«Ոտքդ դնելով դեպի լույսը տանող դռների արանքում, կարող ես վստահ լինել, որ այս գնացքը չի սլանա դեպի մութ թունել...»

Վ. Մարտինով

«Դեսպանատո՞ւնը՝ դա պարզ է։ Դուք հավանաբար խելագարվել եք։ Ի՞նչ եք ընդհանրապես խոսում»։ - թերեւս, ես էլ այդպես կվրդովվեի մի քանի շաբաթ առաջ, երբ ամերիկյան հաստատություն այս այցը նոր էր սկսել անհանգստացնել ինձ... Էհ, եթե ինչ-որ մեկը հաստատակամորեն արտասաներ այդ արտահայտությունը...

Անհայտության մեջ քայլ կատարելը միշտ էլ սարսափելի է։ Իսկ ո՞վ գիտի, թե ինչ է նշանակում վիզա ստանալը։ Միգուցե դա ավելի բարդ է, քան քվանտային ֆիզիկայի քննություն հանձնելը... Ո՛չ, իմ սիրելիներ։ Դեսպանատունը պարզ է։ Պետք է պարզապես ծույլ չլինել։ Սկզբունքորեն՝ ճիշտ այնպես, ինչպես ձեր կենսագործունեության ընթացքում։

Ի՞նչ անել։ Իմ օրինակով ես ցույց կտամ ձեզ՝ Ի՞նչ եւ ինչպե՞ս կարելի է անել։

Սկզբի համար ես դիտեցի բոլոր հրահանգները, որոնք ստացել էի փոստով, եւ դիտեցի http://www.iec.ru/forum1/viewtopic.php?t=13184&start=0 ֆորումը։ Իհարկե, անհրաժեշտ է մանրակրկիտ պատրաստել փաստաթղթերը, պատճենները եւ այլն։ Ընդհանուր առմամբ, պարզապես հետեւել հրահանգներին, որոնք կլինեն ձեր փոստում։ Դա պարզ է։ Չէ՞ որ այն ամենը, ինչ պահանջվում է ձեզանից՝ կարդալ, մտածել եւ անել։ Եթե հաջողվել է ամեն ինչին մոտենալ ֆորմալ տեսանկյունից լուրջ, ապա հաղթանակը 2/3-ով ձեր ձեռքերում է։ Անկեղծ ասած, կարող եք արդեն համարձակ սպասել «ճշմարտության պահին»՝ իմանալով, որ դուք կստանաք մրցանակը։ Մնացած ամեն ինչը տեխնիկայի գործ է...

ԲԱՅՑ։

Պատրաստման ընթացքում ես սկսեցի հասկանալ, որ դա բավարար չէ «քննության» հաջող արդյունքի համար։ Այդ ժամանակ պարզապես անհրաժեշտ դարձավ հասկանալ, թե ինչն է ինձ պակասում։ Պատասխանը հայտնվեց խնդրի հենց մակերեսին։ Ինձ բանալիորեն պակասում էր ինքնավստահությունը եւ իմ հմտությունների հանդեպ հավատը։ Իհարկե, վիզայի հարցաթերթիկն արդեն արել էր իր գործը, եւ հյուպատոսի որոշումը գրեթե որոշված էր։ ԲԱՅՑ։ Ինչպես միշտ, կա այս մեծ ԲԱՅՑ-ը։

Հարցազրույցի գործընթացում ամենակարեւորը կլինի ձեր պահվածքը պատուհանի մոտ՝ իրական ամերիկացու առջեւ։ Ձեր պահելաձեւը, շարժվելը, էմոցիաներ եւ էներգիա փոխանցելու կարողությունը՝ այս ամենը պարզապես անհրաժեշտ է ձեզ համար, ով ցանկանում է նվաճել Ամերիկան։ Ահա եւ այն՝ ձեր ուժերը գործողության մեջ դրսեւորելու հնարավորությունը։ Դեսպանատանը սպասվող հարցազրույցը հիանալի առիթ է ոգին բարձրացնելու համար...

