Ես վաղ տարիքից էի ուզում լուսանկարել։ Հինգերորդ դասարանում գրանցվեցի լուսանկարչական խմբակ։ Այնտեղ գրանցվեց նաեւ մանկության ընկերս՝ Անտոշկա Կոշելեւը։ Եվ Սերյոգան՝ եղբայրս, որն այն ժամանակ երրորդ դասարանցի էր։ Միգուցե նաեւ այլ ընկերներ... Ճիշտ չեմ հիշում։

Մինչ այդ, եւ մի փոքր հետո էլ, հաճախում էի «երիտասարդ ատաղձագործ» խմբակ... Այնտեղ բարեհոգի պապիկ կար որպես ղեկավար։ Եվ քանի որ նա միշտ բարի էր ինձ հետ, հետագայում ես նորից վերադարձա այնտեղ։ Բայց լուսանկարչությունը! Լուսանկարների աշխարհը շատ առումներով առեղծվածային էր։ Այն ժամանակ, իհարկե, ոչ միայն ոչ ոք չէր լսել թվային տեսախցիկների մասին, հավանաբար դրանք նույնիսկ դեռ հորինված չէին։ Գունավոր լուսանկարչական ապարատները մեծ հազվադեպություն էին։ Շատ հավես էր համարվում ունենալ այդպիսին։ Կամ միգուցե միայն ժապավենն էր գունավոր։ Եվ միայն այն էր հազվադեպ։ Մի խոսքով, սկսեցինք հաճախել այդ խմբակ։ Հիշողությանս մեջ անմիջապես հայտնվում է կարմիր լուսավորությամբ սենյակ։ Ինձ դուր էր գալիս այնտեղ լինել։ Մենք մեզ փոքրիկ կախարդների պես էինք զգում, պատրաստում էինք լուծույթներով լոգանքներ, անհրաժեշտ հաջորդականությամբ լուսանկարչական թուղթը տեղափոխում էինք մի հեղուկից մյուսը, աստիճանաբար դիտում էինք, թե ինչպես պատկերը, որը մի պահ առաջ միայն ժապավենի վրա էր, կախարդական կերպով եւ մեծացված տեսքով հայտնվում էր թերթիկի վրա!!! Դա կախարդական էր։

Ծնողները Սերյոգայի եւ ինձ համար գնեցին ամենաէժան սեւ-սպիտակ (մենք միշտ այդպես էինք անվանում) ֆոտոխցիկը։ Մենք դասին եկանք դրանով։ Այն կոչվում էր «Սմենա»... Շատ խորհրդային։ Ծնողներս շատ գումար չունեին, եւ նրանք կարծում էին, որ լուսանկարչությունը կարող է պարզապես կարճաժամկետ հոբբի լինել մեզ համար։ Եվ, հետեւաբար, դրա վրա շատ գումար ծախսելու իմաստ չէին տեսնում։ Բայց մենք այդ տեսախցիկով ընդամենը երկու ժապավեն նկարեցինք, ոչ ավելին։ Այն վատն էր։ Սպասարկման (օգտագործման) մեջ անհարմար։ Իսկ ժապավեն գնելու համար պետք էր փնտրել։ Եվ թանկ էլ էր։ Մի խոսքով, մեր հոբբին մարեց։ Հետո խմբակ սկսեցին գալ մարդկանց ամբոխներ, դա էլ մեզ դուր չէր գալիս։ Երբ սկսեցինք, մենք մոտ վեց հոգի էինք։ Եվ դա մեզ լիովին բավարարում էր։ Խմբակից հիշողություն մնացին մի քանի կադրեր, որոնք մենք ինքներս էինք արել։ Իսկ այդ առաջին տեսախցիկը մինչ օրս անգործ պառկած է ծնողներիս տանը, ինչ-որ տեղ պահարանում։

Այնուամենայնիվ, չգիտեմ Սերյոգայի մասին, բայց անձամբ իմ հետաքրքրությունը լուսանկարչության նկատմամբ երբեք չի մարել։ Առաջին անգամ ես ունեցա տեսախցիկ, որը պիտանի էր քիչ թե շատ նորմալ լուսանկարչության համար, թեկուզ «օճառաման» (պարզ տեսախցիկ), բայց պատշաճ (ավտոմատ կադրերի առաջխաղացմամբ եւ վերջում ժապավենի հետոլորմամբ), երբ տասնյոթ տարեկան էի։ Այն հայտնի ընկերությունից էր, ներմուծված։ Ինձ դուր էր գալիս։ Իսկ մինչ այդ, երկար տարիներ ես միայն երազում էի սեփական տեսախցիկ ունենալու մասին։ Պավելի հետ մենք հաճախ հիմարություններ անելով եւ խաղալով պատկերացնում էինք, թե որքան հիանալի կլիներ «հենց հիմա» լուսանկարվել։ Նա ապրում էր եւ հիմա էլ ապրում է Կոպեյսկում իր տանը։ Տան մոտ բաղնիք կա։ Նախասրահում եւ տանը ամենուր հայելիներ էին կախված։ Մենք սիրում էինք երկար ժամանակ կեցվածք ընդունել նրանց առջեւ՝ փոխելով մեր «հագուստը» եւ աքսեսուարները։ Երբեմն ձեռքներիս եւ ուսերիս մագնիտոֆոններով։ Երբեմն ատրճանակներով։ Կամ փորձելով նմանվել հայտնի կամ երեւակայական սուպերհերոսների։ Կամ մորուքներս շամպունի փրփուրով օճառելով, որպեսզի տեսնենք, թե ինչպիսին կլինենք «լուսանկարներում» մորուքով։ Մենք ամեն ինչ անում էինք՝ պատկերացնելով, որ «այդպիսի» լուսանկարներ կստացվեն։ Զվարճալի էր։ Միայն իրական տեսախցիկն էր պակասում։ Թեեւ մեր երեւակայությունը չէր բավարարվի նույնիսկ երեսունվեց կադր ունեցող մեկ տասնյակ ժապավեններով։

