Այսօր ուղիղ մեկ շաբաթ է, ինչ տեղափոխվել եմ մեր ուրախ հանրակացարան։ Այստեղ՝ 18 մ2 տարածքում, ապրում է 7 տարբեր մարդ, եւ անընդհատ այցելում են 5-15 ծանոթներ ու ընկերներ 18-րդ հարկից, 11-րդ հարկից, Lilia Calagna-ից եւ եւս մի քանի տասնյակ վայրերից, որոնց անունները ոչ ոք չգիտի։ 7 հոգի մեկ սենյակում՝ սա 5 բարձ է, միջանցքում 25 զույգ կոշիկ, ընդհանուր լվացքի կիլոգրամներ եւ հատակին փռված վերմակներ (մահճակալների վրա քնում են հաջողակները)։ Սա ուրիշների VK էջերն են, 5 անխախտ կանոններ, զուգարանի թղթի պակաս եւ հեռախոսազանգեր առավոտյան 7-ից մինչեւ գիշերվա 3-ը։ Դժվա՞ր է սա, թե՞ հեշտ, լարվա՞ծ, թե՞ ուրախ... Երեւի թե ամեն ինչ միասին։ Ես արդեն այնպիսի զգացողություն ունեմ, որ այս մարդիկ՝ Ուլյանան, Կատյան, Վանյան, Էլդարը, մեր ռումինուհի Աննա-Մարիան եւ Սաշկան, իմ հարազատներն են։ Ես նրանց չեմ ընտրել, նրանց վրա երկար նեղանալ հնարավոր չէ, եւ նրանց չսիրել հնարավոր չէ... =)

Այս սենյակում ապրում են մոսկվացիներ (մաաաասկալներ, ինչպես մեզ անվանում են), Եկատերինբուրգի, Մինսկի ներկայացուցիչներ, Ղազախստանից հստակ տղաներ եւ, կրկին, մի ռումինուհի, որին մենք անվանում ենք մոլդովուհի, որպեսզի նա չհասկանա, որ խոսքը իր մասին է։ Ես հարստացնում եմ իմ ռուսերենը զվարճալի բառերով եւ արտահայտություններով (դրանում հատուկ ներդրում ունի Կատյան)։

Շատ արագ սովորում ես, թե ինչպես են խոսում մեր ուկրաինացիները։

Մերոնցից ոմանք շարունակում են սնունդ դուրս բերել խանութներից, ոմանք աշխատում են օրինական (օրինակ՝ Կատյան, որը եկել է job offer-ով)։ Վանյան նվիրատվություններ է հավաքում, իսկ ես եւ Ուլյանան փորձում ենք զբաղվել ինքնագործունեությամբ։ Մի քանի օր առաջ մենք հավաքում էինք հավայան ծաղիկներ եւ դրանցից պսակներ պատրաստում, որոնք հետո հույս ունեինք վաճառել ինչ-որ գումարի դիմաց։ Արդյունքում, մեզ հերիքեց երեք պսակի համար, որոնք կես ժամ անց արդեն թոռմած էին, բայց ուրախությունը անչափ էր))։

Այն ամենի տպավորությունները, ինչով մենք զբաղվում ենք, կուտակվում են մի հսկայական կույտի մեջ։ Մենք գնում ենք արշավների, լողափ, ես վերջապես սկսում եմ զգալ ՀԱՆԳԻՍՏԸ։ (այս մասին ավելի ուշ կգրեմ)

Հիմա, մինչ ես գրում եմ սա, իմ սենյակի մարդիկ քնած են, խոսում են, երաժշտություն են լսում եւ միաժամանակ բորշչ են պատրաստում։

Աշխատանք դեռ չունեմ, բայց ունեմ կացարան։ Եվ ունեմ աջակցություն։ Ես վաղվա օրվա հետ հույսեր չեմ կապում եւ գրեթե ոչնչի մասին չեմ երազում, ես պարզապես շատ եմ ուզում, որ ամեն ինչ ինձ մոտ լինի այնպես, ինչպես ես դրան արժանի եմ։ Եվ ես անվերջ երախտապարտ եմ այն ամենի համար, ինչ արդեն ունեմ։