Նյու Յորք, տունդարձ, Նյու Յորք

Սեպտեմբերի 17

Առավոտյան ժամը 4-ն է, ես նստած եմ Port Authority ավտոբուսային տերմինալում եւ քնած եմ։ Լավ տերմինալ է, գիշերը փակում են, եւ բոլոր նրանք, ովքեր տոմս ունեն կամ նոր են ժամանել (ինչպես ես), կարող են քնել հատակին եւ լիցքավորել էլեկտրոնիկան։ Այստեղ լիքը ռուս ուսանողներ կան։ Այստեղ-այնտեղ ռուսերեն խոսակցություններ են լսվում, զվարճալի է, էկզոտիկ =) Գնամ քնեմ, բարի գիշեր ձեզ, ավելի ճիշտ՝ բարի երկու ժամ...

Հենց հիմա! Ես չքնեցի, գնացի ուղիղ Brighton Beach: Մասամբ նրա համար, որ ժամանակս քիչ էր, մասամբ էլ նրա համար, որ լուսանկարել էի կայարանի զուգարանի վարքագծի կանոնները, եւ ինչ-որ սեւամորթ սկսեց բուռն արտահայտել իր հույզերը այդ կապակցությամբ =) Ես նրան բացատրեցի, որ ինքը սխալ է, նա դուրս եկավ իմ հետեւից եւ սկսեց գոռալ, որ կկանչի ոստիկաններին «իմ հետույքի վրա»։ Մի խոսքով, անվտանգության աշխատակիցները, կարծես, հասկացան, որ տղամարդը անադեկվատ է, բայց ես այնուամենայնիվ մտափոխվեցի կայարանում քնելուց։

Փոխարենը մետրոյում լավ քնեցի՝ մեկ ու կես ժամ մեկ ուղղությամբ =) ամբողջ ճանապարհին քնել եմ ուսապարկիս վրա։ Brighton Beach, Little Russia by the Sea: Թփերի մեջ իմպրովիզացված զուգարաններ են, հսկայական լողափում անօթեւանները ռուսերեն հայհոյում են, սպորտային տեսքով տատիկներն արդեն լողանում են, թեեւ արգելված է՝ կարմիր դրոշ է կախված։ Արեւը նոր-նոր դուրս եկավ հորիզոնից։ Ինչ-որ անհյուրընկալ վրացիներ «կարաս» են որսում =)

Քայլում էի լողափով, հանդիպեցի ավազի վրա գրված «We love Russia» գրությանը =))) Ocean Pkwy-ում (ես տեղյակ չեմ, թե ինչ է նշանակում այս հապավումը) ցուցանակների կեսը ռուսերեն է գրված։ Մտա ինչ-որ ուսումնական կենտրոն (միզելու համար, ներողություն=) Այնտեղ ադմինիստրատոր քեռին ինձ պատմեց, որ ռուսներ, տարօրինակ կերպով, ընդհանրապես չկան, այլ կան ուկրաինացի հրեաներ, որոնց այստեղ ընդունված է անվանել ռուսներ։ Ասաց նաեւ, որ այստեղ ապրելն անհնար է եւ անտանելի ձանձրալի։ Բայց, ասում է, երկու տարի հետո, մեջբերում եմ «Ռուսաստանը կվերածվի շոգ անապատի»։ Եվ ինձ դուրս ուղարկեց փողոց։ Դավադիր =) Խորհուրդ տվեց հարցնել ուրիշին, «միգուցե նրանք այլ կարծիք ունենան, բայց ընդհանրապես այստեղ այդպես են կարծում...» Տարօրինակ մարդ։

Գնացի Apple Store, Նյու Յորքի ամենամեծը, 5-րդ պողոտայում, ապակե խորանարդ է։ Իսկ այստեղ ինձ հիասթափություն էր սպասում։ Մարդաշատ է, բոլոր փլեյերները վերջացել էին դեռ նախօրեին։ Գնացի Best Buy, նույնպես ամենամեծը։ Ի դեպ, Նյու Յորքի մետրոյում ես արդեն քանիերորդ անգամ չեմ կարողանում առաջին անգամից հասնել այնտեղ, որտեղ պետք է =)) Սովորաբար ես մի քանի կայարան անցնում եմ, աստիճանաբար մոտենալով նպատակին։ Այստեղ շատ խճճված համակարգ է՝ այս local եւ express գնացքներով եւ մի քանի տասնյակ գծերով =)

