Իրականում, առաջին քաղաքը, որտեղ հայտնվում են Work and Travel USA-ի մասնակիցների մեծ մասը, Նյու Յորքն է: Երկար թռիչքներից եւ օդանավակայաններում թափառելուց հետո միանգամից չես հասկանում, թե որտեղ ես գտնվում: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:
Մենք Նյու Յորքի JFK օդանավակայան ժամանեցինք երեկոյան ժամը 8-ի սահմաններում: Անձնագրային հսկողությունն անցնելը, ի հեճուկս վախեցնող պատմությունների, այնքան էլ երկար չտեւեց (առավելագույնը քառասուն րոպե): Անցա անձնագրային հսկողությունը, գնացի պայուսակս փնտրելու: Այստեղ ինձ սպասում էր առաջին փորձությունը:
Այո, մոռացա ասել, որ ես միայնակ չէի թռչում, այլ ընկերոջս հետ: Մոսկվայից թռչելիս ծանոթացանք եւս մեկ տղայի հետ: Այնպես որ, առաջին մի քանի օրը մենք երեքով էինք ճանապարհորդում:
Այսպիսով, փորձության մասին: Ժապավենի վրա ես իմ ճամպրուկը այդպես էլ չգտա: Այն բոլոր վայրերը մանրակրկիտ զննելուց հետո, որտեղ այն կարող էր ընկած լինել, մենք մոտեցանք օդանավակայանի աշխատակից՝ չափազանց գեր աֆրոամերիկացու, եւ ասացինք, որ չենք կարողանում գտնել պայուսակը: Նա հարցրեց ազգանունս, փնտրեց ցուցակում: Հետո շատ լավատեսորեն ասաց. «Ա, այո: Ձեր ուղեբեռը սխալ տեղ են ուղարկել: Դիմեք տեղեկատվական կետին»: Տեղեկատվական կետում մեզ ասացին, որ ուղեբեռը կժամանի միայն հաջորդ օրը երեկոյան, եւ նրանք կարող են ճամպրուկը հասցնել այն հյուրանոց, որտեղ մենք կանգ ենք առնելու: Մեզ համար դա տարբերակ չէր, քանի որ հաջորդ օրը առավոտյան, լավագույն դեպքում՝ ցերեկը, մենք պետք է մեկնեինք Նյու Յորքից: Մենք նույնիսկ չէինք պատրաստվում հյուրանոց գնալ: Մենք Նյու Յորքում ընդամենը 1 օր ունեինք եւ ամենեւին չէինք ուզում այն քնած անցկացնել: Մի խոսքով, տխրեցինք: Եվ հանկարծ, ի զարմանս մեզ, տեղեկատու աշխատակիցն ասաց. «Դե, խնդիր չկա: Ասեք, թե հետո ուր եք գնում, եւ ձեր ուղեբեռը կհասցնեն այնտեղ»: Մի խոսքով, ինձ ազատեցին գիշեր-ցերեկ Նյու Յորքով մեկ ճամպրուկ քարշ տալու անհրաժեշտությունից, նույնիսկ պայուսակ նվիրեցին առաջին անհրաժեշտության իրերով (ատամի մածուկ, խոզանակ, սանր, դեզոդորանտ, շապիկ եւ մի շարք այլ մանրուքներ): Ճամպրուկս իսկապես մեկ օր անց հասցրեցին ճիշտ հասցեով՝ անվնաս եւ առողջ:
Ի դեպ, այս ամենը պարզելու ընթացքում մենք, ցավոք, հայտնաբերեցինք, որ ամերիկացիներին հասկանալը այնքան էլ հեշտ չէ, որքան անգլերենի դասին դասախոսներին հասկանալը: =( Այն, ինչ մեզ ասում էին, մենք երեքով կտոր-կտոր էինք վերծանում: Ըմբռնումը սկսեց գալ միայն ԱՄՆ-ում գտնվելուց մոտ 2 շաբաթ անց:
Վերադառնանք մեր ճանապարհորդությանը: Օդանավակայանից Մանհեթեն մենք հասանք AirTrain-ով, այնուհետեւ մետրոյով մինչեւ Port Authority Bus Station: Մենք ուզում էինք միանգամից գնել ավտոբուսի տոմսերը վաղվա համար: Բացի այդ, ավտոկայանում կա ուղեբեռի պահման խցիկ՝ օրական 8$ մեկ պայուսակի համար (իմ ուղեկիցները ճամպրուկները իրենց հետ էին պահում =)):
Այս ամբողջ ճանապարհը մենք անցանք առանց փողոց դուրս գալու: Այսպիսով, մենք քայլում էինք ավտոբուսային տերմինալով դեպի ելք, ինչ-որ բանից էինք խոսում, եւ հանկարծ... մենք հայտնվեցինք փողոցում:
