Մենք Նյու Յորք ժամանեցինք երեկոյան եւ մեր ընկերախմբով ուղեւորվեցինք New Yorker Hotel՝ InterExchange-ի կողմից ամրագրված համարներով։ Հյուրանոցը գտնվում է Մանհեթենում։ Մենք կարծում էինք, որ կապրենք այն մարդկանց հետ, որոնց հետ եկել ենք, բայց մոտենալով մեր համարի դռանը՝ հասկացա, որ միայնակ չեմ ապրելու, քանի որ դռան հետեւից ինչ-որ մարդկանց ձայներ էին լսվում։ Պարզվեց, որ համարները ամրագրված են հոսթելային ոճով, այսինքն՝ մեկ համարում ապրում է մոտ 4 հոգի։ Հարեւաններս երկու լեհ եւ մեկ բուլղարացի էին, որոնք նույնպես եկել էին Work and Travel ծրագրով։ Այստեղից էլ սկսվեց անգլերենի իմացության ստուգումը։ Ես դրա հետ կապված մեծ խնդիրներ չունեմ, թեեւ երբեմն բարդ նախադասություններ կազմելիս դժվարություններ են առաջանում։
Բայց ոչինչ, լեզվի հետ արդեն ավելի հեշտ է։ Ինձ համար դժվար էր հասկանալ՝ ինչպես կարելի է ապրել մի համարում երեք անծանոթ մարդկանց հետ։ Ամենից շատ անհանգստանում էի իրերիս անվտանգության համար։ Իզուր չէր, որ ճամպրուկների համար երկու կողպեք էի վերցրել։ Իրերս դարակներին չդասավորելով (ինչո՞ւ, եթե վաղը չէ մյուս օրը մեկնելու եմ), բոլոր թանկարժեք իրերն ու փաստաթղթերը հավաքեցի ուսապարկի մեջ եւ միշտ ինձ հետ էի վերցնում, իսկ հագուստով ճամպրուկի վրա կողպեք դրեցի եւ թողեցի համարում։
Մենք հավաքվեցինք հյուրանոցի հոլում եւ գնացինք գիշերային Մանհեթենով զբոսանքի. զբոսնեցինք Թայմս Սքվերով, կերանք եւ վերադարձանք տուն՝ որոշելով հաջորդ առավոտ լրջորեն զբոսնել։ Ահա թե ինչ մթնոլորտ է տիրում գիշերը Թայմս Սքվերում։ Հաջորդ առավոտ հյուրանոցի լոբբիում հավաքվեցինք բոլորս, ովքեր եկել էին Work and Travel ծրագրով, որտեղ պատմեցին անհրաժեշտ բոլոր փաստաթղթերի, դրանց լրացման մասին, ինչպես նաեւ տվեցին հրահանգներ եւ գրքույկներ՝ տեղեկություններով այն մասին, թե ինչպես վարվել այս կամ այն դեպքում եւ շատ այլ օգտակար տեղեկություններ։
Այնուհետեւ եկան Social Security-ի աշխատակիցները եւ ընդունեցին մեր փաստաթղթերը ID ձեւակերպելու համար։ Այս ամենը ձգձգվեց մի քանի ժամ, իսկ հետո մենք գնացինք Մանհեթենով զբոսնելու։ Այստեղ ամեն ինչ բոլորովին այլ է։ Մարդիկ այլ կերպ են շփվում, նրանք ավելի բաց են, յուրաքանչյուրը տեսք ունի այնպիսին, ինչպիսին ինքն է ուզում։ Քաղաքը լի է մարդկանցով, բոլոր նրանցով, ովքեր ցանկանում են գումար վաստակել, եւ խանութներով, խանութներն այստեղ ամեն քայլափոխի են, որոնցից յուրաքանչյուրում ուզում են քեզ ինչ-որ բան վաճառել։ Այստեղ բոլորը ուրախ են քեզ տեսնել, ոչ ոք չի անցնի եւ չի հարվածի ուսիդ։ Եթե նույնիսկ այդպես պատահի, անպայման ներողություն կխնդրեն։
Այս անգամ մենք զբոսնեցինք Մանհեթենի կենտրոնով մինչեւ Սենթրալ Պարկ։ Կենտրոնն ավելի եվրոպական է, այստեղ գանգստերներ չկան, այստեղ միայն գործարար մարդիկ են, զբոսաշրջիկներ եւ այլն։ Քաղաքով երթեւեկում են թանկարժեք ավտոմեքենաներ, իսկ թանկարժեք բուտիկների կողքով անցնելիս անհնար է չգնահատել գեղեցիկ կանանց եւ ոճային մարդկանց օծանելիքի հիասքանչ բույրերի փոփոխությունը։ Իհարկե, ես չէի կարող լինել Նյու Յորքում եւ չհասնել 5-րդ պողոտայի Apple Store =)
Սա Apple տեխնիկայի հսկայական խանութ է, որտեղ բոլոր ցանկացողները կարող են շոշափել, դիպչել iPod-ներին, iMac-ներին, iPad-ներին, iPhone-ներին, անել նրանց հետ ինչ ուզում են, օգտվել ինտերնետից եւ այլն։ Այս ամենին ուշադիր հետեւում են խանութի աշխատակիցները եւ խորհրդատվություն տալիս բոլոր ցանկացողներին։ Իսկ Apple Store-ի մուտքի մոտ կարելի է նկատել Apple-մանների հերթը, որոնք տեղավորվել են խանութի մոտակայքում եւ սպասում են, թե երբ կսկսվեն Apple iPhone 4-ի վաճառքները։ Երբ մենք այնտեղ էինք, վաճառքի սկսվելուն մնացել էր 3 օր։ Խելագարներ։
Այնուհետեւ մենք հասանք Սենթրալ Պարկ։ Մուտքի մոտ հանդիպեցինք Ազատության արձանի կերպարանքով մարդու։ Սենթրալ Պարկը Նյու Յորքի կենտրոնում գտնվող հանգիստ վայր է, հսկայական մասշտաբներով (ինչպես Մոնակո քաղաքը), մարդիկ այստեղ հանգստանում են ընտանիքներով, պառկում են խոտերի վրա (չկարողացա չպառկել, ամերիկյան ֆիլմերից տպավորված), բեյսբոլի գնդակ են նետում, ֆրիսբի են խաղում (թռչող ափսե են նետում), բեյսբոլ են խաղում։ Շատ մեծ թվով մարդիկ են դուրս գալիս այստեղ վազքի։ Զբոսայգում վազող մարդկանց կարելի է հանդիպել ամեն քայլափոխի։
