Հաճախ մանրուքները մնում են աննկատ, բայց հենց մանրուքների վրա է կառուցվում մեր կյանքը՝ բոլոր տպավորությունները, բոլոր հույզերը եւ բոլոր հիշողությունները։ Այդ թվում՝ տնից հեռու անցկացրած յուրաքանչյուր օրվա հիշողությունները։

Այս շրջանի մարդկանց հազիվ նկատելի շեշտադրումը Միդ-Ուեսթի մարդկանց համեմատ՝ թվում է, թե մանրուք է։ Կամ, օրինակ, այն, որ վաղուց արդեն Սոցիալական ապահովության նման գրասենյակներում բոլոր աշխատակիցները խոսում են իսպաներեն նույնքան լավ, որքան անգլերեն։ Եվ նաեւ այն, որ հիմա ընտանիքների մեծ մասն ունի Wii եւ կաբելային հեռուստատեսություն (այնպիսին, որ կարող ես ձայնագրել այն, ինչ ուզում ես, կամ բաց թողնել գովազդը)։ Մենք նկատում ենք, որ ընթրիքին բուրգերներ ենք կերել, որ անձրեւը թույլ չի տալիս լողալ լողավազանում եւ որ հիմա աշխատանք գտնելը բավականին դժվար է։ Ինչո՞ւ մենք չենք կարողանում նկատել այն տոնայնությունը, որով արտասանվում է "i miss you" արտահայտությունը։ Ի՞նչ է մեզ հետ կատարվում այդ պահին։ Մենք կարծես բաց ենք թողնում ամբողջ հոգեվիճակը՝ փորձելով հասցնել Բոստոնի ավտոբուսին կամ շուտ կապ հաստատել գործատուի հետ։ Ես պարզապես ուզում եմ լինել այստեղ եւ նկատել յուրաքանչյուր մանրուք, որը դու կհայտնես ինձ AIM-ով։

Հավանաբար, Work and Travel USA-ի նման ծրագրի համար ես մի փոքր սխալ երկիր եմ ընտրել։ Ես եկել եմ իմ Անցյալ։ Այնտեղ, որտեղ արդեն եղել եմ եւ որտեղ նույնիսկ կան իմ իրերը եւ պահպանված են իմ հիշողությունները։ Իսկ դրանց ամրացված են փոքրիկ պիտակներ-մանրուքներ, որոնք ես կամ նախկինում չէի նկատում, կամ հատուկ անտեսում էի։ Իսկ հիմա մանրուքից ծանր է՝ կարծես այն ձգում է գրպանս։ Իդեալում պետք է խշխշան կանաչ թղթադրամները, բայց ես նստած նայում եմ հոբելյանական քառորդ դոլարանոցները։ Մանրուքներ, որոնք լի են հիշողություններով։ Ես սիրում եմ այս քաղաքը։