Ժամանակը տարօրինակ բան է։ Հիմա այնտեղ, որտեղ ես ծնվել եմ, երեկո է, եւ կյանքը սկսում է եռալ. մարդիկ վերջապես կարող են չվախենալ ջերմային հարվածներից։ Իսկ այնտեղ, որտեղ ես արդեն երկու տարի սովորում եմ, դեռ ամպամած է, բայց փողոցում մարդիկ չեն պակասում, այդ քաղաքը չի քնի, նույնիսկ եթե մնացած աշխարհը մի ակնթարթում վերանա։

Նյու Յորքում այն ժամանակը, որ մենք անցկացրինք Times Square-ում եւ հարակից փողոցներում թափառելով, մեկ ժամից ավել չէր, բայց տեսնել այսքան տարբեր եւ գիտակցությունը ցնցող բաներ՝ հավանաբար իմ հարազատ քաղաքում 10 տարում էլ չես տեսնի։

Ինձ նաեւ դուր եկավ, թե ինչպես է ժամանակը տարօրինակ պահում իրեն, երբ մարդը, ում հետ վերջին անգամ տեսնվել ես երեք տարի առաջ, շատ նուրբ գրկում է եւ ասում «Welcome to America again»։ Եվ իր մեծ ամերիկյան մեքենայով տանում է դեպի մի փոքրիկ ամերիկյան քաղաք՝ North Andover, որտեղ ժամանակը անցնում է հանգիստ եւ աննկատ, որովհետեւ փողոցում արդեն երրորդ շաբաթն է՝ արեւ չի երեւում։

Որքա՞ն ժամանակ է պետք հարմարվելու եւ հասկանալու համար, թե ինչ անել։

Որքա՞ն արագ կանցնի ժամանակն այստեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ։

Ի՞նչ պետք է հասցնել այս օրերի ընթացքում։

Ժամանակը ցույց կտա =)