Չգիտեմ, թե ինչի մասին կմտածեի եւ ինչպես կապրեի հիմա, եթե չլինեիր դու՝ ԱՄԵՐԻԿԱ։
Հիմա հետ եմ նայում եւ սկսում եմ հասկանալ, որ մի քանի տարի առաջ երազումս տեսել եմ քեզ։ Բայց այն ժամանակ արթնացա եւ մտածեցի, որ դա շատ հեռու է եւ անհնար, եւ ակնթարթորեն մոռացա։ Բայց հանգամանքները այլ կերպ դասավորվեցին, եւ ահա, երկու ամսից էլ քիչ ժամանակ անց ես հյուր կլինեմ քեզ մոտ։ Հասկանում էի, որ լեզվի իմացության հետ կապված ակնհայտ խնդիրներ ունեմ, բայց այնքան էի ուզում քեզ մոտ գալ, որ ողջ ազատ ժամանակս, եւ ոչ միայն ազատ, նվիրում էի քեզ։ Ավելի քան երեք ամիս մտածում էի, թե ինչպես ստանալ այդ փափագած տոմսը դեպի քեզ՝ երկար սպասված վիզան։
Եվ թեեւ ընկերուհիս միանգամից ասաց ինձ. «Լյուդա, դե եթե ձախ կողմի Արտյոմը ստացել է, ապա դու առավել եւս կստանաս»։ Ձախ կողմի Արտյոմը մի տղա է, որը հաճախում է անգլերենի դասընթացների եւ, ըստ երեւույթին, այնքան էլ լավ չի տիրապետում դրան։ Մենք երկար ծիծաղեցինք, երբ պատկերացնում էինք, թե ինչպես է նա երեխաներին լողավազանում բացատրում, որ չի կարելի սուզվել. «small child, big pool»։
Ես, իհարկե, բավականաչափ բլոգներ, պատմություններ եմ կարդացել եւ ընկերներից, ծանոթներից լսել եմ, որ սկզբունքորեն վիզա ստանալու հարցում խնդիրներ չպետք է լինեն։ Բայց կարծում եմ՝ ինձ հետ կհամաձայնի յուրաքանչյուրը, ով անցել է դրա միջով, որ քանի դեռ ինքդ չես եղել այնտեղ՝ դեսպանատանը, չես կանգնել երկար հերթում եւ չես վատնել բոլոր նյարդերդ, չես հասկանա։
Ես չեմ նկարագրի այդ երկար, անտանելի երեք ամիսները, երբ միայն մտածում էի, թե երբ եմ գնալու դեսպանատուն։ Սկզբում կարծում էի, որ փետրվարին, հետո՝ մարտին, բայց նշանակեցին ապրիլի 7-ին։ Մենք մոտ 70 հոգի էինք՝ իմ քաղաքից եւ եւս մի քանի տղաներ Ելեցից։ Ողջ ճանապարհին, իսկ դա տեւեց 7-8 ժամ, չկարողացա քնել, բայց ինչ-ինչ պատճառներով այլեւս այնքան էլ չէի անհանգստանում։ Ես պարզապես հասկացա, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, ես դրանում վստահ էի եւ ոչ մի րոպե չէի կասկածում, որ կգամ քեզ մոտ։ Առավոտյան, այնուամենայնիվ, հաջողվեց մի փոքր փակել աչքերս, իսկ երբ բացեցի դրանք, արդեն արթնացող, խավարի միջով ճեղքող Մոսկվան էր։
Առաջին բանը, որ տեսա՝ բազմաթիվ լույսերն էին, որոնք արտացոլվում էին Մոսկվա գետում, եւ հոգիս միանգամից այնքան հանգիստ եւ թեթեւ դարձավ։
Առավոտյան ժամը վեցի սահմաններում մենք մոտեցանք դեսպանատանը եւ գնացինք մոտակա բաց սրճարան՝ սուրճ խմելու եւ վերջնականապես արթնանալու։ Այնտեղ միայն մեկ այցելու կար, որը, ըստ երեւույթին, բավականին խմել էր եւ կոտրտված ռուսերենով հայհոյում էր խեղճ բարմենին եւ մատուցողին։ Մի բաժակ սուրճից հետո ես լիովին արթնացա։ Ընկերուհուս հետ վերադարձանք ավտոբուս եւ սկսեցինք սպասել...
Ես հետեւում էի, թե ինչպես են տղաներին հերթ կանգնեցնում, ով ինչպես է հագնվել հարցազրույցի համար եւ ինչպես է իրեն պահում։ Իսկ հետո եկավ մեր հերթը հերթ կանգնելու։ Ես մեր տղաների մեջտեղում էի։ Անցնելով մի քանի մետաղորսիչների միջով՝ սկանավորեցին մատնահետքերս, իսկ հետո սկսվեց ամենահուզիչ ժամանակը՝ ուղիղ ճանապարհը դեպի հյուպատոս։
Հերթը շատ դանդաղ էր առաջ շարժվում, սկզբում ոչ բոլոր պատուհաններն էին աշխատում, բայց կամաց-կամաց սկսեցին դուրս վազել առաջին հաջողակները։ Մտնելով սպասասրահ՝ առաջին բանը, որ տեսա՝ մուլտֆիլմերով հեռուստացույցն էր՝ իմ սիրելի «Թոմ եւ Ջերին»։ Ես մտածում էի, թե որ պատուհանի մոտ գնամ, եւ շատ չէի ուզում 10-րդ պատուհանի մոտ, այնտեղ կին-հյուպատոս էր, եւ իմ աչքի առաջ նա մի քանի հոգու մերժեց վիզա տալ։ Եվ ահա ես կանգնած եմ վերջին հերթում եւ երազում եմ հայտնվել 12-րդ պատուհանի համակրելի հյուպատոսի մոտ, իսկ ընկերուհիս՝ 13-րդ պատուհանի շիկահերի մոտ։ Այդպես էլ ստացվեց!!! Տալով մի քանի ստանդարտ հարցեր, իմանալով անունս, թե ինչ է մտածում ընտանիքս ԱՄՆ ուղեւորության մասին եւ որ կուրսում եմ սովորում, ես, հիմարություն անելով եւ ցուցամատի փոխարեն բութ մատը դնելով, ժպտալով ներողություն եմ խնդրում եւ ի պատասխան լսում. «Have a nice summer in the USA»! Ես շտապում եմ դուրս գալ դեսպանատնից, ճանապարհին հարվածելով ամեն ինչի եւ բոլորին, գիտակցում եմ՝ վերջ, հիմա ես հաստատ կգամ քեզ մոտ։
Վստահ եղեք ձեր ուժերի վրա, հավատացեք երազանքին, եւ ամեն ինչ անպայման կստացվի ձեզ մոտ!!!!
