2 ամիս անց ընկերս կշռադատեց բոլոր կողմերն ու դեմերը եւ որոշեց, որ Ամերիկան իր համար բավական է։ Ծնողները գումար ուղարկեցին, նա իր համար փոքրիկ ճամփորդություն կազմակերպեց, ինքնաթիռի տոմս գնեց ու թռավ հայրենիք։

Հիմա մեր «խրուշչովկայում» մնացել էինք 4 հոգով։ Դե, 4 հոգի... Երբեմն ֆենոմենալ երեւույթներ էին լինում. ես քնում էի մենակ, իսկ երբ արթնանում էի, 2 մահճակալների վրա տեղավորված էին լինում եւս 6 հոգի։

Աղջիկների մասին.

Ինչպես նրանք աշխատանք գտան։ Առաջինը դրա համար պարզապես լողաց օվկիանոսում եւ պատահաբար հանդիպեց ռեստորանի տիրոջը։ Նա նրան առաջարկեց մատուցողուհու աշխատանք։ Երկրորդը մտավ խանութ՝ լողազգեստ գնելու, մենեջերը չկարողացավ հայացքը կտրել եւ նույնպես աշխատանք առաջարկեց =)

Առաջին 3 շաբաթը նրանց հետ շփումս հրաշալի էր ընթանում, իսկ հետո... Մայամին գլխին խփեց։ Երեւի դժվար է պահպանել ինքնագնահատականը նորմալ մակարդակի վրա, երբ այդ քաղաքի բոլոր տղաները բառացիորեն համբուրում էին նրանց ոտքերը։ Տղաներ, դա տղամարդկային չէ, չէ՞։ Մի խոսքով, աղջիկները հպարտացան, եւ սկսվեցին ամեն տեսակի վեճեր ու թյուրիմացություններ։ Համաձայն եմ, ես էլ բոլորի պես լիքը թերություններ ունեմ, բայց երբեմն հասնում էր ծիծաղելիի։ Նորմալ էր համարվում գիշերը ժամը 3-ին հարբած ներխուժել մի քանի տղաների հետ, իրենցից հետո թողնել չլվացված ամաններ եւ անկարգություն։ Բայց, բարեբախտաբար, դա այդքան էլ հաճախ չէր լինում։ Եվ միասին ժամանակ անցկացնելու դրական պահեր էլ կային։

Դիմայի հեռանալուց մի քանի օր անց նրա տեղը զբաղեցրեց մի տղա, որի հետ ծանոթացել էինք հոսթելում։ Նրա անունն էլ էր Դիմա =): Արեւոտ քաղաքը փոփոխությունը չնկատեց, եւ ամեն ինչ վերադարձավ իր հունին։