Ամերիկյան երեկույթներ

Մի անգամ ես ծանոթիս հետ պատահաբար հայտնվեցի մի աղջկա հրաժեշտի խնջույքին, որին ինչ-որ տեղ էին ճանապարհում մի քանի ամսով։ Այդպես ես համոզվեցի, որ Ամերիկայում երեկույթները ճիշտ այնպիսին են, ինչպիսին ցույց են տալիս հիմար երիտասարդական կատակերգություններում։

Ամերիկյան երեկույթը մարդկանց հավաքույթ է, որոնք հազիվ են ճանաչում միմյանց։ Այստեղ լիովին նորմալ է քեզ հետ ընկերներ կամ ծանոթներ բերելը։ Տանտիրուհին հարցրեց ինձ, թե ում ընկերն եմ, իսկ ես բոլորովին մոռացել էի այն տղայի անունը, ով մեզ բերել էր այնտեղ։ Զվարճալի էր, երբ նա տասնհինգ րոպե շարունակ թվարկում էր երեկույթին եկած մարդկանց անունները ;) Բայց նույնիսկ երբ ընկերուհիս ասաց նրա անունը, տանտիրուհին շփոթված հայացքը հառեց առաստաղին. «Իսկ ո՞վ է այդ Tahir-ը, ներողություն...»։ Վերջում բոլորը մտածեցին, որ ես ռուս լրտես եմ, քանի որ ես ամեն ինչ նկարահանում էի տեսախցիկով եւ լռում էի )))

Ընդհանուր առմամբ, միջոցառումը շատ ձանձրալի էր՝ առանց երաժշտության եւ միայն հարբած զրույցներով խմիչքի ու հագուստի մասին (թեեւ ես իմացա, որ երկու տղաների պապիկները Ուկրաինայից են)։ Մեկ ժամ անց մենք փախանք նրանցից եւ գնացինք ռոք-ն-ռոլ պարելու մոտակա ակումբում (եթե լինեք Վաշինգտոնում, անպայման այցելեք Black Cat-ը U street-ում՝ քաղաքի լավագույն եւ ամենահաճելի վայրերից մեկը)։

Ձանձրալի են նրանք՝ ամերիկացիները...