Ահա եւ վերջ...
Մեր երթուղու բոլոր հետաքրքիր կետերն արդեն այցելել էինք։ Մեզ մնում էր միայն հատել Ամերիկան։
Արթնացանք առավոտյան ժամը 6-ի սահմաններում եւ ճանապարհ ընկանք։ Ամբողջ օրը վարելուց հետո երեկոյան հասանք մի շատ հետաքրքիր նահանգ՝ Օկլահոմա։ Լցակայաններից մեկում հայտնաբերեցինք, որ մեր մեքենայի անվադողը կրկին մաշվել է, ընդ որում՝ շատ ուժեղ։ Պետք էր փոխել, իսկ արդեն երեկո էր։ Որոշեցինք դնել պահեստային անիվը, հասնել մոտակա քաղաք, գիշերել մոթելում եւ առավոտյան փոխել անվադողը։ Բայց ինչպե՞ս դնել պահեստայինը։ Պարզվեց, որ այն կրիկը, որը Ալեքսը սիրալիրորեն համաձայնել էր փոխ տալ մեզ, չափազանց փոքր էր։ Հարկավոր էր գտնել համապատասխանը։ Հարցրեցինք լցակայանում գտնվող բոլոր բեռնատարների վարորդներին, բայց ոչ, նրանք չունեին։ Հենց այդ պահին լցակայան մտավ ոստիկանը, եւ միտք հղացավ հարցնել նրան։ Նա սիրով համաձայնեց օգնել մեզ՝ փոխ տվեց իր կրիկն ու գործիքները։ Միայն խնդրեց իմ վարորդական իրավունքը, իսկ հետո տվեց մի թուղթ, որտեղ նշված էր, որ նա իսկապես օգնել է մեզ։ Երեւի դա նրան պետք էր հաշվետվության համար։
Փոխեցինք անիվը, գտանք էժան մոթել եւ պառկեցինք քնելու։ Մինչեւ Ատլանտյան օվկիանոս դեռ մոտ 30 ժամվա ճանապարհ կար։ Գիշերեցինք Օկլահոմայի գավառական Սապուլպա քաղաքում։ Իսկական փոս էր։ Առավոտյան կենտրոնում գտանք մի արհեստանոց, որտեղ կարող էին փոխել անվադողը, վճարեցինք այն իրականացնող սեւամորթին 20 դոլար։ Նրան նաեւ 3 դոլար թեյավճար տվեցինք, շատ լավ մարդ էր, եւ շարունակեցինք ճանապարհը։ Մոթելում մեզ հետ ապրող մարդիկ դժվարությամբ էին հավատում, որ նման ճանապարհորդությունը իրականություն է։ Նույնիսկ լուսանկարվում էին մեզ եւ մեքենայի հետ։
Վարեցինք ամբողջ հաջորդ օրը եւ որոշեցինք առաջին անգամ վարել ամբողջ գիշեր՝ ժամանակը սուղ էր։ Գիշերը աշխատում էինք այս սխեմայով՝ մեկը վարում է, մյուսը քնում է կողքի նստատեղին։
Մենք պետք է աղջիկներին հասցնեինք Բալթիմոր՝ Մերիլենդ նահանգ, եւ վերադառնայինք Outer Banks մինչեւ բանկի փակվելը, քանի որ ուրբաթ էր, իսկ մենք պետք է ռեստորանից վերցնեինք եւ կանխիկացնեինք վերջին աշխատավարձի չեկերը (paychecks)։ Ուժասպառ լինելով՝ գերազանցում էինք արագությունը, այլ ելք չկար։ Բայց մենք հասցրեցինք եւ ստացանք մեր գումարը։ Հետո, հազիվ ոտքերի վրա կանգնած, հասանք Ալեքսի տուն։ Այն ժամանակ հաշվեցի, որ մենք վարել ենք ավելի քան 30 ժամ անընդմեջ։ Այդպես ավարտվեց մեր ճանապարհորդությունը։
Ավարտվեց այնտեղ, որտեղ սկսել էինք։ Հոգնած էինք, բայց երջանիկ... ՄԵՆՔ ԴԱ ԱՐԵՑԻՆՔ՝ ՄԵՆՔ ԱՎՏՈՄԵՔԵՆԱՅՈՎ ՀԱՏԵՑԻՆՔ ԱՄԵՐԻԿԱՆ ԵՐԿՈՒ ՈՒՂՂՈՒԹՅԱՄԲ։ #ճանապարհորդություն #Ամերիկա
