Բոլոր երկրների բնակիչները բաժանվում են կաստաների, եւ դա կախված չէ պետական կարգից կամ իշխանությունից, որը, ամենից հաճախ, կազմում է բարձրագույն կաստայի բջիջը: Մենք չենք ընտրում մեր ծնողներին, ընտանիքը, հարազատներին եւ շատ այլ բաներ, բայց, այնուամենայնիվ, մենք կարող ենք ազդել շատ բաների վրա, երբեմն՝ շատ արմատապես: Ամեն ինչ մեր ուժերի մեջ է, եւ դա այդպես է, բայց ինչպես կենտրոնացնել մեր ուժը ճիշտ ուղղությամբ՝ առանց շոշափելու ուրիշների ցանկություններն ու ձգտումները, իմ կարծիքով, իրատեսական չէ: Յուրաքանչյուր հաջողակ մարդ ունի առնվազն նախանձողներ, իսկ առավելագույնը՝ թշնամիներ, դա աքսիոմ է: Բայց խոսքը երկրաչափության մասին չէ, շեշտադրման համար ավելի գրավիչ տարբերակներ են այն դեպքերը, երբ երիտասարդները հրաժարվում են իրենց համար «պատրաստված» հաջողությունից, ամենից հաճախ՝ ծնողների կողմից, ասելով՝ ինչի՞ս են պետք այդ ողորմությունները, ես ինքս էլ ինչ-որ բան եմ ներկայացնում, չեմ ուզում որեւէ մեկին որեւէ բան պարտք լինել: Սխալ է!.. ծնողները դրա համար ամբողջ կյանքում աշխատել են.. Այլ բան է, եթե դու քեզ չես տեսնում դրա մեջ, դա քեզ դուր չի գալիս, բայց դա հազվադեպ է լինում: Եվ ամեն ինչ երկու պատճառով. առաջինը՝ մտքերն այն մասին, թե ինչ կասեն նրա մասին մարդիկ, ծանոթները, ընկերները կամ գործընկերները, իսկ երկրորդը՝ վստահությունը չարդարացնելու վախը, անվճռականությունը, որոնցից փրկվում են այսպես կոչված ինքնուրույնության հետեւում.. Իսկ չէ՞ որ դա ամենադժվարն է՝ բարձրագույն աստիճանին հասնելուց հետո պահպանել այն եւ միաժամանակ ձեռք բերել հարգանք ու վստահություն: Իսկ ծնողները մնում են կոտրված տաշտակի առաջ եւ, հավանաբար, ոչ միշտ են մինչեւ վերջ պատկերացնում, թե ինչ է տեղի ունեցել, եւ դրանում ոչ միշտ է առաջին ջութակը նվագում դաստիարակությունը.. Տխուր է, բայց մենք բոլորս ինչ-որ բանով նույնն ենք, ինչ-որ բանով՝ տարբեր, եւ ինձ թվում է, ժամանակի ընթացքում այդ տարբերությունը շատ կաղոտանա, իսկ դա չէի ցանկանա..