Best Buy-ում էլ ոչինչ չկա, նոր Apple iPod touch-ի մասին այստեղի հիմար վաճառողը նույնիսկ չէր լսել =/ իսկ նոութբուքերը այստեղ միայն հին մնացորդներ են... Տհաճ է։ Վերադարձա Apple Store: Զանգահարեցի մյուս երկուսին՝ նույնպես դատարկ է։ Լավ է, որ մտքովս անցավ զանգահարել նրանց խանութի անվճար iPhone-ներից, բջջայինիս վրա գումարը մի քանի վայրկյանի էր մնացել։ Շնորհավորեցի տատիկիս ծննդյան օրը, կապ հաստատեցի, նրանք այնտեղ այնքան էին աղմկում, որ ընդհանրապես հնարավոր չէր հասկանալ, թե տատիկն ինչ է ասում, բայց հիանալի է, հաճելի =)

Միայն թե գնումների հետ կապված խնդիր կա =( ստացվում է 40 դոլար միջնորդավճար հազարը ուղարկելու համար պարզապես կորավ։ Իսկ մայրիկս որքան էր վազվզել ուղարկելու համար, եւ ես՝ ստանալու =/

Դե լավ, հայրիկս ինձ քաջալերեց։ Իսկապես տհաճ է, բայց ոչինչ։ Անցավ գնաց...

Տատիկիս ասացի, որ գնալու եմ թանգարան, բնական պատմության ամենահզոր թանգարանը, դինոզավրերի ոսկորները տեսնելու։ Բայց ժամացույցին 2-ն է, ինքնաթիռը՝ 6-ին, կհասցնե՞մ, թե՞ ոչ։ Պապիկն ասաց «ինքնաթիռը բաց մի թող, ռիսկի մի դիմիր», իսկ պապիկը հենց այնպես չի ասի։ Եվ կանգնելով մետրոյի կանգառում կես ժամ, փորձելով հաշվարկել թանգարան գնացող ինձ անհրաժեշտ գնացքը, ես որոշեցի գնալ օդանավակայան։ Միայն թե կգնամ, որոշեցի, այլ ճանապարհով, երկար։ Եվս կես ժամ որսում էի ճիշտ գնացքը, երկու ժամ ճանապարհ, ես բնականաբար անհրաժեշտ կանգառը քնեցի, վերադարձա, AirTrain, հարազատս՝ բարեւ!! =)

Չորրորդ տերմինալում ինտերնետի համար ($3 - 4 րոպե =/) մինչեւ թռիչքը մեկ ու կես ժամ, նույնիսկ ավելի քիչ։ Վազքով դեպի AirTrain, 1-ին տերմինալ։ Տրամադրությունը լավ է, ավելի կոնկրետ չեմ հիշում =)

Չեք-ին արեցի (այդպե՞ս է կոչվում) ի դեպ, նստատեղերի համարները, պատուհանի մոտ եւ այլն, երկու չվերթների համար էլ, եւ՛ Միլան, եւ՛ Մոսկվա միանգամից տալիս են այնտեղ! հետո ուղեբեռը, ես ունեմ պայուսակ եւ արշավային ուսապարկ։ Պայուսակում միայն հագուստ եւ թղթեր են, երբ գալիս էի այստեղ, ամեն ինչ վերցրել էի ինքնաթիռ՝ հիմա կորցնելու բան չկա, եւ ես որոշեցի հանձնել պայուսակը, փորձել... Կտեսնեմ՝ կհասնի՞ արդյոք =) նույնիսկ հետաքրքիր է, ուղեբեռի կորստի մասին այնքան պատմություններ եմ կարդացել...

Նստեցինք։ Թռանք։ Տեղս միջին շարքի եզրին է, համարը 20D (դա ստացվեց թեւից մի փոքր առաջ) պետք է իմանալ հատակագծերը, որ հաջորդ անգամ չեք-ինի ժամանակ պատուհանի մոտ տեղ վերցնեմ։ Ի դեպ, ինքնաթիռի նստատեղերը այնուամենայնիվ ավելի հարմար են (մի փոքր=) քան Greyhound ավտոբուսինը։

