Առաջին աշխատանքային օրս վաղն է, մի քիչ հուզված եմ... Կուզեի շուտ հարմարվել ամեն ինչին, որպեսզի մի քիչ հեշտանա...

Գործատուն, որին անվանում ենք Ջիմ, բացատրեց մեզ, որ աշխատելու ենք խոհանոցում (պարզ ուտեստների պատրաստում, աղանդերների ձեւավորում, նախապատրաստական աշխատանքներ եւ, իհարկե, աման լվանալ) ժամը 16:00-ից մինչեւ 22:00-ն (կամ մի քիչ ավելի ուշ, մինչեւ ռեստորանը փակվի): Նա հարցրեց, թե քանի հանգստյան օր ենք ուզում՝ երկու, թե մեկ, մենք ինչ-որ պատճառով պատասխանեցինք՝ մեկ... Ես միանգամից մտքումս հաշվեցի, որ եթե այդպես աշխատենք, ապա ամսական կարելի է վաստակել 1000 դոլարից մի քիչ ավելի... Այսինքն՝ ամբողջ ամառվա համար մոտ 3500 դոլար... Հանած ծրագրի ծախսերը (պետք էր մայրիկիս գումարը վերադարձնել), մնում է մոտ 1700 դոլար... այնքան էլ շատ չէ... Միանգամից մտքեր եկան երկրորդ աշխատանքի մասին...

Այսպիսով... առաջին աշխատանքային օրը շատ կարեւոր էր՝ չէ՞ որ դա ծանոթություն էր բոլոր աշխատակիցների եւ ընդհանրապես ռեստորանի հետ...

Ռեստորանը շատ գեղեցիկ էր!! Անունը՝ Seventh Lake House: Ներսում մթնոլորտը շատ հարմարավետ եւ հաճելի էր:

Մտանք խոհանոց ծանոթանալու..

Խոհարարը՝ Քենթը, 40 տարեկան մի տղամարդ էր, նա ինչ-որ տարօրինակ նայեց մեզ, ոչ այնքան բարյացակամ... Անհարմար զգացի...

Խոհարարի օգնականը՝ Մոնիկան: Նրա մասին առաջին անգամ լսել էինք դեռ այն ժամանակ, երբ Ջիմը մեզ Յուտիկայից տանում էր Ինլեթ: Բնականաբար, ով դիտել է «Ընկերները» (Friends), գիտի նույն անունով հերոսուհուն... Այնպես որ, ես էլ պատկերացրեցի նույնպիսի Մոնիկայի... Բայց պարզվեց, որ նա մոտ 35 տարեկան է, խոշոր կազմվածքով, կարճ, չսանրված մազերով, որոնք ցցված էին տարբեր կողմեր, խռպոտ ձայնով եւ կեղտոտ հագուստով...

Սկզբում շատ դժվար էր հասկանալ, թե նրանք ինչ են ուզում քեզնից, որտեղից ինչ բերել... Հիմնականում նման էր ռուսական հեքիաթի «Գնա այնտեղ, չգիտեմ որտեղ, բեր այն, չգիտեմ ինչ» արտահայտությանը: Բայց երկու շաբաթ աշխատելուց հետո մենք արդեն գիտեինք ռեստորանում եղած ամեն ինչ եւ լիովին հարմարվել էինք...

Քենթը շատ լավ մարդ դուրս եկավ, նրա հետ միշտ զվարճալի էր!!!

Մոնիկան էլ ոչինչ, բայց նա երկերեսանի դուրս եկավ, ինչպես ամերիկացիների մեծ մասը... Աչքերիդ մեջ կարող է ժպտալ, իսկ թիկունքից՝ ցույց տալ F...

Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքային գործընթացին մենք բավականին հարթ ներգրավվեցինք...

Միայն աշխատանքային ժամերի քիչ քանակն էր շփոթեցնում...

Հարցրեցինք Ջիմին, թե կարո՞ղ ենք ավելի շատ աշխատել, նա ասաց՝ եկեք նաեւ առավոտյան...

Եկանք առավոտյան ժամը 9-ին... կատարեցինք ամեն տեսակի նախապատրաստական աշխատանքներ, կարգի բերեցինք գլխավոր դահլիճը եւ 11-ին ավարտեցինք... ավելի աշխատանք չկար... Քիչ էր...

Մի անգամ ակնարկեցինք Ջիմին, թե դեմ չի՞ լինի, եթե մենք առավոտյան երկրորդ աշխատանք գտնենք... նա մի քիչ զայրացավ... ասաց, որ մեզ երկրորդ աշխատանք պետք չէ եւ այլն... խոստացավ, որ հունիսի վերջից արդեն սեզոնը կսկսվի եւ առավոտյան աշխատանքը շատ ավելի շատ կլինի...

Եվ նա ճիշտ դուրս եկավ...

Հիմնականում մենք աշխատում էինք առավոտյան 8-ից մինչեւ 14:00-ն, հետո՝ 16:00-ից 23:00-ն:

Երբեմն նույնիսկ առանց ընդմիջման եւ միակ հանգստյան օրվա... Մի խոսքով, ծանրաբեռնվածությունից մենք այլեւս չէինք բողոքում...

Բայց մեր առողջության հետ լուրջ խնդիրներ սկսվեցին... Ոչ այնքան լուրջ, բայց շատ տհաճ...

Առավոտյան ձեռքերը շատ էին ցավում... արթնանում ես, ձեռքը սեղմված է բռունցքի մեջ... բայց երբ փորձում ես բացել այն՝ ոչինչ չի ստացվում!!! Դա շատ վայրենի էր... աստիճանաբար մատները սկսում էին բացվել, բայց սարսափելի կաշկանդված էին...

Ոտքերը ցավում էին անընդհատ քայլելուց, քնի պակասն արդեն քրոնիկական փուլում էր...

Փոխարենը գրպանում դոլարներ կային))

Այսքանը աշխատանքի մասին կարճ))