Եվ վերջապես, ես ստիպեցի ինձ նորից մտնել LiveJournal եւ սեղմել «նոր գրառում» կոճակը։

Այս անգամ ես ձեզ կպատմեմ Հրեշտակների քաղաքի մասին, որն իսկապես դրախտային վայրի է նման։ Բայց ավաղ, այնտեղ ապրողները հեռու են հրեշտակներ լինելուց։

Los Angeles կամ պարզապես LA

Անկեղծ ասած, չգիտեմ՝ որտեղից սկսել։ Ուզում եմ պատմել մառախլապատ եղանակի, արմավենիների վրա մագլցող խելագար սկյուռիկների, այստեղի տների, մարդկանց եւ այլնի մասին։

Կարծում եմ՝ արժե սկսել հենց սկզբից, թե ինչպես մենք հասանք այստեղ։

Եվ այսպես, մենք օդանավակայանում ենք։ Ո՞ւր գնալ, ի՞նչ անել։ Կրկին գումար ծախսել հյուրանոցների, տրանսպորտի վրա... ուֆ... Մենք փորձեցինք միանալ ինտերնետին, ոչինչ չստացվեց, թեեւ կային անվտանգ անվճար ցանցեր։

Մոտ մեկ ժամ թափառեցի գեղեցիկ LAX օդանավակայանում՝ լուսանկարելով այն։

Մեկ լուսանկար կա նախորդ գրառման մեջ։

Եվ այսպես, մենք որոշեցինք շարժվել դեպի ելք։

Իսկ ելքի մոտ մենք հայտնաբերեցինք այնպիսի հրաշալի բան, ինչպիսին է օգնությունը մեզ պես ոչինչ չիմացող զբոսաշրջիկներին։ Այնտեղ մի հաճելի կին կար, որի հետ կրկին զրուցում էր Վովան։ Նա օգնեց մեզ հյուրանոց գտնել, հանեց իր հեռախոսահամարների եւ հասցեների գրքույկը եւ սկսեց զանգահարել։ Մենք, իհարկե, ընտրեցինք ամենաէժանը)) նա մեզ ասաց, որ մոտ 20 րոպեից կմոտենա ավտոբուսը, որը մեզ կհասցնի հենց մեր հյուրանոց, ընդ որում՝ անվճար։ Օ՜, շատ հաճելի է))

Եվ այնուամենայնիվ, նրանց աշխատանքը հաճախորդների հետ շատ ավելի լավն ու հաճելի է։ Մեզ մոտ անպայման կհանդիպես դժգոհ դեմքի, որը քեզ կուղարկի հարեւան գրասենյակ, իսկ այնտեղ էլ նույնպիսի դեմք կնստի։ Իսկ այստեղ՝ ոչ, չեմ կարծում, որ բոլոր հյուրանոցներին զանգահարելը մտնում էր նրա պարտականությունների մեջ։ Ախ, շնորհակալություն նրան...

Մինչ սպասում էինք մեր ավտոբուսին, որի վրա պետք է գրված լիներ «Hacienda» (մեր հյուրանոցի անունը), հիշեցի Հարի Փոթեր գրքի երրորդ մասը՝ «Ազկաբանի բանտարկյալը», այն պահը, երբ նա ինչ-որ կերպ պատահաբար կանչեց «Գիշերային ասպետ» ավտոբուսը, որը նրան հասցրեց անհրաժեշտ վայր։ Նախկինում կարծում էի, որ նման բան կարող է լինել միայն հորինված գրքերում, բայց պարզվում է՝ ոչ միայն։ Սա Ամերիկա է, այստեղ ամեն ինչ հնարավոր է))

Բայց ահա ժամանեց մեր փոքրիկ ավտոբուսը, որը նախատեսված էր մոտ 10 հոգու համար, եւ մեզ տարավ El Segundo։ Մենք չգիտեինք, թե դա ինչ է եւ որտեղ է, մեզ համար միեւնույն էր, մենք գրեթե 3 օր չէինք քնել, իսկ վերջին անգամ նորմալ կերել էինք ընդհանրապես միայն Մոսկվայում, եւ դա եղել էր 4 օր առաջ....

