, եւ ես հպարտանում եմ քեզանով։ Մի օր ես կիմանամ այնքան լեզու, որքան դու, խոստանում եմ։ Գիտե՞ս, դու այնքան ծիծաղելի ես։ Ես ուղղակի տեսնում եմ, թե ինչպես ես կնճռոտում հոնքերդ եւ գլուխդ տարուբերում։ Քեզ հիմա 20 տարեկան է, ճի՞շտ է։ Ես քեզ տեսել եմ լուսանկարում՝ այնպիսի լայն ջինսերով եւ ազատ շապիկով՝ քաղաքական գործչի կամ ուրիշի նշանով։ Հիշեցի՝ նրա անունը Բեթմեն է։ Ես դեռ լավ չեմ հասկանում, թե ով է նա, բայց գիտեմ, որ նա քեզ պես ուժեղ է։ Դու միշտ ինձ հաղթում ես կիբեր-գնդակ խաղում։ Բայց ես քեզ ներում եմ։ Մոտո-ձիերի վրա ես միեւնույն է ավելի արագ եմ, եւ դու ոչինչ չես կարող անել դրա հետ։

Ես քեզ շատ եմ սիրում, հայրիկ ջան։ Եվ մայրիկին էլ եմ սիրում։ Երեկ դու ինձ ասացիր, որ 20 տարի առաջ քո կյանքում շատ վատ օր է եղել։ Երեւի այն օրերից մեկը, երբ դու փակվում ես քո աշխատասենյակում եւ լսում ես այդ սարսափելի երաժշտություն-բանաստեղծությունները... հիշեցի՝ հիփ-հոփ։ Դուք եւ մայրիկը ինչպիսի՞ ճաշակ ունեիք։ Սարսափելի։ Այսպիսով, դու ասացիր, որ ինձ կարող էր ուրախացնել միայն իմ նամակը, որում ես կպատմեի, թե ինչպես ենք ապրում... ինչպես ենք մենք բոլորս միասին երջանիկ։ Ամենակարեւորը՝ հետո այն ստուգել ուղղագրության ստուգիչով, այլապես դու կամաչես իմ սխալների համար։ Իմ գլխում լեզուները պարզապես մի քիչ խառնվում են, հասկանո՞ւմ ես։ Քեզ մոտ էլ հաստատ այդպես է եղել։ Գիտե՞ս, անգլերենն ու գերմաներենը դեռ ոչինչ, բայց ռուսերենի խոնարհումների հետ ի՞նչ անել։ Գլխի չեմ ընկնում։ Հենց դրա համար էլ դու պնդեցիր, որ ես ռուսերեն գրեմ՝ գիտելիքների ավելորդ պրակտիկա, ասում ես։ Եվ ինչպե՞ս եք դուք եւ մայրիկը դրանով այդքան հեշտ խոսում։

Հայրիկ ջան, ես քեզ համար լավ նորություն ունեմ։ Վաղը ես առաջին անգամ կգնամ Ճապոնիա՝ CMO-ի նոր դպրոցական ծրագրով։ Դու պետք է հիշես այն, դու եւ մայրիկը միասին դրանով թռել եք Ամերիկա։ Իսկ հիմա մենք այստեղ ենք ապրում։ Մենք ունենք ամենալավ նահանգը։ Որովհետեւ այն ամենաքառակուսին է։ Ես սիրում եմ երկրաչափությունը։ Ցավալի է, որ մենք արդեն անցել ենք ամբողջ դասընթացը։ Դու միշտ ինձ ասում էիր, որ ինքնաթիռում միանգամից ճանաչել ես մայրիկին եւ տեղերդ փոխել ես ինչ-որ տղայի հետ, որպեսզի նրա կողքին նստես։ Ես տեսել եմ ձեր շատ լուսանկարներ։ 2009 թվականի ալբոմը իմ ամենասիրելին է։ Դուք այնտեղ շատ ծիծաղելի եք, անկեղծ։ Դու ամբողջությամբ արեւայրուք ես ընդունել, իսկ մայրիկը ունի այնպիսի զարմանալի փայլող կանաչ աչքեր։ Այդ պատճառով ես չէի կարող սպասել, թե երբ ինքս կթռչեմ ուրիշ երկիր եւ այնտեղ շատ նոր ընկերներ կգտնեմ։ Նա Լին, ում մոտ ես ապրելու եմ, ասում է, որ ինձ մոտ ամեն ինչ կստացվի։ Նա նոր է գնացել։ Բոլորովին մոռացել էի, դուք չունեիք այնպիսի հեռախոսներ, որպեսզի այն մարդու պրոյեկցիան, ում հետ խոսում ես, հյուր գա։ Նրան նույնիսկ կարելի է թեյ հյուրասիրել։ Իմ կարծիքով՝ դա շատ ավելի լավ է, քան ձեր նախապատմական հեռախոսները։ (նույնիսկ բջջայինները։ Ի դեպ, դրանք բնավ էլ բջջային չեն, իմ կարծիքով՝ պարզապես հսկաներ են)։ Դե լավ, չեմ բացահայտի քեզ բոլոր գաղտնիքները, այլապես հետո հետաքրքիր չի լինի, ճի՞շտ է։