Սեպտեմբերի 18

Առավոտյան 8-ն է, ես Միլանում եմ, Իտալիա։ Փոխանցում՝ մեկ գիշեր տեւողությամբ։ Ամեն ինչ թանկ է եւ եվրոյով։ Շուրջս լիքը ռուսներ են, բայց շփվելու ցանկություն դեռ չկա։ Ապակողմնորոշվել եմ =) Ի դեպ, Իտալիա մենք թռչում էինք Լոս Անջելեսից մի աղջկա հետ, սեւամորթ-կորեուհի (յո) =)) Շատ գեղեցիկ, նրա հետ հաճույքով շփվում էի ամբողջ ճանապարհին։ Միլանի օդանավակայանում ես ինչ-որ կերպ գուշակեցի, ինչպես պարզվեց, հաջորդ թռիչքի տերմինալը եւ պառկեցի քնելու՝ մյուս անօթեւանների մեջ։ Ինքնաթիռը 15:25-ին է, այնպես որ ավտոմատից մտա ինտերնետ, շատ գումար ծախսեցի (4 եվրո), բայց հաղորդագրություն ուղարկեցի։

Նստեցինք։ Թռանք։ Այստեղ արդեն երկու շարք է, երեքական նստատեղով, բայց ես միեւնույն է անցուղու կողքին եմ =/ Աթոռս համար 11C է, դասավորությունը այսպիսին է - /|ABC DEF|/, ինքնաթիռը կարծես A-305 է, թե՞ դա չէ։

Այստեղ կինո են ցույց տալիս, Նիկոլսոնի հետ, հարմար է գնալը, ինչպես նախորդ ինքնաթիռում, իմ շարքի մեջտեղի տեղը դատարկ է։ Իսկ պատուհանից այն կողմ նոր էին այդ լեռները, իտալական, գեղեցիկ, Ալպերը!

Ես այնքան գոհ եմ, որ հնդկացիների մասին գիրքը այնուամենայնիվ գնել եմ! Կոչվում է Indian Spirit, ստացվեց այնպես, կարծես աստվածները ինձ համար մեկ ուղեցույցը փոխարինեցին մյուսով։ Այնտեղ գրքում կարծես զարգանում են իմ սեփական տխուր մտքերը, միայն թե հնդկացի առաջնորդների շուրթերով! Ես դրանով կզբաղվեմ... Ի դեպ, մյուս ուղեւորները նույնպես հետաքրքրվում են գրքով, իտալացին կնոջ հետ վերցրել են այն թերթելու, արդեն մեկ ժամ է՝ թերթում են =) Մոսկվա թռիչքը պետք է տեւի երկուսուկես ժամ։

Ես Ռուսաստանում եմ! Ամեն ինչ հիանալի է, ինձ դուր է գալիս! Մի փոքր կեղտոտ է, Միլանի եւ Նյու Յորքի օդանավակայանների համեմատ, տերմինալի մուտքի մոտ (ներսից, եթե գալիս ես ժամանած ինքնաթիռից) կախված է տգեղ «Welcome to MoskoW», W տառերը առանձնացված են կարմիրով, կտավը կնճռոտված է, բծերով, մի խոսքով, իսկապես տգեղ ողջույն =)) Անձնագրային հսկողության առջեւ հերթ է, եւ այն, ինչ նյարդայնացնում է՝ այստեղ ծխում են։ Ես ապակողմնորոշվել եմ =/ Անձնագրային հսկողության առջեւ գտնվող այս տհաճ վայրում զուգարանում ընդամենը մեկ զուգարանակոնք կա։ Մաքրությամբ նույնն է, ինչ ամերիկյան փոքր հարավային քաղաքների ավտոբուսային կայարաններում =)

Փոխարենը կարելի է զանգահարել տուն առանց այդ հիմար եռաստիճան հավաքման!!! Եվ SMS-ներ ուղարկել! Դողացող ձեռքերով (դե կամ չդողացող, հիմա ուզում եմ մի փոքր դրամատիկացնել իրավիճակը =) բայց իրականում ինձ ընդհանրապես միեւնույնն էր, կարծես չէի էլ մեկնել, սրտի զարկերի ոչ մի հաճախացում ես ինձ մոտ չեմ նկատել) տեղադրում եմ հարազատ Tele2 սիմ քարտը։ Լսափողում այնքան հարազատ ազդանշաններ են! Եվ պայուսակս, ուղեբեռ հանձնված, ես մոտենում եմ ժապավենին - այն մոտենում է, դիմավորում է! Հասել է =) Ամեն ինչ կարգին է, պետք է դուրս գալ կենտրոն։ Տրամադրությունը լավ է =) 21:30 ժամանակը մեր ժամանակով։ Ճիշտ ժամանակը - նույնպես հաճելի է =)