Այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է երջանկության համար։

Աննա Մարիա կղզին հեքիաթային դրախտ է Ֆլորիդայի հարավում՝ Մեքսիկական ծոցի ափին։

Արտասովոր գեղեցիկ բնությունը գրավում է մարդկանց ամբողջ աշխարհից։ Արեւադարձային արմավենիներ, վառ էկզոտիկ ծաղիկներ, շքեղ լողափեր՝ ձյունաճերմակ ավազով եւ թափանցիկ ջրով, հավերժական արեւ եւ ապշեցուցիչ մայրամուտներ։

Ֆլորիդայի հանդեպ իմ սերը ծագել է դեռ անցյալ տարի, երբ Իրան վերադարձավ Ամերիկայից եւ իր հետ բերեց այնտեղից գիգաբայթերով լուսանկարներ։

Դրանից հետո ես ոչ մի ուրիշ բանի մասին չէի կարողանում մտածել եւ, ըստ էության, գնացի ու պայմանագիր ստորագրեցի ծրագրին մասնակցելու համար։

Բարի ամերիկուհի Սենդին, որի հետ Իրան աշխատել էր անցյալ ամառ, սիրալիրորեն հրավիրեց մեզ հյուր՝ մեկ շաբաթով։

Մենք նույնիսկ ինչ-որ կերպ չէինք կասկածում, որ ամեն ինչ հենց այդպես էլ կստացվի։

Եվ ահա մենք արդեն կանգնած ենք տերմինալի ելքի մոտ, փնտրում ենք Սենդիի մեքենան)

Ես մի փոքր անհանգստանում էի իմ անգլերենի համար, Իրայի պատմածներով՝ Սենդին շատ էր սիրում զրուցել եւ ոչ մի վայրկյան չէր լռում։

Բայց ամեն ինչ հրաշալի անցավ, Իրան նստեց առջեւի նստատեղին եւ պատրաստակամորեն պատասխանում էր Սենդիի անվերջանալի հարցերին, իսկ ես միայն երբեմն խելացի տեսքով աջակցում էի զրույցին)

Սենդին շատ հարմարավետ տնակ ունի՝ փոքրիկ լուսավոր սենյակներ, երկու լոգարան, պատշգամբ՝ ծովածոցի գեղատեսիլ տեսարանով։

Ինտերիերում ոչ մի ավելորդ բան չկար, ամեն ինչ՝ հարմարավետության համար, շատ սիրուն դեկորատիվ իրեր։

Սենդին ունի նաեւ փոքրիկ անօգնական Միկի շնիկը, որի հետ նա խաղում էր ինչպես երեխայի հետ։

Նայելով, թե Միկին ինչեր էր անում խաղալիքների հետ, մենք երկար ժամանակ կասկածում էինք՝ աղջի՞կ է նա, թե՞ ոչ։

Ամեն առավոտ մենք արթնանում էինք փափուկ մահճակալին, ուտում էինք մեզ համար պատրաստված նախաճաշը, իսկ հետո՝ սիրելի լողափ։

Գիշերները նստում էինք ինտերնետում, բոլորին նամակներ եւ լուսանկարներ ուղարկում, պարբերաբար խոհանոց մտնում՝ համեղ բան փնտրելու)

Մի քանի օր ստիպված եղանք անցկացնել Բրեյդենտոնի հսկայական աութլետներում շոփինգ անելով։

Հետո մի քանի օրվա ընթացքում ես ծանոթացա Իրայի բոլոր ամերիկացի ընկերների հետ)

Ինձ համար չափազանց հետաքրքիր էր հանդիպել եւ շփվել նրանցից յուրաքանչյուրի հետ։

Իհարկե, ես պատկերացնում եմ, թե ինչ էր զգում Իրիշկան՝ նորից այստեղ վերադառնալով։

Հատկապես ուզում էի տեսնել 90-ամյա պապիկին, որի շնորհիվ մենք բոլորս տեսանք Ֆլորիդան։

Մեր բոլոր ընկերները մեծահոգաբար հյուրասիրում էին մեզ) ԱՇԽԱՐՀԻ ամենահամեղ կոկտեյլներն ու պաղպաղակը Ջոյի եւ Ջուանայի սրճարանում, սիրելի շոկոլադե թխվածքաբլիթները (Brownies), որոնցով Սենդին անընդհատ մեզ փչացնում էր)