Ինքնավստահությունը ստեղծվում է պատրաստվածությամբ։ Այնպես որ, ինչո՞ւ չպատրաստվել։ Սկսում ենք։ Ֆորումներում դեսպանատան անցման մասին խորհուրդներից եւ արձագանքներից բացի, խորհուրդ եմ տալիս կարդալ ուսումնագործնական գրականություն (որը համարում եք անհրաժեշտ ձեր իրավիճակում)։ Դրանք կարող են լինել գործնական հոգեբանության գրքեր, կամ ցանկացած այլ գրքեր, որոնք կարող են օգնել ձեզ հաղթահարել վախերը եւ այլ դժվարություններ։ Յուրաքանչյուր մարդ ունի դրանք, յուրաքանչյուրի մոտ տարբեր են։ Պետք է դրանք գտնել եւ ոչնչացնել՝ նոր գիտելիքների օգնությամբ։

Ցանկացած խնդրի լուծումը քիչ է կախված իրավիճակից, այլ կախված է ձեզանից եւ ձեր ներքին տրամադրվածությունից։ Հետեւաբար, սովորեք, կատարելագործվեք, կարդացեք եւ ուրախացեք, քանի որ նոր գիտելիքները միշտ բերում են շատ դրական արդյունքներ։ Հաղթահարելով եւ մոռանալով ձեր վախերը՝ դուք կսկսեք այլ կերպ նայել կյանքին, եւ դեսպանատանը այդպիսի «սարսափելի» հարցազրույցը ձեզ համար կվերածվի հաճույքի րոպեների։ Ուժերի մեծ մասը ուղղեք ուսմանը, եւ դուք հսկայական քայլ կկատարեք առաջ՝ մոտենալով կատարելությանը։

Պետք է այնպես ստացվի, որ դուք հանկարծ սկսեք պատկերացնել երեւակայական «քննողին», երբ զբոսնում եք շան հետ, ճաշում եք կամ ընդհանրապես պատրաստվում եք քնելու։ Միշտ մարզվեք մտովի պատասխանել տարբեր հարցերի՝ ստեղծելով ձեզ համար վիրտուալ դեսպանատանը ձեր զրույցի ամենաբարդ, անսպասելի շրջադարձերը։ Այն պահին, երբ այդպիսի պատկերացումները ձեզ համար կդառնան ամենօրյա սովորական գործ՝ դուք, ինքներդ չգիտակցելով, արդեն պատրաստ կլինեք «նենգ» հյուպատոսի հետ խոսակցական մարտի մեջ մտնելու։

Երբեմն այդպիսի պատրաստությունը ծիծաղելի եւ աբսուրդ է թվում, բայց արդյունքը ձեզ սպասեցնել չի տա։ Գլխավորը՝ ջանասիրությունը եւ կատարելագործվելու պատրաստակամությունը եւ տեղում չկանգնելը։

Մի անգամ, տուն վերադառնալիս, որոշեցի մտնել խանութ։ Ականջակալներով բարձր երաժշտություն էր հնչում։ Անցնում եմ մի վաճառասեղանի կողքով, հետո մյուսի, եւ զգում եմ, որ սուպերմարկետի այլ հաճախորդների հայացքները ընկնում են ինձ վրա։ Առաջին միտքը՝ «Հավանաբար, դեմքիս հետ ինչ-որ բան կարգին չէ, կամ բաճկոնս կեղտոտ է, կամ, վերջապես, կայծակաճարմանդը բաց է այնտեղ, որտեղ պետք չէ»։ Շփոթմունք, հետո այտերս կարմրում են։ Ես հանում եմ ականջակալները եւ լսում, թե ինչպես իմ շուրթերից ակամա դուրս է թռչում արտահայտությունը՝ «Yes. I play basketball...» Այ քեզ բան։ Մի՞թե ես ինքս ինձ հետ անգլերեն էի խոսում, այն դեպքում, երբ Միխայիլ Կրուգի երգերը ինձ ուրախություն էին պատճառում իրենց շատ հոգեհարազատ ռիթմերով։ Հասանք... Ես արագ ուշքի եկա եւ, վճարելով գնումների համար, հեռացա խանութից։ Իհարկե, ես շփոթված էի։ Մի քանի օր մտքերը սպասվող դեսպանատան մասին ավտոմատ կերպով դուրս եկան իմ գլխից։

Բայց շուտով փորձերը շարունակվեցին։ Հանրակացարանի իմ սենյակակիցը ոչ մեկ անգամ ասում էր ինձ, որ պետք չէ այդքան համառորեն պատրաստվել՝ «այնտեղ հինգ րոպեի գործ է»։ Բայց ես դիմադրում էի։ Վախի ազդեցության տակ կարդացվում էին հոդվածներ, դիտվում էին անգլերեն ֆիլմեր։ Երբեմն ինձ ուզում էր խոսել դերասանների հետ, կամ պատասխանել նրանց յուրովի, եթե սցենարի կամքով նրանք պետք է հարց տային։ Կյանքումս երկրորդ անգամ երազ տեսա, որում ես ազատ շփվում էի անգլերեն լեզվով՝ օգտագործելով այնպիսի բառեր, որոնք կյանքում չէի լսել։

//Փոքրիկ խորհուրդ՝

Եթե անգլերենը վատ է՝ կարելի է կարդալ խոսակցականներ։ Դրանցում սովորաբար կան կյանքից բազմաթիվ օրինակներ, որոնք հաստատ կօգնեն ինչ-որ բան ասել դեսպանատան ներկայացուցչին։ Կարդացեք միշտ եւ ամենուր, որտեղ միայն կարող եք՝ հիշողությունը այնպես է կառուցված, որ սթրեսային իրավիճակում ձեզ հանկարծ, կարծես երկնքից, կգան անհրաժեշտ բառերը։ Ինչպես կպարզվի ավելի ուշ, ասվածից շոկի ենթարկվելուց հետո՝ դուք այդ բառերը արդեն կարդացել էիք, պարզապես դեռ չգիտեիք, որ կհիշեք դրանք//

Հարցազրույցին մի քանի օր էր մնացել։ Փորձերը շարունակվում էին։ Իսկ դրանք ավարտվեցին, երբ ես արդեն կատարում էի առաջին քայլը դեպի այդ նվիրական No9 պատուհանը։

Բայց դեռ դեսպանատան մոտ, երբ տեղի էր ունենում մեր ամբոխի դասավորումը, ես հանկարծ հասկացա՝ այլեւս վախենալու բան չկա։ Ես ամեն ինչ գիտեմ, ես ինքնավստահ եմ։ Սա պատրաստվածության արժանիքն է։

Մոտենալով պատուհանին, որտեղ նստած էր հյուպատոսը, ես բարեւեցի։ Եվ հենց այդ վայրկյանին իմ ուղղությամբ կրակոց հնչեց՝ «Hello, how are you?»։ Եվ սկսվեց... Հարցերը, որոնք տալիս էր հյուպատոսը, ես պարզապես դժվար չէի համարում։ Միտքս մեկն էր՝ ինչ-որ տեղ ես սա արդեն լսել եւ ասել եմ :)։ Ահա եւ այո։ Ես շաբաթներ շարունակ ամեն օր մարսում էի նման զրույցներ։

Ահա-ահա-ահա-ահա-ահա... Եվս մեկ վայրկյան... եւ...

Ժպիտ ապակու հետեւում... ասում է «հաջողություն», հետո «լավ ամառ»... իմ շուրթերից էլ դուրս են թռչում շնորհակալության խոսքեր, եւ ես նույն րոպեին հայտնվում եմ փողոցում՝ դեմքիս ամենաերջանիկ ժպիտով։ Ես ժպտում եմ բոլորին՝ անցորդներին, ովքեր չգիտեն իմ ուրախության մասին, աղավնիներին, երկնքին, արեւին՝ ամեն ինչին, որ մոտակայքում էր։

Հոգուս մեջ մնաց այդպիսի զգացողություն, ավելի շուտ՝ հիշողություն. կարծես, դեռ երեխա ժամանակ, մայրս ինձ տարել էր տեղի պոլիկլինիկա՝ պատվաստման։ Հիշում եմ, թե ինչպես էի ոտքերս թափահարում, կծում... մեր հերթը գալիս է, դուռը բացվում է՝ պետք է ներս մտնել, իսկ մայրս վերցնում է գրկում եւ բերում ցուցասեղանին։ Երբ հանկարծ, բարի բուժքույրը, որը շողում էր արեւի պես, ինձ կոնֆետ է տալիս, եւ մինչ ես այն բացում էի՝ մեկ էլ՝ հոպ։ Եվ վերջ։

Ի՞նչ, եւ վերջ։ Այդքան հե՞շտ եւ անցավ։ «Այո» - ասում է մայրս, եւ ես քայլում եմ փողոցով՝ հպարտ ինքս ինձանով եւ գոհ քաղցր նվերից։

Ահա այսպես, սիրելի ընկերներ։ Ինչպես ասում էր Միխայիլ Բուլգակովը. «Վախկոտությունը վախ չէ, այլ վախի ստրկություն»։ Դադարեք վախենալ եւ կյանքին պարզ նայեք։ Չէ՞ որ աշխարհում ամեն ինչ բավական պարզ է, եթե հասկանաս։

Դե ինչ, հաջողություն բոլորին։ Մեծ շնորհակալություն ուշադրության համար։ Լի եմ հույսերով, որ ձեզ մոտ ամեն ինչ լավ կլինի։

Անկեղծորեն ձեր՝ Վյաչեսլավ Մարտինով