Քոդի... մի փոքրիկ կովբոյական քաղաք, որը գտնվում է Յելոուսթոնի այգու մոտակայքում: Թվում է, թե այս քաղաքում ոչ մի ուշագրավ բան չկա... այնտեղ ոչինչ չկա, որը կարող է գրավել երիտասարդներին՝ ոչ ակումբներ, ոչ էլ որեւէ այլ զվարճանք... մի խոսքով՝ ձանձրալի է: Բայց ինձ համար այս քաղաքը հավերժ կմնա ամենահրաշալի եւ գեղեցիկ վայրը ողջ աշխարհում: «Ի՞նչ ես գտել այդ անտառներում»,- կհարցնեք դուք ինձ... այն, որ սա ամենեւին էլ սովորական քաղաք չէ: Այն, ինչ զգում ես Քոդիում հայտնվելիս, չի կարելի համեմատել այն զգացողությունների հետ, որ ունենում ես մեծ ու մարդաշատ քաղաքներում: Այս քաղաքը հիշելիս աչքերիս ակամա արցունքներ են հայտնվում... մի՛ կարծեք, թե խելագար եմ, պարզապես ես ոչ մի տեղ եւ երբեք ինձ այնքան լավ չեմ զգացել, որքան Քոդիում... եւ ես երազում եմ կրկին հայտնվել այնտեղ գոնե 5 րոպեով... վազել սիրելի փողոցներով, շնչել մաքուր օդը եւ ինձ իսկապես երջանիկ զգալ: Երբեւէ եղե՞լ է, որ քայլեք փողոցով եւ ուրախանաք ձեզ շրջապատող ամեն ինչով: Քոդիում ես դա անընդհատ զգում էի... սիրում էի արթնանալ առավոտյան ժամը 6-ին եւ պարզապես զբոսնել քաղաքում: Այնտեղ չկան գեղեցիկ բարձրահարկ շենքեր, հսկայական առեւտրի կենտրոններ, գործարաններ... եւ դա հրաշալի է: Այն նման չէ շատ այլ քաղաքների... այն եզակի է: Ամբողջ քաղաքը հագեցած է Վայրի Արեւմուտքի ոգով... շատ շենքեր կառուցված են այդ դարաշրջանի ոճով... եւ երաժշտությունը... ամեն օր տեղի բարերից մեկում քանթրի երաժշտություն է հնչում: Շատերը հագնվում են կովբոյական ոճով... նույնիսկ իրենց պահում են ինչ-որ յուրահատուկ ձեւով: Կարծես հայտնվում ես անցյալում: Իսկ բնությունը... Աստված իմ, ինչպիսի գեղեցիկ լեռներ են այնտեղ... դրանք պարզապես գամում են հայացքդ: Քաղաքով հանգիստ եւ առանց որեւէ վախի քայլում են եղնիկները, վազվզում են փոքրիկ նապաստակները) Բայց ամենակարեւորը մարդիկ են... ես կյանքումս երբեք չեմ տեսել այսպիսի անկեղծ, քաղցր եւ բարի մարդկանց... եւ նրանք բոլորն էլ այնքան պարզ են, առանց որեւէ պաճուճանքի: Նրանց համար կարեւոր չէ, թե որքան գումար ունես կամ որտեղ ես ապրում, նրանց համար կարեւորը այն է, թե ինչպիսի մարդ ես դու: Քոդիում բոլորը միմյանց ճանաչում են եւ ապրում են խաղաղության ու համերաշխության մեջ... Ինչո՞ւ են շատ մարդիկ հաճախ կոպիտ եւ չար: Որովհետեւ քաղաքի մթնոլորտն ինքնին շատ ուժեղ է ազդում մարդու վիճակի վրա: Եվ հենց Քոդիում դու քեզ հանգիստ ես զգում, զգում ես բնության հետ միասնությունը: Ես ինքս ապրում եմ ոչ թե մեծ, բայց բավականին մարդաշատ քաղաքում, եւ ինձ հաճախ ազատություն է պակասում... ուզում ես փախչել ինչ-որ տեղ հեռու... Եվ Քոդիում ես գտա այն, ինչ վաղուց փնտրում էի՝ հանգստություն... Կարծում եմ՝ քչերը կհամաձայնեն ինձ հետ, քանի որ մեր ժամանակներում բոլորը ձգտում են դեպի մեծ քաղաքներ: Իսկ ես մեծ սիրով կապրեի իմ ամբողջ կյանքը Քոդիում... Ես շնորհակալ եմ ճակատագրին, որ ինձ տվեց այսպիսի հրաշալի հնարավորություն՝ հայտնվելու այս հեքիաթային քաղաքում եւ անցկացնելու այնտեղ ամառը: Այժմ արդեն մեկ ամսից ավելի է, ինչ վերադարձել եմ տուն, բայց ես մինչ օրս սարսափելի կարոտում եմ այն ամենը, ինչ տեղի ունեցավ մեզ հետ այնտեղ... մեր ընկերներին եւ գործատուներին, որոնք դարձան մեզ հարազատ... մեր փոքրիկ սենյակը... եւ քաղաքը ընդհանրապես...
Քոդի... ես կարոտում եմ....