El Segundo

LA-ի մեջ մտնում են շատ թաղամասեր, որոնք նախկինում առանձին քաղաքներ էին։ Եվ այդ թաղամասերից մեկը El Segundo-ն է։ Սա հրաշալի հանգիստ, խաղաղ, շատ մաքուր վայր է, եւ օդը լցված է ծաղիկների բույրով։

Երբ մենք դուրս եկանք մեր «Գիշերային ասպետից», անմիջապես հայտնվեցինք հյուրանոցի մեծ գեղեցիկ սրահում եւ տեսանք կոնֆետներով տարա։

Դրանից մնացել էր կեսից մի փոքր պակաս... մենք դրանցով էինք սնվում այն ամբողջ ընթացքում, երբ հյուրանոցում էինք))

Վարձեցինք սենյակ մեկ անձի համար 15 դոլարով եւ բարձրացանք այնտեղ։

Աստված իմ!!! 15 դոլարով մենք ունեինք 2 երկտեղանոց մահճակալ, հեռուստացույց, սուրճի սարք, հիանալի տեսարանով պատշգամբ եւ լոգասենյակ։

Ես ակնկալում էի մեկ զուգարան ամբողջ հարկի համար 15 դոլարի դիմաց...

aaa... երջանիկ պահեր մաքուր մարմնով... (հուսով եմ՝ Վովան չի տեսնի..)

իսկ սա ինչպես միշտ..)

Սկսեցինք քնել տեղական ռեժիմով։

Առավոտյան գնացինք հետախուզության։

Սկզբում դուրս եկանք ջինսերով եւ սվիտերներով, ակնկալում էինք NY եղանակ։ Բայց այրող արեւի տակ հասկացանք, որ սա LA է։

Ախ, ինչքան շատ ծաղիկներ կան այստեղ։ Եվ դրանք այստեղ ամբողջ տարին են, որովհետեւ ձմռանը նրանց մոտ նվազագույնը 15 աստիճան է։

Իսկ ահա նրանց տոնածառերը։ Ես շատ երկար էի դրանց սովորում, իսկ հիմա ոչինչ... ուզում եմ կտրել եւ կեչիներ տնկել..

Սա ճանապարհը հատելու համակարգն է։ Սեղմեցիր կոճակը եւ վազիր ճանապարհով։ Սկզբում մենք վազում էինք, որովհետեւ սպիտակ (մեր կանաչի փոխարեն) մարդուկը շատ արագ անհետանում էր եւ հայտնվում էր կարմիր թարթող ափը, ուստի մենք մտածում էինք, որ այն կթարթի մեր դեղինի պես։ Բայց ոչ, այն թարթում էր մեկ րոպեի ընթացքում))

Իսկ ընդհանրապես իմաստ չկա վազելով հատել ճանապարհը, որովհետեւ բոլոր մեքենաները եւ առանց այդ էլ կանգ են առնում, բաց են թողնում քեզ այնտեղ, որտեղ լուսացույցներ չկան կամ որտեղ քեզ ընդհանրապես չի կարելի քայլել! :)

Շատ հետաքրքիր բաներ տեսանք, օրինակ սա..)

Նրանց կոյուղին այսպիսին է, ամեն ինչ միանգամից պարզ է.. :)

Նաեւ պարզեցինք, որ մեր հյուրանոցում կա լողավազան եւ ջակուզի, ուստի անմիջապես գլխիվայր ընկանք այնտեղ։

Դե, կարծես լողում եմ.. :)

Բայց ցավոք, մենք չէինք կարող երկար մնալ այստեղ, այնուամենայնիվ էժան չէր։ Պետք էր բնակարան փնտրել։

Գտանք մեկը 700 դոլարով, ուրախությունից չէինք կարողանում սթափվել։ Եվ այսպես, մենք իրերը նորից ուսերին դրեցինք եւ քարշ եկանք դեպի Downtown։

Պետք էր գնալ մետրոյով։ Նյու Յորքի մետրոյից հետո ես այնքան էլ չէի ուզում երթեւեկել ամերիկյան մետրոյով, բայց LA-ի մետրոն ուներ իր անակնկալները։ Մենք պարզեցինք, որ այն անվճար է, դե, դա միայն մեզ համար) Մուտքի մոտ մենք չգտանք, թե որտեղ տոմսեր գնել, եւ տուրնիկետները միացված էին ազատ անցման համար։ Եվ ելքի մոտ նույնը։ Բայց հետո մենք իմացանք, որ դա ազնվության եւ հաջողության վիճակախաղ է, որովհետեւ եթե մեզնից տոմսեր պահանջեին, որոնք մենք չունեինք, ապա ստիպված կլինեինք վճարել 500 դոլար տուգանք։ Թեեւ կա հիմար զբոսաշրջիկի տեղ դնելու տարբերակը))

Ահա մենք հասանք Downtown, գնացինք մեկուկես ժամ։ Գտանք այդ բնակարանը, եւ... մեզ հայտնեցին, որ այն կարելի է վարձել առնվազն 6 ամսով, եւ դրա համար նաեւ անհրաժեշտ է բանկային հաշիվ 4200 դոլարով։ Հիանալի է։ Այդ մասին ոչ ոք մեզ չէր ասել, ոչ CMO-ն (կազմակերպությունը, որից մենք եկել էինք), ոչ էլ հեռախոսով այն կինը, որի հետ մենք պայմանավորվել էինք։ Իսկ ավելի զովն այն է, որ դա պահանջվում է ամենուր։

Ամբողջ օրը անցկացրինք փողոցում՝ իրերով։

Փորձեցինք այլ բնակարաններ փնտրել նույն թաղամասում, բայց ամեն ինչ նույնն էր։ Մտանք նախկին թմրամոլների եւ ալկոհոլիկների հասարակություն, եւ այնտեղ բարի քեռին մեզ տվեց 4 մեծ շիշ թեյ եւ հացահատիկային մթերքներ!))

