Վտարեցին!!! Աաաաա, ինչի՞ համար։ Որովհետեւ ընկերներս հաճախ էին մնում մեզ մոտ։ Ի՞նչ հիմարություն է։ Մենք երիտասարդ ենք։ Հիմա ի՞նչ, պետք է հանգիստ նստե՞նք։ Մենք Ամերիկայում ենք եւ ուզում ենք զվարճանալ։ Հարեւանները ոչ մի անգամ մեզնից չեն բողոքել։ Որ աղմկոտ ենք։ Կամ շատ լուռ։ Մենք միշտ մերենց չափի մեջ ենք պահել։ Բայց մի գեղեցիկ օր տանտիրուհին առանց զգուշացնելու եկավ առավոտյան ժամը 9-ին եւ բռնացրեց 2 ավելորդ մարդու։ Որոշելով, որ մենք միշտ ենք այդպես ապրում, նա շատ վատ բաներ ասաց... Ավելացրեց, որ հարեւանները մատնում են, թե իբր 4-ի փոխարեն 8 հոգի ենք ապրում։ Նրանք ընդհանրապես իրենց մտքի՞ն են։ Միգուցե 5 հոգով ենք ապրել, բայց դրա պատճառը կար։ Ու դա էլ միշտ չէր։ Օլյան ձանձրանում էր դատարկ սենյակում մենակ մնալուց, դրա համար էլ մնում էր մեզ մոտ։ Իսկ իր իրերը իր բնակարանում էին։ Եվ նա վճարում էր միայն այնտեղ։ Ինձ թվում է, որ Վրաստանի հետ պատերազմը անհետեւանք չմնաց Ամերիկայի ռուսների համար, քանի որ պատերազմի սկզբից մեր հարաբերությունները վրացի տանտիրուհու հետ ինչ-որ կերպ սրվեցին։ Սվետայի եւ Օլյայի հարաբերությունները իրենց վրացի տանտերերի հետ նույնպես լավ չէին։ Ոչ մի լավ բան չեղավ, արդյունքում մնացինք առանց տանիքի։ Ցավալի էր, որ ամեն ինչ այդպես ստացվեց, բայց փոխարենը՝ վերջին 2 շաբաթս ուրախ անցավ, թեեւ ինձ համար հոգնեցուցիչ էր։ Իհարկե, միշտ էլ տեղ կար, որտեղ կարող էի գիշերել, բայց ես ինքս չէի ուզում այդպիսի տեղերում քնել։ Modells-ից գնեցի նորաձեւ քնապարկ, որը մեկնելուց առաջ հաջողությամբ հանձնեցի եւ գումարս հետ ստացա։ Մի անգամ նույնիսկ ուզում էի ավտոկայանում գիշերել, բայց բախտս բերեց, եւ ոչ մի անգամ փողոցում չեմ գիշերել։ Չէի ուզում գումար ծախսել հոսթելների վրա, գումար էլ չէր մնացել, այնպես որ այս վտարումը, թեեւ ստիպեց ճամպրուկներով տանջվել, բայց նաեւ դրդեց ճամփորդելու, չէ՞ որ միեւնույն է՝ գիշերելու տեղ չկար։ Այնպես որ, մարդիկ, եթե ձեզ վտարել են Ամերիկայում եւ գնալու տեղ չունեք, հավատացեք, դա այնքան էլ սարսափելի չէ, որքան թվում է։ Ընկերները, ծանոթները կամ գուցե հարազատները ձեզ մենակ չեն թողնի։ Անկեղծ ասած, ինքս էլ չեմ հասկանում, թե ինչ եմ գրել, պարզապես էմոցիաներ են...