Դե, մենք այն ժամանակ թվայինների, կամ նույնիսկ «Polaroid»-ի մասին ոչինչ չէինք լսել։ Տասնյոթ տարեկանում ես նոր ընկեր ձեռք բերեցի՝ Դիմկա Սոգրինը (հենց նրա հետ էինք մենք երկու հազար երկուսին միասին հանգստանում Օդեսայում՝ մորաքրոջս մոտ)։ Մի անգամ Դիմկայի հետ հավաքեցինք մեր բոլոր ժապավենները եւ ամբողջ երեկոն մինչեւ առավոտ անցկացրինք «դրոշմելով» այն կադրերը, որոնք ուզում էինք տպել։ Լուսանկարները ստացվում էին բացառապես սեւ-սպիտակ՝ գունավոր լուսանկարչական թղթի բացակայության պատճառով։ Դա իմ կյանքի այն օրերից էր, որոնք հիշվում են ողջ կյանքի ընթացքում։

Այն ժամանակ ես արդեն նկարում էի միայն գունավոր ժապավեններով։ Ես չեմ կիսում իմ ծանոթ շատ մարդկանց սերը սեւ-սպիտակ կադրերի նկատմամբ։ Ի՞նչ են նրանք գտնում դրանցում։ Ինձ դուր են գալիս միայն գունավորները։

Այդ տեսախցիկը ես կորցրեցի Օդեսայում։ 2002-ի ամռանը։ Պայուսակս պատռվեց, եւ տեսախցիկը լուռ սահեց ծովի ափի ավազի մեջ։ Կորուստը հայտնաբերելով՝ Դիմայի հետ փնտրեցինք, բայց ապարդյուն։ Ես վշտացած էի։ Ավելի շատ ափսոսում էի արված քսանութ հիանալի կադրերի համար, քան հենց սարքի։

Մոտ երկու տարի անց ես գնեցի իմ առաջին թվայինը։ Դրանով գնացի Սանկտ Պետերբուրգ երկու հազար հինգին, Եվրոպայով շրջագայության՝ երկու հազար վեցին, մի քանի անգամ Մոսկվա եւ մի քանի անգամ՝ Նեֆտեյուգանսկ։ Դրանով մի քանի հարսանիք եմ նկարել։ Այն ինձ լավ ծառայեց։ Հետո գնեցի ներկայիս տեսախցիկս, որի անսարքությունը հայտնաբերեցի երեք օր առաջ։ Կարծում եմ՝ հիմա պետք է ավելի հետաքրքիր բան փնտրեմ։ Վերանորոգման համար միեւնույն է գումար չկա։ Այսօր (կամ երեկ) գումարս գողացան։ Մոտ հազար ռանդ (եթե վերածես ռուբլու, կստացվի երեք հազար)։ Հենց տանը։ Ակնհայտորեն, երբ քնած էի, կամ երբ ցնցուղի տակ էի։ Չգիտեմ, թե ով է դա արել։ Եվ Շեյնն էլ չգիտի։ Ինձ դուր չէին գալիս այն ամբոխները, որոնք միշտ նրա տանն են լինում։ Կարծում եմ՝ նրանցից մեկն է։ Շեյնին չեմ կասկածում, նա վատ տղա չէ։ Նրա հայրը եկավ, գոռաց նրա վրա եւ ասաց. «Այսուհետ ոչ մի երեկույթ, այստեղ ապրում եք միայն Սայմոնը եւ դու»։ Սա, իհարկե, դրական կետ է, բայց դա իմ գումարը չի վերադարձնի։ Այդպես է։

Հիմա կերազեմ նոր, ավելի հավես տեսախցիկի մասին, քան նախկինը։ Կարծում եմ՝ վերադառնալիս կգնեմ։ Պավելը խոստացավ հարցուփորձ անել։ Իսկ այստեղ ստիպված կլինեմ ինչ-որ կերպ գլուխ հանել։

Չելյաբինսկում (այսօր տուն զանգեցի, ծնողներիս հետ խոսեցի) առաջին անգամ ձյուն սկսեց տեղալ։ Պատկերացնո՞ւմ եք։ Այնտեղ հիմա այնքա՜ն գեղեցիկ է։ Բայց այստեղ՝ մեզ մոտ, նույնպես վատ չէ։ Հիմա շատ անսովոր է. այնտեղ ձմեռ է, իսկ այստեղ՝ ամառ։ Ես երբեք նման բան չեմ զգացել։ Քրիստինայի հետ այսօր քայլում էինք կիզիչ արեւի տակ, քայլեցինք Մուլի Փոյնթի ափի երկայնքով եւ հասանք Waterfront-ի «երկհարկանի խանութների անֆիլադին»։ Այնտեղ մրգեր գնեցինք եւ վերադարձանք։ Հիանալի զբոսանք ունեցանք։ 01 դեկտեմբերի 2008 թ. Ամառ ՔԵՅՓԹԱՈՒՆՈՒՄ։