Բնակարանում ծուխ է, ծիծաղ, ալկոհոլ, հայհոյանքներ, տղաներ, չիպսեր, չլվացված ափսեներ, վեճեր, գիշերային գոռոցներ, ծիծաղ մինչեւ առավոտ, քնկոտ աչքեր, կոշտ մահճակալներ, հյուրանոցային սրբիչներ, ծխախոտի հոտ... Հիմա ես այսպես եմ ապրում։ 2 ուկրաինուհի, Օրյոլից մի տղա, ղազախներ, ադրբեջանցի... եւ շատ այլ մարդիկ, որոնց անունները նույնիսկ չես փորձում հիշել։ Երբեմն մոռանում եմ, թե ում հետ եմ ապրում եւ ով է հյուրը։ Աշխատում եմ Cavalier-ում, նույն հաուսքիփերի պաշտոնում, նույն փոփոխական հաջողությամբ։ Ժամերը քիչ են, գումարը՝ քիչ... բայց հիմա մեզ չեն ստիպում աշխատել լվացքատանը, որտեղ 150% խոնավություն է եւ 50 աստիճան շոգ... գումարը քիչ է, իսկ ես էլ ծուլանում եմ եւ երբեմն հանգստյան օրեր եմ վերցնում՝ դրանք... Նյու Յորքում անցկացնելու համար։

Նյու Յորք կարելի է հասնել Greyhound-ով, ինչպես ես էի անում ճամփորդությանս սկզբում... կամ China bus-ով։ Greyhound-ը ինձ արժեցավ 60 դոլար եւ 17 ժամ ճանապարհ՝ 2 փոխանցումով։ China bus-ը արժե 20 դոլար եւ 6 ժամ՝ առանց փոխանցումների։ Բոլորը միանգամից, հավանաբար, պատկերացրին չինացիներով լի, ճոճվող, քանդվող ավտոբուս։ Բայց ոչ։ Շատ հիանալի ավտոբուս է... այնտեղ շատ ավելի տաք է, քան Greyhound-ում, ավելի էժան, ավելի արագ, նաեւ կինո են ցույց տալիս... եւ առանց փոխանցումների, եւ կանգ է առնում սրճարանների մոտ։ Այնպես որ, չինացիները միշտ մոլորակից առաջ են։ Այդ դեպքում՝ դժոխքին այդ Greyhound-ը։ Պետք է իմանալ՝ արդյոք այս China bus-ը գնո՞ւմ է Լաս Վեգաս... թե չէ 400 դոլարը մի քիչ թանկ է ճամփորդության համար... Ի դեպ։ Greyhound-ի կայարանը հենց կայարան է... ամեն տեսակի պատուհաններով, դրամարկղերով, հսկայական ավտոպարկով եւ այլն... իսկ China bus-ի կայարանը մի սրճարան է, որտեղ նստած է մի փոքրիկ չինուհի եւ լապշա է վաճառում։ Եվ մեկ հերթ է՝ եւ՛ լապշայի, եւ՛ ավտոբուսի տոմսերի համար։ Նա պարզապես նստած հարցնում է. Ի՞նչ կցանկանաք։ Լապշա՞։ Իհարկե... խմելու բա՞ն։ Անմիջապես։ Նյու Յորքի ավտոբուսի տոմս էլ՝ առանց խնդրի... ահա թե ինչպես պետք է աշխատել։ Սովորե՛ք, ռուսներ։

Դե, 6 ժամ ճանապարհ... գիշերով էինք գնում, այնպես որ նորմալ քնեցի եւ... ես հիացած եմ, ես շոկի մեջ եմ, ես շփոթված եմ... ես Նյու Յորքում եմ։ Կարծես հայտնվել եմ «Սեքսը մեծ քաղաքում» ֆիլմում։ Ամենեւին էլ այն տպավորությունները չեն, որոնք եղել են հունիսի սկզբին։ Երկնաքերեր, տաքսիներ, մարդիկ, էկրաններ, գովազդներ... ես հիացած էի ամեն ինչով։ Ճիշտ է, ընկերների հետ որոշ թյուրիմացություններ եղան... բայց ինչպես ասում են՝ ամեն ինչ դեպի լավը։ Զբոսնեցի Մանհեթենով (չգիտեմ՝ ռուսերեն ինչպես է ճիշտ գրվում), Ուոլ Սթրիթ, Յունիոն Սքվեր, Թայմս Սքվեր... ընդհանուր առմամբ՝ ամեն ինչ այնպես, ինչպես հարկն է։ Մետրոն սպանում է Պետերբուրգի մետրոն քննադատելու եւ չսիրելու ցանկացած ցանկություն։ Պետերբուրգում հեքիաթ է!! Իսկ Նյու Յորքի մետրոյում կարելի է հանդիպել առնետների, արյան, գնդակների հետքերի, փսխող սեւամորթի, սեքսով զբաղվող մեքսիկացիների, քնած ուսանողների...

Ապրում էի Քուինսում։ Եվ դա Քուինսի ինչ-որ այլ մաս է... ամենեւին էլ ոչ այն, որով ինձ տարան օդանավակայանից։ Այստեղ կան սիրուն տնակներ, մրգի շուկա, լողավազանով եւ բարբեքյուով հետեւի բակեր, հովանոցներ եւ ծաղիկներ... իսկ հորիզոնում ինչ-որ տեղ վեր է խոյանում Empire State Building-ը։