Վայելում ենք նախկին թմրամոլների հասարակությունից ստացված նվիրատվությունը))

Բայց այդ թաղամասում ապրելը այնքան էլ չէինք ուզում, որովհետեւ այնտեղ ՄԻԱՅՆ ՄԵՔՍԻԿԱՑԻՆԵՐ էին։ Ամենուր կային կեղծ հագուստով խանութներ, կեղտոտված, ճանապարհներին թափված էին ներարկիչներ եւ կղանք..... Իսկ մարդիկ ընդհանրապես սառած էին։

Երբ սկսեց մթնել եւ ցրտել, մենք որոշեցինք փախչել այնտեղից եւ վերադառնալ մեր հաճելի հյուրանոց։

Վերադարձի ճանապարհը նույնքան անվճար էր) Մենք վերադարձանք, վարձեցինք նույն սենյակը եւ երջանիկ էինք։ Մեզանից յուրաքանչյուրը խոստացավ այլեւս երբեք չմտնել DownTown։ Քաղաքի կենտրոն.....

Հաջորդ օրը մենք գնացինք բնակարան եւ աշխատանք փնտրելու մեր թաղամասում։

Մտանք հազվագյուտ եւ հիանալի մեքենաների ինչ-որ ցուցահանդես։

Վովան ստիպում էր ինձ լուսանկարել դրանք..

Քայլեցինք մինչեւ օվկիանոս.. Գնալը, իհարկե, աներեւակայելի երկար է։ Ամեն քայլափոխի հասկանում ես, որ առանց մեքենայի այստեղ անելիք չկա։

Ախ..... Երբեք չէի մտածի, որ օվկիանոսը կարող է իմ մեջ որեւէ հույզ առաջացնել։ Այն հսկայական է։

Թող եղանակը վատ լիներ, քամի լիներ եւ շատ ցուրտ, բայց ես չկարողացա զսպել ինձ եւ չմոտենալ նրան։ Այն այնքան անհանգիստ է, այնքան կենդանի... Եթե շարունակեմ նկարագրել իմ բոլոր զգացմունքները, որոնք այն առաջացնում է իմ մեջ, ապա դրա վրա կծախսվի եւս կես գրառում!... :)

Ինչպես արդեն գրել էի, նրանց մոտ ամենուր ծաղիկներ են։

Ամենատարբեր շուշաններ եւ վարդեր։ Գրողը տանի, մեզ մոտ դա երկար չէր մնա։

Եվ մենք նաեւ բեյսբոլ տեսանք։ Թող ինչ-որ միջնակարգ դպրոցի լիներ, եւ դա ընդամենը մարզում էր, բայց ինձ դուր եկավ։

Նա գնդակը հարվածեց դաշտի սահմաններից դուրս։

Գնդակը, ի դեպ, թռավ մեր կողմը, եւ Վովան շտապեց դրա հետեւից։ Ես կարծում էի, որ նա ուզում է այն վերադարձնել, իսկ այդ սրիկան այն դրեց գրպանը։

Եվ հիմա այդ գնդակը մնացած ավարների հետ ընկած է մեր պատուհանագոգին))

Աշխատանքի հետ նրանց մոտ թույլ էր։ Թեեւ Վովայի բախտը բերեց, եւ նրան վերցրին ռեստորանում մի քանի ժամով կես դրույքով աշխատելու։

Իսկ բնակարանի հետ նույնն էր, ինչ մեզ ասել էին DownTown-ում։

Որքան էլ չուզենայինք հեռանալ այնտեղից, մենք այնուամենայնիվ ստիպված եղանք։

Ինչ-որ անպետք կոնտակտով գտանք ռուսների, որոնք բնակարաններ էին վարձում Հոլիվուդում։ Գները, իհարկե, հիանալի չեն, բայց ապրել կարելի է։ Այնուամենայնիվ, հասկանալի է, որ նրանք կարող են մեզ հեշտությամբ խաբել, բայց այլ ելք չունեինք։

Բայց այդ մասին արդեն հետո, գուցե երբեւէ էլի կարողանամ ինձնից դուրս կորզել պատմություն..)

Ամսաթիվ 15 հունիսի, 21:09