Վաղը այսօրը կդառնա երեկ։
Ես որոշեցի սկսել նոր կյանք։ Վերջնական եւ անշրջելի։ Միայն մի հարց կար՝ ե՞րբ։
Պատասխանը կասկած չէր հարուցում՝ հենց վաղը։
Սակայն, հաջորդ օրը արթնանալով՝ ես հայտնաբերեցի, որ շուրջս կրկին նույն այսօրն է, ինչ երեկ։ Իսկ քանի որ ես որոշել էի նոր կյանքը սկսել վաղը, ապա այսօր ես այն ոչ մի կերպ չէի կարող սկսել։
- Ամեն ինչ կորած չէ, - մտածեցի ես։ – Չէ՞ որ վաղը անպայման կլինի վաղը։
Եվ հանգիստ ապրեցի օրը հին ձեւով։ Ոչ միայն առանց խղճի խայթի, այլեւ լի լուսավոր մտքերով եւ ծիածանագույն հույսերով։ Բայց ի՞նչ անես. հաջորդ օրը կրկին այսօր էր՝ ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին երեկ եւ նախորդ օրը։ - Ես մեղավոր չեմ, որ ինչ-որ սատանա անընդհատ վաղվա օրը փոխարինում է այսօրվանով։ Իմ որոշումը վերջնական էր եւ անշրջելի։ Եվ ես որոշեցի փորձել եւս մեկ անգամ՝ գուցե սատանան հոգնի, եւ վաղը վերջապես գա՞ վաղը։
Ավա՜ղ, դա տեղի չունեցավ։ Օրը օրի՝ միայն այսօր ու այսօր։ Վերջիվերջո, ես կորցրեցի հույսս։ - Ոչ մի վաղը, երեւի, այլեւս երբեք չի լինի, - որոշեցի ես։
– Իսկ գուցե, եթե այդպիսի բան է, վերցնեմ ու սկսեմ այդ նույն նոր կյանքը ոչ թե վաղը, այլ այսօր։
Սակայն անմիջապես հասկացա, որ դա լիակատար աբսուրդ է։ Չէ՞ որ եթե այդքան երկար եւ անփոփոխ կրկնվում է նույն այսօրը, ապա այս այսօրը արդեն շատ հին է, իսկ դա նշանակում է, որ այսօր սկսված ցանկացած կյանք անպայման կլինի շատ հին։ Իսկ նորը կարելի է սկսել միայն սկզբից, այսինքն՝ վաղվանից, եթե իսկապես ուզում ես, որ այն լինի իսկապես նոր։
Եվ նա գնաց քնելու այն համոզմունքով, որ վաղը անպայման կսկսի նոր կյանքը։ Չէ՞ որ ինչպես էլ նայես, պետք է գոնե մի վաղը լինի։
