Ինչ-որ մեկը չլսե՞ց։ ԱՅՈ, ՅՈՍԵՄԻԹԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ՊԱՐԿ!!)))

Մենք այնտեղ հասանք Քինգս Քանյոնում կես օր անցկացնելուց հետո։ Մահացու սոված էինք, ուստի ռեյնջերի խորհրդով Glacier point բարձրանալու փոխարեն մենք գնացինք ներքեւ՝ հովիտ, որտեղ ռեստորաններ կան։

Այնպես որ, հրաշալի տեսարանների փոխարեն պարկը մեզ դիմավորեց կիլոմետրանոց խցանումների եւ սովի զգացումի սարսափելի սիմբիոզով։ Նրանք տանջում էին մեզ, մինչեւ ճաշարանում տեղի ունեցած վերջին ճակատամարտում մենք հազիվ հաղթեցինք նրանց։ Նկատի ունեմ՝ հազիվ կերանք ու հաղթեցինք))

Մինչ մենք կարտոֆիլ ու աղցաններ էինք ուտում, արեւը արագ մայր էր մտնում, եւ դուրս գալով՝ մենք միայն ձեռքերով կարող էինք շոշափել, թե ինչ է Յոսեմիթին։ Ոչ, իհարկե մենք տեսանք պարկը, բայց միայն սոված աչքի ծայրով, ուստի որոշեցինք գիշերել հենց այնտեղ։

Ինչպիսի զարմանք էր, երբ պարզվեց, որ այստեղ էլ (այլ պարկերում նույն պատմությունն է, բայց այստեղ քեմփինգները շատ են!!) բոլոր տեղերը զբաղված են եւ գիշերելու տեղ չկա։ Այն բանից հետո, երբ մենք թափառեցինք Յոսեմիթիի գիշերային փողոցներով եւ դուրս եկանք հանդիպակաց երթեւեկության գոտի, մեզ բռնեց քաջարի ոստիկանությունը։

Նրանք, մեզ տուգանելու եւ վտարելու փոխարեն, հովտից 20 կմ հեռավորության վրա գտնվող փակ վրանային ճամբարում կացարան գտան եւ խնդրեցին այլեւս այդպես չանել։ Մեկուկես մարդու համար նախատեսված վրանում անցկացրած հիանալի գիշերն անմոռանալի էր։ Հետո եկան տապակած նրբերշիկները բանջարեղենով, եւ կուշտ ու երջանիկ՝ մենք վերջապես հնարավորություն ստացանք տեսնել այն ամենը, ինչից զրկված էինք)

Լավ կլինի, որ Յոսեմիթիի համար երկու լիարժեք օր հատկացնեք։ Այստեղ կարելի է ժայռի մեջ փորված աստիճաններով բարձրանալ բարձր ժայռերի վրա, լողալ լեռնային լճերում, ժամերով կանգնել՝ ապշած տեսարանից, եւ էլի շատ բաներ անել։ ԲԱՅՑ։ Եթե հնարավորություն լինի, պարզապես շատ-շատ պետք է գալ այստեղ գարնանը։ Ասում են՝ այստեղ ծաղկում է մի քանի տասնյակ տեսակի ծաղիկ, շուրջը ձյունածածկ գագաթներ են, ջրվեժներ եւ այլն։ Իսկ աշնանը՞։

Աշնանը ամեն ինչ նույնպես սուպեր է, Glacier point-ում սովորական մարդու մոտ վիճակագրությամբ «այդպիսի գեղեցկությունից» սրտի կաթվածի ռիսկը մեծանում է 600 անգամ։ 603,5 անգամ, եթե ճշգրիտ լինենք։ Դուք այնտեղ եք գնում անտառի միջով, որտեղ ամպեր են պառկած, բայց ավելի բարձրանալով՝ ձեր ափի մեջ հայտնվում է մի բան, որը կյանքում երբեք չեք կարողանա պահել այդ ափերի մեջ։

