29 հունիսի, 2010թ. (գիշերվա ժամը 1:00-ն Պետերբուրգում)
Դե ինչ, իմ 21-ամյակն ավարտվեց: Հիանալի նվեր է՝ ուղեւորություն դեպի Ամերիկա: Ինչքա՜ն էի ես սա երազել: Դե, երազանքներն իրականանում են: Թեեւ բավականին դժվար էր: Աշխատանք, ուսում՝ ամեն ինչ պետք է հասցնել մեկ նպատակի համար՝ այս ուղեւորության: Բայց ոչինչ, կարծում եմ՝ ամեն ինչ կփոխհատուցվի: Ամեն դեպքում, կանխազգում ունեմ՝ սա ողջ կյանքում կհիշեմ:
Հիմա գրում եմ օդանավակայանից, ուզում եմ քնել, բայց չի կարելի, թեեւ այստեղ վտանգավոր չի թվում: Օդանավակայանը շատ գեղեցիկ է՝ անսպասելի էր: Նույնիսկ ոստիկանը 3 քայլ հեռավորության վրա նստեց, բայց ես չեմ համարձակվի քնել:
Այստեղ գիշերներն իսկապես ավելի լուսավոր են, քան Յարոսլավլում: Կարծես նորից միջանցիկ քամի է: Սպասում եմ առավոտյան 7:30-ին՝ իմ թռիչքին: Արդեն շատ անգամներ մտածել եմ USA կատարելիք այցի մասին՝ ոչինչ չգիտեմ: Լիակատար անորոշություն, անհայտություն: Միգուցե հենց դրանով էլ ավելի հետաքրքիր է, փորձն ավելի արժեքավոր:
Այո, իսկապես միջանցիկ քամի է, ուզում էի սպասել գիշերվա ժամը 3-ին Անթալիայից ժամանող ինքնաթիռին, ուզում էի տեսնել նրանց արեւայրուքը, բայց կգնամ, թե չէ կմրսեմ: Հիվանդանալ չի կարելի՝ առջեւում շատ անելիքներ կան:
