2008 թվականի հունվարի 13։ Սոճու ճյուղերը, որոնք ես հավաքել էի տոնածառ վաճառողների հետեւից տոների համար, ինձ մոտ են դեկտեմբերի քսանից, եթե ոչ տասնհինգից։ Այսինքն՝ գրեթե մեկ ամիս։ Եվ կմնան եւս երկու օր։ Չէ՞ որ Ռուսաստանում նշվում է «Հին Նոր տարին»։ Ի դեպ, Սուրբ Ծնունդը մենք նույնպես ռուսական ձեւով դիմավորեցինք։ Չգիտեմ՝ ում գաղափարն էր՝ Կիրիլի՞, թե՞ Ստասի, բայց քանի որ նրանք երկուսն էլ Նոր տարվա գիշերը աշխատում էին, մենք ընդհանուր տոնը նախատեսեցինք յոթին։ Ես երկու շաբաթ արձակուրդ վերցրի յոթից սկսած։ Վիտյայի հետ պլանավորում էինք գնալ Պրետորիա։ Բայց այդ միջոցառման համար ուղեւորությունը հետաձգեցինք ութին։

ՀՐԱԺԵՇՏ ԿԱՏՅԱՅԻՆ

Յոթի առավոտյան, նախ եւ առաջ, զանգահարեցի Կատյային։ ՀԱՀ-ում նրա գտնվելու ժամանակը մոտեցել էր ավարտին, պետք էր տուն վերադառնալ։ Ավարտել համալսարանը։ Մտածել, թե ինչ անել հետո։ Նրա ինքնաթիռի չվերթը կեսօրից հետո էր։ Ուզում էի հրաժեշտ տալ։ Կատյան մեկնելուց մեկ ամիս առաջ դժգոհում էր, որ դեռ չի մեկնել, բայց արդեն կարոտում է Քեյփթաունը։ Եթե մտածես, ինձ էլ է մնացել երկու ամսից մի փոքր ավելի։ Ես էլ եմ արդեն կարոտում այս քաղաքը։ Վիտյան էլ է ինձ ասում, որ ինքը շատ է կարոտելու Քեյփը եւ վերադառնալու է արցունքներն աչքերին։ Կատյան այդ մասին չէր ասել, բայց ես համոզված էի՝ հետ վերադառնալիս լաց է լինելու։ Դա հասկանալի է. մեկ տարվա ընթացքում նա այստեղ մի ամբողջ կյանք էր ստեղծել։ Նա սովորել էր։ Նրան այստեղ շատ էր դուր գալիս։ Նա սիրահարվել էր այս քաղաքին։

Կատյային նվեր տվեցի։ Ի հիշատակ։ Հրաժեշտ տալիս գրկախառնվեցինք սովորականից մի փոքր ավելի երկար։

— Կատյուշ, դու ինձ համար այստեղ լավագույն ընկերն էիր։ Ես քեզ շատ եմ կարոտելու։

— Կռվելու մարդ չի՞ մնա, — ժպտալով հարցրեց Կատյան։

— Դե, մենք կարծես թե... Կարծում եմ՝ լավ էինք հարաբերվում։

— Դե, դու չէիր կռվում։ Իսկ ես քեզ հետ՝ լինում էր։

— Քեզ միայն կռվել տուր։

— Պատկերացրու, պայուսակս ինձանից երեք անգամ մեծ է։

— Իսկ ես քեզ հենց այդպես էլ ասում էի։ Մեկնելուց տասը օր առաջ, իսկ դու նոր կոշիկներ ես գնել։

— Այ քեզ բան, — Կատյան ընկերաբար հարվածեց ուսիս, եւ մենք ծիծաղեցինք։

Ես սպասեցի, մինչեւ նա բարձրանա աստիճաններով, վերջին անգամ ձեռքով հրաժեշտ տվեցի եւ գնացի։ Կատյան պետք է հավաքվեր, մեկ ժամից Ջեյմսը պետք է գար նրա հետեւից՝ օդանավակայան տանելու համար։

Մեկ տարվա ընթացքում Կատյան այստեղ շատ բան հասցրեց։ Իհարկե, նա կուզենար շատ ավելին։ Բայց կյանքն այդպիսին է։ Եվ որտեղ էլ լինես, հնարավոր չէ ամեն ինչ հասցնել։ ԻՍԿ ՊԵՏՔ ԷԼ ՉԷ։

Նա վաղուց էր համոզում ինձ գնալ Devil’s Peak։ Չէ՞ որ մեկ տարվա ընթացքում նա այդպես էլ չէր եղել այնտեղ։ Չորրորդ օրը նրա, իմ եւ Վիտյայի հետ բարձրացանք այնտեղ։ Ես որոշեցի, որ ուզում եմ, որ Կատյայի երազանքը կատարվի։ «Այո» ասել երազանքին, հատկապես ընկերոջդ երազանքին։

ՀՈՒՆՎԱՐԻ ՅՈԹ

Յոթին Վիտյան առավոտյան գնաց ինտերնետ-սրճարան։ Ես Կատյայի մոտից գնացի SASTS, նույն նպատակով, ինչ Վիտյան։ Ցերեկվա ժամը մեկին պայմանավորվեցինք հանդիպել SASTS-ի գրասենյակի մոտ։ Ուոթերֆրոնտի կինոթատրոնում սկսվեց «Yes Man» ֆիլմի ցուցադրությունը՝ Ջիմ Քերիի՝ իմ ամենասիրելի դերասաններից մեկի գլխավոր դերակատարմամբ։ Մենք գնացինք դիտելու։

Հետո վերադարձանք տուն, խանութից տոնի համար մթերք գնեցինք եւ գնացինք Կիրիլի մոտ։ Ընկերներն արդեն սպասում էին մեզ։ Վիտյայի հետ մեզ համար հետաքրքիր նորաձեւ գլխարկներ գնեցինք, ես իմը հենց այդ առիթով դրեցի։ Լավ հագնվեցինք, մեր լավագույն եւ նոր հագուստներով։

Խորոված էինք պատրաստում։ Սվետան՝ Կիրիլի ընկերուհին, աղցաններ էր պատրաստել։ Եվ պելմենի էր փաթաթել։ Ինչքա՜ն ուրախացանք պելմենիներով։ Մանավանդ որ տանտիրուհու մոտ դրանք հրաշալի էին ստացվել։

Ընդհանուր առմամբ յոթ հոգի էինք՝ տոնի օրվան համապատասխան. ես եւ Վիտյան, Կիրիլը, Սվետան, Ստասը եւ Անշենը՝ եղբոր՝ Նեզի հետ։

Տուն վերադարձանք կեսգիշերից հետո, կեսն էլ չկերած, բայց կուշտ եւ գոհ։ Առավոտյան Վիտյայի հետ ունեինք Յոհանեսբուրգի գնացքի տոմսեր (Յոհանեսբուրգ, բայց կարծես թե Յոհանեսբուրգ անվանելն ավելի ճիշտ է)։