Մենք Նյուարք ժամանեցինք մի փոքր ուշացումով, արդյունքում այնտեղ էինք գիշերվա ժամը 12-ին։ Հավաքվեցինք 4 ռուս մենակատար ճանապարհորդներով եւ նստեցինք։ Մեկը գնաց, եւ մենք մնացինք երեքով՝ երեք բելառուսներ բոլորովին նոր երկրում։ Մենք մոտ 5 ժամ նստած զրուցում էինք ճամպրուկների կողքին։ Ոչ ոք չհամարձակվեց այդ ժամին դուրս գալ փողոց։ Այնտեղ ցուրտ էր, օդանավակայանում շատ ավելի տաք էր, եւ ո՞ւր կարելի էր գնալ այդ ժամին։ Այնպես որ, մենք զվարճացնում էինք միմյանց պատմություններով եւ միեւնույն ժամանակ քնել չէինք ուզում։ Ժամը 5-ին մոտ մենք գնացինք ելք եւ դեպի Նյու Յորք տանող ճանապարհ փնտրելու։ Դա բավականին պարզ ստացվեց։ Կանգառում հանդիպեցինք մի սեւամորթ կնոջ, նա օգնեց մեզ նստել «ճիշտ» ավտոբուսը, այսինքն՝ ոչ թե 5 դոլարով, այլ 1,5-ով) Արդեն ներսում մենք ծանոթացանք եւս մեկ ամերիկացու հետ, որը հուշեց, թե որտեղ իջնենք՝ մետրո նստելու համար, եւ ամեն ինչ ցույց տվեց։ Բայց մենք դեռ 2 ժամ ունեինք։ Մենք հանգստացանք՝ պայուսակները մի կողմ դնելով։ Իսկ հետո նորից բաժանվեցինք։ Եվ ահա մենք երկուսով ենք՝ 2 նորեկ այս քաղաքում։ Ես զանգահարեցի մոտակա հոսթել։ Բավականին զվարճալի վայր էր։ Այնտեղ էլ հաստատվեցի՝ հրաժեշտ տալով ուղեկցիս։ Պայուսակներս թողեցի հոսթելում եւ վազեցի տեսնելու այս համաշխարհային քաղաքը։ Սկզբում ինձ համակել էին պարզապես աննկարագրելի զգացողություններ՝ հիացմունք, դող, հրճվանք... ես քայլում էի գլուխս բարձր, պարբերաբար փակելով բերանս։ Այն, ինչ ինձ անմիջապես ապշեցրեց, այն էր, որ բոլորը ցերեկը (իսկ դա մոտ 12-ին էր) քայլում են սպորտային կոշիկներով կամ հողաթափերով։ Չէ՞ որ սա Մանհեթենն է!!!! Ոչ մի աղջիկ բարձրակրունկ կոշիկներով։ Եվ բոլորը ինչ-որ տեղ են թռչում, շտապում, հեռախոսով խոսում... Հետո, արդեն ծանոթ ռուս աղջկա հետ զրուցելիս, նա ինձ ասաց, որ դա նորմալ է, իսկ ես, հագած թեթեւ զգեստ եւ բարձրակրունկ կոշիկներ, այստեղ բոլորովին չեմ տեղավորվում, շատ «եվրոպական» եմ երեւում։
Երեկոյան իմ ամերիկուհի հարեւանուհին ինձ պատմեց, որ Մայքլ Ջեքսոնը մահացել է, ընդ որում՝ նա ինքը գրեթե լաց էր լինում։ Ես երբեք նրա ստեղծագործության երկրպագուն չեմ եղել, եւ սկզբունքորեն նրա ստեղծագործությունը չգիտեի։ Բայց թե ինչ էր կատարվում Նյու Յորքի հետ հաջորդ օրը։ Մարդիկ հավաքվում էին այգիներում, ինչ-որ տեղերում էլ երգում էին նրա երգերը... Դա շատ գեղեցիկ էր։
Այս քաղաքում անցկացրած 2 օրվա ընթացքում ես հասկացա, որ այն այդքան էլ հիասքանչ չէ։ Օդը սարսափելի է. կամ ինձ էր այդպես թվում իմ «մաքուր» Մինսկից հետո, կամ դա շոգից էր, բայց շնչելը բավական դժվար էր։ Ես ոտքով անցա ամբողջ Մանհեթենը, մեկ անգամ եղա մետրոյում եւ սովորեցի, թե որտեղ են գտնվում բոլոր հանրային գրադարանները. հենց այնտեղից կարելի էր հանգիստ մուտք գործել ինտերնետ))
Ես լքում էի այս քաղաքը առանց հատուկ ափսոսանքի, ինձ դեռ սպասվում էր շատ երկար ճանապարհ դեպի Մերիլենդ, բայց այն ժամանակ ես չգիտեի, որ այն այդքան երկար կլինի!!!
