Առավոտյան շարունակում ենք ճամփորդությունը հմայիչ Great Smokies-ով։ Ճանապարհը տանում է դեպի հարավ։ Ասֆալտին տերեւներ են, պատուհանից այն կողմ՝ բլուրներ, երկնքում՝ արեւ։ Էլ ի՞նչ է պետք։) Իհարկե, այս ամբողջ գեղեցիկ խառնաշփոթի քարտեզը։) Այն վերցնում ենք ճանապարհի Visitor Center-ից եւ նշում այն կետերը, որոնք անպայման կայցելենք։

Եվ ահա շուտով առաջինը՝ մոտենում ենք Linville falls ջրվեժների կասկադին։ Այն մայրուղուց մեկ կիլոմետր հեռավորության վրա է։ Բարձրանում ենք գեղատեսիլ արահետով, ինձ դուր է գալիս, իսկ հողաթափերով աղջիկներին՝ ոչ այնքան։)) Ի դեպ, մեր առաջին ջրվեժը Ամերիկայում=) Աղմուկ, ցողեր, կարելի է բարձրանալ դեպի այն լիճը, որից այն թափվում է։ Դասս!)

Հետո անցնում ենք աշխարհի ամենաբարդ բետոնե կամրջով՝ Linn Cove Viaduct, բարձրությունը մակերեսից 100-ից ավելի մետր է։ Երկու կողմից դատարկություն է՝ թռիչքի զգացողությունը փչանում է միայն նրանով, որ չի կարելի դուրս գալ եւ կանգնել։ Այստեղ եւ հետո հասկանում ես, թե ինչու է ճանապարհը կոչվում Blue Ridge Parkway։ Այստեղի լեռներն իսկապես կապույտ են։

Երբ նայում ես հեռուն, մոտակա գագաթները կանաչ են ծառերի պատճառով, ավելի հեռուները՝ մի փոքր ավելի մուգ՝ ստվերների եւ դրանց վրայի թեթեւ մառախուղի պատճառով, ավելի հեռու՝ էլ ավելի մուգ եւ կապույտ, եւ այսպես շարունակվում է, մինչեւ վերջապես դրանք գրեթե ձուլվում են երկնքին հորիզոնի մոտ։ Նույն պատճառով այս լեռները կոչում են Մառախլապատ։ Այնքան հեռու է երեւում, որ վերջին լեռնաշղթաները միշտ կապտավուն մշուշի մեջ են լինելու...

Բայց բավական է շեղումները, հաջորդը Ապալաչների ամենաբարձր գագաթն է՝ Mount Mitchell։ Քանի որ բարձրանում ենք ավելի վեր, ամպերը, որոնք նախկինում թվացել էին կախված ամենաբարձր գագաթների մոտ, ծածկում են մեզ գլխով։ Բուսականությունը կտրուկ փոխվում է։ Մոշ, կեչի, մամուռ՝ ոչինչ ծանոթ չէ՞։) Զգացողություն է, որ գնում ես Լենինգրադի մարզով օգոստոսի վերջին։ Դեռ ոչինչ չի դեղնում, բայց արդեն վաղուց ծաղկաթափ է եղել.. Զգացվում է հստակ զովություն։

Գագաթին պարզ օրը երեւում են միանգամից երկու հարեւան նահանգները։ Մեզ բախտ վիճակվեց տեսնել կիսաերկինք արեւ։ Հետո թռան ամպերը եւ ամեն ինչ կերան։) Այստեղի ամպերին կարելի է ձեռքով դիպչել, նրանց ոչինչ չի լինի։ Նրանք թափառում են գագաթի վրայով այս ու այն կողմ եւ ժամանակ առ ժամանակ փակում են բացված հիանալի տեսարանը։ Երբ երկինքն ազատ է, ներքեւի ամպերը թույլ չեն տալիս հասկանալ, թե որտեղ ես։ Թե՛ ինքնաթիռում, թե՛ գետնին։ Հեռուն երեւում է, կարծում եմ, 250 կիլոմետր։ Հեռու։ Իսկ սպիտակ ամպերը կապույտ երկնքի հետ հակառակը՝ հատկապես մոտ են։ Ահա այսպիսի պատմություն։) Միայն գարշելի գոլորշին է շարունակում թռչել այս ու այն կողմ, որքան էլ խփես, խանգարում է դիտմանը եւ վռնդում հրապարակից։)) Լավ։ Մոշ ենք ուտում եւ գնում հետ դեպի մեքենան։

Հետո գնում-գնում ենք, կանգ առնում-գնում, եւ այսպես անվերջ։ Ինչ-որ մարգագետիններ, գետակներ, ամենուր հիանալի է, որտեղ էլ դուրս գաս։ Սակայն ուզում ես ինչ-որ մասշտաբային բան։ Great Smokies-ում լիքը զով ժայռեր կան՝ անունները չեմ հիշում, բայց ինչ-որ Stone Mountain, Father Mountain եւ այլն։ Որոշում ենք գնալ Chimney Rock, որտեղ եղել է Օլյայի քույրը։ Նկարներով այնտեղ զով է)

Նկարները չեն խաբում։ Հսկայական, իսկապես վառարանի խողովակ հիշեցնող ժայռը վեր է խոյանում ներքեւի լճի վրայով։ Վերեւում ժայռը հարթ է, այնպես որ այն նաեւ հիանալի դիտահարթակ է։ Այգին փակվում է երեկոյան 5:30-ին, ավելի ուշ չեն թողնի, այնպես որ հաշվարկեք ձեր ժամանակը)

Մենք կես ժամ ուշացանք եւ ստիպված էինք բավարարվել 70 մետր ցածրից տեսարանով։ Միեւնույն է զով է, բայց վերեւում ակնհայտորեն ավելի զով է։ Գնում ենք առաջ։ Պատուհանից դուրս արագ մթնում է, եւ կարծես թե մեր ծանոթությունը Ապալաչների հետ ավարտված է։ Բոլորս միասին հույս ունենք վերադառնալ այստեղ աշնանը՝ ոչ առանց հիմքի համարելով, որ ավելի գեղեցիկ վայրեր, քան աշնանայինն այստեղ, դժվար է հորինել։

Հիմա 3 օրվա ճանապարհ...