Պապիկ Մելվինը եւ Բարբարան մեզ տարան ռեստորան, որտեղ մենք առաջին անգամ փորձեցինք համեղ խեցգետին)

Հրաշալի երեկո անցկացրինք "Beachhouse" ռեստորանի լողափնյա սեղանի շուրջ՝ Սենդիի եւ նրա որդու ու ընկերուհու ընկերակցությամբ՝ դիմավորելով մայրամուտը սառը Մոխիտոյով)

Մենք նույնիսկ մի անգամ "Պաղպաղակ" սրճարանում ռուսական բորշ եփեցինք։

Տերերը մի փոքր շոկի մեջ էին, թե որքան սպասք եւ ժամանակ կարելի է ծախսել ապուր պատրաստելու վրա։ Բայց արդյունքից բոլորը գոհ մնացին, նույնիսկ սրճարանի այցելուները չկարողացան դիմադրել ռուսական խոհանոցի գլուխգործոցին) Ջոն այնքան ոգեշնչվեց, որ մանրամասն հարցրեց մեզ բաղադրատոմսի մասին)

Միակ ամերիկացին, որը ոչ այնքան լավ տպավորություն թողեց, Սենդիի ամուսինն էր։ Մեզ նյարդայնացնում էր այն, որ նա ամբողջ օրը նստած էր բազմոցին՝ նոութբուքի առջեւ, կամ չարախնդորեն ծիծաղում էր բանավեճերի վրա, երբ ելույթ էր ունենում Օբաման։ Իսկ մի ուշ երեկո ես պատահաբար դուրս եկա խոհանոց եւ հետո հարյուր անգամ զղջացի դրա համար։

Մի անմեղ հարց ինձ՝ արդյոք հետաքրքրվո՞ւմ եմ քաղաքականությամբ, եւ սկսվեց... Իրան անմիջապես եկավ ինձ օգնության։

Արդյունքում՝ մենք ստիպված եղանք 2 ժամ քաղաքավարությունից դրդված պատասխանել նրա հիմար քաղաքական հարցերին, ինչպիսիք են՝ "Ո՞վ է ավելի վատը՝ Ստալի՞նը, թե՞ Լենինը"։

Իմ ուղեղը երբեք այսքան չէր լարվել Ամերիկայում գտնվելու ողջ ընթացքում, լավ լեզվական պրակտիկա էր)

Իսկ մի անգամ մեզ արթնացրին առավոտյան ժամը 7-ին՝ մանկական ինքնասպանությունների դեմ քայլերթի համար։

Տարան ինչ-որ այգի, որտեղ արդեն հավաքվել էր մեզ պես մի խումբ հիմարների բազմություն, բոլորին տվեցին անվճար դեղին շապիկներ՝ "Walk for life" գրությամբ։

Մենք քնած եւ քաղցած էինք, վրդովված էինք, որ մեզ նախաճաշ չէին տվել եւ քարշ էին տվել այստեղ։

Լավ է, որ գոնե բոլորին հասնում էր թեթեւ նախաճաշ՝ բանանով եւ սուրճով։ Իսկ ամենասարսափելին այն էր, որ մենք պետք է 2 ժամվա ընթացքում քայլեինք երկար կամրջով՝ հենց շոգի տակ։

Որպես պարգեւ՝ քայլերթի բոլոր մասնակիցներին սպասում էր սենդվիչներով եւ հոթ-դոգներով ճաշ։

Մենք այդպես էլ չհասկացանք, թե ինչով կարողացանք օգնել խեղճ երեխաներին։

Այսպես աննկատ անցավ մեր անհոգ հանգիստը՝ հոգու եւ մարմնի համար։

Ինձ համար շատ հետաքրքիր էր անցկացնել մեկ ամբողջ շաբաթ սովորական ամերիկյան կյանքով։

Նայելով պարզ, քաղաքավարի, կիրթ եւ, ամենակարեւորը, բարի ամերիկացիներին՝ սկսում ես հավատալ երջանիկ կյանքին։