2011 թվականի դեկտեմբերի 30-ը։

Մեկ օր մինչեւ Նոր տարի։ Ահա թե ինչպես սկսվեց ամեն ինչ։ Ես եւ ընկերս եկանք IEC-ի գրասենյակ եւ ստորագրեցինք պայմանագիրը։ Անմիջապես ասեմ, որ մեր երկուսիս անգլերենը շատ վատ էր, ուստի վախենում էինք, որ մեզ ընդհանրապես չեն ընդունի։ Մինչ այդ մենք մոտ 3 ամիս գնում էինք ռեպետիտորի մոտ եւ լեզուն զրոյից բարձրացնում էինք։

Նշեմ, որ Ամերիկա գնալու գաղափարը առաջինը ինձ մոտ առաջացավ, իմ ընկերներից ոմանք գնացել էին այս ծրագրով, եւ ես էլ սարսափելի ուզեցի։ Ուզում էի դեռ անցյալ տարվա փետրվար-մարտ ամիսներին, բայց այն ժամանակ արդեն ուշ էր, իսկ անգլերենս ընդհանրապես զրո էր։ Ուստի որոշեցինք նախ այն բարելավել, իսկ հետո ավելի վստահ գնալ։ Բայց, ինչպես հաճախ է լինում, մինչեւ այս տարվա սեպտեմբեր մենք ժամանակ էինք կորցնում։ Բայց որքան մեծ էր ցանկությունը, այնքան ավելի համառորեն սկսեցինք պարապել։ Իսկ ցանկությունը հսկայական էր։ Այդ ամբողջ ամառ ես կարդացել եմ անհամար հոդվածներ, բլոգներ, պատմություններ, ուղեցույցներ եւ գիտեի ամեն ինչ Ամերիկայի մասին, ամեն ինչ այն մասին, թե ինչ է պետք անել գնալու համար, եւ, իհարկե, նահանջելու տեղ չկար։ Բայց երբ մենք ստորագրեցինք պայմանագիրը եւ վճարեցինք առաջին մասնաբաժինը, որը մեզ երկուսիս համար արժեցավ մոտ 32 հազար ռուբլի, ինչ-որ կերպ սարսափելի դարձավ։ Այժմ պետք էր անել հսկայական քանակությամբ գործեր եւ զուգահեռաբար հանձնել քննաշրջանը։

Ցուցակ՝

1. Աշխատանք գտնել։
2. Տոմսեր ամրագրել։
3. Զուգահեռաբար սովորել անգլերեն։
4. Հանձնել քննաշրջանը։
5. Պատրաստվել դեսպանատանը։
6. Մտածել, թե որտեղ ենք ապրելու ԱՄՆ-ում։
7. Ուր ենք գնալու ճանապարհորդելու։
8. Ինչպես կանցնի թռիչքը (իսկ թռիչքը կարճ չէ)։
9. Եվ եւս բազմաթիվ այլ բաներ...
   Այժմ, երբ ամեն ինչ կետ առ կետ գրված է, թվում է, թե այնքան էլ շատ չէ։ Բայց անհանգստության զգացումը միեւնույն է առկա է։