Ի դեպ, այդ կետ տանող ճանապարհին մենք մեքենայի մեջ որպես յոթերորդ ուղեւոր վերցրինք Էշլի Լայման անունով մի աղջկա։ Նա ծնվել է Ժայռոտ լեռներում, ապրել է Գլեյշեր պարկի մոտ, հետո Կալիֆոռնիայում, հետո Ալյասկայում 5 տարի՝ օդաչուի խցիկում թռչելով մեկ այլ քաղաքի խանութ, քանի որ իրենց գյուղում նույնիսկ խանութ չկար, իսկ այնտեղ հասնում էին միայն ինքնաթիռներով։

Հետո ավարտել է համալսարանը, ապրել է Ֆլորիդայում, աշխատել, հետո որոշել է, որ հոգնել է, եւ առանց գումարի ու կացարանի շտապել է Հավայան կղզիներ՝ մեկ տարի սերֆինգով զբաղվելու, հազիվ ծայրը ծայրին է հասցրել, բայց երջանիկ է ապրել։ Հետո վերադարձել է, շրջել ամբողջ Ամերիկան եւ հիմա, 25 տարեկանում, Յոսեմիթիում բարձրանում էր ժայռերի վրա ամենաբարդ երթուղով։ Նրանք ընկերոջ հետ երթուղու վրա բաժանվել էին նախորդ երեկոյան, որպեսզի այսօր հանդիպեն։

Ընդ որում, նա աշխատում է որպես դիզայներ (կամ մարքեթոլոգ) եւ հոգս չունի։ Դրանից հետո ասում են, որ ամերիկացիները մեզանից վատն են։ Չգիտեմ՝ վատ են, թե ոչ, բայց այնտեղ շատ եմ հանդիպել այդպիսի մարդկանց (մոտավորապես 15 հոգու, որոնց հետ հաջողվել է խոսել)։ Բանկի աշխատողներ, վաճառողներ, ավտոմեխանիկներ։ Նրանք հանկարծ որոշում էին ինչ-որ տեղ գնալ եւ փորձել իրենց։ Առանց գումարի, առանց կացարանի, առանց փորձի՝ առանց ամեն ինչի, ազատության եւ լավագույնի հանդեպ հավատով։ Եվ դա, անիծյալ, նրանց մոտ շատ լավ է ստացվում)) Նրանք ուրիշ են, բայց այնտեղ էլ կան շատ հիանալի մարդիկ)

Բայց վերադառնանք Glacier Point-ին։

Հսկայական հովիտ՝ Հյուսիսային Ամերիկայի ամենաբարձր Յոսեմիթի ջրվեժով (739 մ) (համեմատության համար՝ Նիագարան 53 մ է) եւ եւս մեկ տասնյակ ավելի փոքր ջրվեժներով։ Կապուտակ երկինք եւ հոյակապ ժայռեր։ Դիտահարթակը՝ ավելի լավը չես գտնի։ Մագլցիր, որքան ուզում ես։ Այնուամենայնիվ, քանի որ աշուն էր, խոտը, ինչպես ճանապարհորդության ընթացքում ամենուր, չոր էր ու դեղին, ծաղիկներ ընդհանրապես չկային, բոլոր ջրվեժները, բացի երեքից, չորացել էին (ներառյալ ամենաբարձրը), ժայռերի վրա թողնելով ժանգոտ հետքեր, որոնցով կարելի է միայն պատկերացնել, թե ինչպիսին են դրանք գարնանը։

Այնտեղ մոտ մեկ ժամ կանգնելուց հետո մենք ուղեւորվեցինք պարկի հյուսիս։ Այնտեղ ճանապարհը փակ էր Կալիֆոռնիայում մոլեգնող հրդեհների պատճառով։ Բլուրներից մեկից, որի վրա մենք բարձրացել էինք մեքենայով, կարելի էր տեսնել ամբողջությամբ այրված անտառային հովիտը՝ միայն կրակից կրծված ծառերով։ Այդպիսի դրախտային վայրում ապոկալիպտիկ տեսարանը շատ անսպասելի էր... Բայց ոչինչ, ասում են՝ ծառերի համար օգտակար է))

Իսկ մեզ սպասվում էր ավելի օգտակար գործողություն՝ այցելություն Սան Ֆրանցիսկո։