Ինչպես եւ շատերը, մենք էլ պատահաբար հայտնվեցինք ծրագրում՝ ընկերոջս հետ մտանք, հետո մոռացանք, հետո հանկարծ... դե, բոլորն էլ գիտեն, թե դա ինչպես է լինում։) Մենք երեքն ենք՝ ես եւ երկու գեղեցկուհի աղջիկներ։ Գումարած եւս մեկ հիմարիկ միացավ (ինչպես հետո պարզվեց) մի փոքր ուշ։ Եվ առաջին բանը, որին բախվեցինք, մեր IEC-ի ղեկավար Սաշան էր, ով մեզ պատմում էր մեծ ազատության եւ հարկային արտոնությունների երկրում հրաշալի կյանքի մասին։ Հետո մեկ այլ տղա խոստացավ ինչ-որ ժամանակ պատմել Ամերիկայի ամենահետաքրքիր վայրերի մասին, եւ մենք ուրախ ու հաճույքով բաժանվեցինք մեր առաջին վճարից։ Ընդ որում, կարծում էինք, որ բաժանվում ենք 100$ զեղչով սուպեր ակցիայի վերջին օրը։
Ինչպես հետո պարզվեց, վերջին օրվանից հետո սկսվեց սուպեր-պուպեր ակցիան, որը տեւեց եւս 3 ամիս, դե լավ։ Տղաներն էլ պետք է պտտվեն)։ Վերջ։ Հետադարձ ճանապարհ չկա։ Թե՞ կա։ Մի խոսքով, առայժմ անհասկանալի է, բայց նահանջելն արդեն ավելի դժվար է։ «Լավ, ի՞նչ է իմ անգլերենի հետ։ Իսկ սա բավակա՞ն է։ Իսկ ու՞ր գնալ։ ԱԱԱ, ինչ-որ մեկը հուշեք, ու՞ր գնալ։ Իսկ որքա՞ն գումար է պետք։ Բայց ես այդքան չունեմ։ Աշխատանքի, աշխատանքի, պետք է գնալ աշխատանքի։ Թեեւ հիմարություն է՝ աշխատել, որպեսզի գումար վաստակես աշխատանքի մեկնելու համար... Բայց չէ՞ որ սա ոչ թե աշխատանք է, այլ սուպեր-ճամփորդություն աշխատանքի միջոցով։ Իսկ միգուցե սա խաբեությու՞ն է»,- մոտավորապես այսպիսի մտքեր էին անցնում գլխովս բոլոր թղթերը ստորագրելուց հետո։
Դեռ պետք էր սովորել վարել եւ ստանալ միջազգային վարորդական իրավունք, որպեսզի այնտեղ օրինական կերպով վարել։ Ընդ որում, դա հասկացա, իհարկե, Ամանորից առաջ ուրբաթ օրը։ Զանգահարում եմ քաղաքի բոլոր դպրոցներ՝ ամենուր նույն պատասխանը. «Ի՞նչ եք ասում, երիտասարդ, տեղերը զբաղված են 3 շաբաթ առաջ, չէ՞ որ գինը Ամանորից հետո բարձրանում է 8 հազարով» եւ այլն։ Ի՞նչ։ Ինչպե՞ս։ Մեծ պլանը ձախողվե՞ց հենց սկզբում։ Չէ՞ որ ես բյուջե ունեմ։ Դուրս եմ գալիս համալսարանից, գնում եմ տանս կողքի ավտոդպրոց, հրաշալի կնոջից վերցնում եմ հրահանգչի հեռախոսահամարը, «ով գուցե գիտի մի դպրոց, որտեղ գուցե դեռ տեղեր կան», զանգում եմ նրան, վերցնում դպրոցի հեռախոսահամարը։ Այնտեղ ասում են, որ վերջին տեղը հենց նոր զբաղեցրել են։ Դնում եմ հեռախոսափողը... Դե, այսքանով վերջ... Քշեցինք... Նյու Յորք քեզ... Չիկագո...
Հանկարծ ինչ-որ մեկը հետ է զանգում։ Վերցնում եմ։ Ձայն. «Նոր գրանցված տղայի մոտ, պարզվում է, արդեն կա վարորդական իրավունք, նրան պարզապես պետք է փոխել, այնպես որ մենք ունենք եւս մեկ ազատ տեղ»։ Դե, ուրեմն, ահա եւ ես։ Եվ 2008 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, ժամը 17:50-ին, ես, կարծես թե վերջինը Սանկտ Պետերբուրգում, գրանցվում եմ ավտոդպրոց հին գնով։ Ֆու։