Մենք այսօր կինո էինք գնացել։ Գլխավոր հերոսը նույնիսկ թույլ տվեց ինձ ղեկավարել իր զբոսանավը, իսկ դու մասնակցել ես իրական փոխհրաձգության։ Հիանալի է։

Այսօր ամբողջ օրը մայրիկի հետ հավաքում էինք իմ ուսապարկը ճանապարհի համար, միայն ամենաանհրաժեշտ տեխնիկան եւ ծալովի զգեստապահարանը։ Խոստանում եմ, որ քեզ ինչ-որ նվեր կբերեմ եւ շատ «կենդանի լուսանկարներ» կանեմ։ Դրանք, գիտե՞ս, կարծես ծավալային են, եւ կադրում կարելի է շատ ավելի բան տեղավորել։ Միայն թե ձայնը երբեմն խափանվում է... Բայց դու մի՛ մտածիր, ես չեմ բողոքում, բնավ։

Մայրիկն ասում է, որ ես չափից շատ չտարվեմ ամեն տեսակի տեխնիկական նորույթներով... Նա մեզ մոտ պահպանողական է, նույնիսկ ինքն է պատրաստում, թեեւ մենք նրան խոհանոցի համար մի կույտ բան ենք նվիրել։ Բայց այդպես, ճիշտն ասած, ավելի համեղ է։ Նա ասում է, որ գլխավորը այն չէ, ինչ փոխվում է, այլ այն, ինչ մնում է տարիների ընթացքում։ Ես չեմ հասկանում, հայրիկ, ի՞նչ է մնում։ Գրեթե ամեն օր գիտնականները հորինում են ինչ-որ նոր բան։ Մի՞թե զարգացումը գլխավորը չէ։ Նայիր՝ հիմա ճանապարհորդությունների համար հասանելի է Երկրի ցանկացած կետ։ Մի քանի րոպեում, կամ, ծայրահեղ դեպքում, ժամերում դու նոր վայրում ես։ Սահմաններ չկան, դրանք պարզապես տեսքի համար են։ CMO-ն պետության հետ համատեղ ներդնում է նոր օրենքներ բոլոր-բոլոր ժողովուրդների բարեկամության մասին։ Սա ամենակարեւորն է, ինձ թվում է։

Դե, նաեւ այն, որ ես ձեզ շատ եմ սիրում եւ Ճապոնիայում կարոտելու եմ։ Թեեւ մայրիկի թխվածքաբլիթներին ամեն երեկո այցելելու եմ։ Խոստանում եմ։

Ինքնաթիռ։

Նա ճիշտ էր։ Իմ որդին ճիշտ էր։ Ահա նա՝ զարմանալի վառ աչքերով եւ ամաչկոտ ժպիտով աղջիկը։ Եվ նա էլ է գնում նույն նահանգը։ Միգուցե ես իսկապես ֆատալիստ ե՞մ։ ))

Պետք կլինի անպայման բացատրել նրան... հետո, որ գլխավորը, ինչպես կա, այնպես էլ կմնա շփումը, իրական ընկերությունը, փոխադարձ սերը, որը չեն փոխարինի ոչ մի տեխնիկական հնարքներ։ Իսկ այդ ամենը սկսվում է պարզ ժպիտից։

• Բարեւ, անունս Լերա է։
• Իսկ իմը՝ Վովա, կարո՞ղ եմ կողքդ նստել։
• Իհարկե։
  Մենք պոկվում ենք գետնից։ Ընդառաջ երկնքին։ Արեւին։ Ամենաքառակուսի նահանգին։ Նոր տանը։ Թռչում ենք ընդառաջ երջանկությանը։

Սեղմում եմ գրպանումս նամակը, փակում եմ աչքերս եւ ժպտում։

CMO, շնորհակալություն այն բանի համար, որ նվիրում եք այսքան ժպիտներ։ Վստահ եմ, որ դուք շարունակելու եք դրանք նվիրել եւս շատ տարիներ՝ դա հաստատ չի փոխվի։

P.S. Ամեն ինչ ինչպես միշտ՝ վերջին պահին։ ;)