Մի գիշեր նստած անընդհատ ռեզյումեներ էի ուղարկում։ Հանկարծ պատասխան եկավ հավանական գործատուից, ես շատ ուրախացա։ Երկար նամակագրություն սկսվեց, նա շատ արագ էր պատասխանում եւ «չաթային» լեզվով։ Նա նույնիսկ փորձում էր ֆլիրտ անել։ O_O! Ես շոկի մեջ էի։

Նա նույնիսկ զանգահարեց տնային հեռախոսին, այդ զանգից ես մի ամբողջ փոթորիկ ապրեցի՝ սկսած սարսափելի վախից (ձեռքերս դողում էին, սիրտս խենթի պես բաբախում էր, իսկ երբ հեռախոսը զանգեց, ես նրան նայեցի ինչպես դավաճանի!) մինչեւ իմ անգլերենով հպարտանալը (ճիշտն ասած, եթե չլինեին անգլերեն սերիալները, ես ոչինչ չէի հասկանա)։ Մինսկում գիշերվա 12-ն էր, իսկ ես տանը մենակ էի։

Եվ հանկարծ տեղի ունեցավ մի իրավիճակ, որը բնավ չէր տեղավորվում սովորական ընտանիքի առօրյա կյանքում։ Հայրս տուն եկավ (նշեմ, որ գիշերվա 12-ն էր), մտավ խոհանոց, իսկ այնտեղ ես՝ նստած անգլերեն եմ խոսում։ Հորս աչքերը չափազանց մեծացան։ Հազիվ նրան դուրս հրեցի դռնից։

Առաջին շոկը՝ դուստրը, որին նա երբեք չի հետեւել, ոչինչ սովորելու չի ստիպել, բայց նաեւ երբեք չի լսել անգլերենի ոչ մի բառ, ինչ-որ բան հասկանում է, դեռ մի բան էլ պատասխանում է։)

Պարզվեց՝ նա մտածել է, որ ես(!) եմ զանգում Ամերիկա, եւ արդեն մտքում սկսել էր հաշվել, թե որքան եմ խոսել։

Ինչպես ավելի ուշ պարզվեց, այդ գործատուն խաբում էր ուսանողներին։ Էհ, իսկ ես արդեն երազանքներ էի փայփայում։ Եվ աշխատանք փնտրելու ողջ տրամադրությունս կորավ։