Երազանք ունե՞ս։ Գնա դեպի այն։ Չե՞ս կարողանում քայլել։ Սողա դեպի այն։ Չե՞ս կարողանում սողալ։ Պառկիր եւ պառկած մնա երազանքիդ ուղղությամբ։

12.09.10թ. Վերադարձանք Ռուսաստան։ Ամառն անցավ... Իսկ դա նշանակում է՝ նորից «քնել եմ ուզում», «ինձ ցուրտ է» եւ «արի հանգստյան օրերին խմենք»։ Իսկ ինչքան լավ էր այնտեղ՝ Մարմարիսում!!! Էհ, պետք է հաջորդ տարվա համար էլ մի բան մտածել...

• Իսկ արի գնանք արտասահման աշխատելու՞։
• Արի՛։ Թուրքիա՞, Իտալիա՞, թե՞ գուցե Ամերիկա։
• Ոչ, Ամերիկան թանկ է, արի Իտալիա գնանք...
• Արի՛։
  Սկսվեցին գործակալությունների որոնումները, թափուր աշխատատեղերի դիտումները եւ ամեն ինչ՝ ինչպես հարկն է։ Ընդհանուր առմամբ, Իտալիայում ինչ-որ բան մեզ չբավարարեց։ Մտածեցինք... Մենք գնում ենք Ամերիկա!!!!! Յուհու!!!!! Ընդ որում՝ ոչ մենակ. խմբից, բացի ինձնից եւ Մաշայից, գնում են եւս 7 տղա, դա արդեն հաստատ է, եւս 1 տղա էլ մտածում է... Կապե՜ց։ Գլխավորը, որ դեկանատում չիմանան, թե չէ բոլորիս կհեռացնեն, թեեւ եթե հեռացնեն էլ, մենք նույն ամբոխով կվերականգնվենք եւ նորից միասին կսովորենք)։ Իսկ հոսքից էլ 3 հոգի են գնում։ Ընդհանուր առմամբ, 10 մեգա զով մարդ հաստատ արդեն գնում են նվաճելու Ամերիկան։) Դե, իհարկե, դեռ դեսպանատունը կա... բայց ես հավատում եմ մեզ։

Մենք արդեն նույնիսկ պլան ունենք։ Առայժմ այն մոտավորապես այսպիսին է՝ մի մասը մեկնում է մայիսի 29-ին, մի մասը՝ 30-ին, հանդիպում ենք NY-ում։ Մի երկու օր այնտեղ կզվարճանանք, մայիսի 31-ին կնշենք ծննդյանս օրը, իսկ հետո նոր միայն կցրվենք՝ ով ուր աշխատանք գտնի։ Ինչքան լավ կլիներ չցրվել... բայց դա քիչ հավանական է, ես հասկանում եմ... Ի դեպ, ով այդ ժամանակ կլինի NY-ում, միացեք մեզ։

Իսկ հիմա խմբում միայն Ամերիկայի մասին են խոսում։ Բոլորն ուզում են արդեն շուտ գնալ։ Այո... պատկերացնում եմ, թե ինչ կլինի ամռանը մոտ։ Լավ, վերջ, ժամանակն է զբաղվել ինձնով։ Սովորել անգլերեն, կատարելագործել ֆիզիկական վիճակս եւ սկսել արդեն, անիծյալ, սովորել։ Թե չէ ժամանակից շուտ կհեռացնեն, եւ ես ոչ մի տեղ էլ չեմ գնա։ =(