Այսօր որքան էլ դժվար էր, բայց ես արթնացա առավոտյան ժամը 8-ին։ Ինչո՞ւ։ Իսկ ինչպե՞ս կարելի է մոռանալ «Լոկոմոտիվ»-«Սպարտակ» հանդիպման մասին։ Չէ՞ որ չի կարելի մոռանալ հարազատ ակումբի մասին։ Նրանք հիանալի էին խաղում, վերահսկում էին խաղը, հաղթում էին 2-0 հաշվով։ Բայց կամ շուտ հավատացին հաղթանակին, կամ թուլացան, եւ արդյունքում խաղն ավարտվեց 2-2։ Սպարտակցիները հազիվ փրկվեցին բախտի բերմամբ, ափսոս։

Այսօրվա օրը ոչնչով աչքի չընկավ՝ 121 հաճախորդ, Հելբերի հետ քննարկումներ նույն թեմայով, նա համաձայնեց ինձ տալ բրազիլական մետաղադրամներ՝ ռուբլու դիմաց։ Երանի գտնեի մեկին, ով կհամաձայներ փոխանակել, ասենք, 1 ռուբլին 1 դոլարի։ Իսկ ինչո՞ւ ոչ, որտե՞ղ է նա ռուբլի գտնելու։ Զվարճալի պահ եղավ։ Մեր օդորակիչը սկսեց կաթել, իհարկե, ես հայտնաբերեցի։ Եվ, անշուշտ, ոչ միայն գտա, այլեւ «ընկա»։ Գնում եմ միսը ձեռքիս, գործնական, ինչպես միշտ, ստանդարտ ժպիտով, մտածում եմ իմ մասին եւ հանկարծ՝ հոպ։ Պատկերացնո՞ւմ եք «g» տառը։ Այդպիսի մի բան ես պատկերեցի ոտքերովս եւ սահեցի ջրի վրա մեկ կոշիկով։ Դեմքս, ինչպես հետո պատմում էին, այնքան զարմանք էր արտահայտում, որ անհնար էր առանց ծիծաղի նայել։ Բարեբախտաբար, թաեքվոնդո-կարատեի պարապմունքները իզուր չէին անցել, հավասարակշռությունս պահեցի եւ հաջողությամբ «սահեցի» մինչեւ ապշած հաճախորդը։ Հետո Դեյվիդը հարցրեց, թե ինչ է պատահել, ինչին ես պատասխանեցի. գիտե՞ս, ես կյանքիս երազանքն ունեի՝ կանգնել սառույցի վրա, չմուշկներով, զգալ ինձ որպես գեղասահորդ-սնոուբորդիստ, ահա եւ որոշեցի իրականացնել այն։

Աշխատանքից հետո գիշերը ժամը 1-ին գնացինք խանութ, որովհետեւ վաղը ամբողջ օրը աշխատում եմ եւ չէի կարողանա գնումներ կատարել։ Մի խոսքով, վերադարձանք ժամը 3-ին, ես ստացա անվճար կտրոն «առողջ ապրելակերպի» համար (գնեցի «Ակտիվիա») եւ ընկա անկողնուն՝ ոչինչ չզգալով։