Եվ ահա այդ վճռորոշ օրը վերջապես եկավ։ Եվ ես հուզմունքից դողացող ձեռքերով նշանակված վայրում էի՝ նշանակված ժամին։

Դեսպանատան ողջ գործընթացը, իհարկե, ամենահաճելին չէ. այդ ամբողջ հուզմունքը, հերթերը, մատնահետքերը, հարցազրույցը...

Բայց ցրտին մեկ ժամ մնալուց հետո ես արդեն դողում էի ոչ թե հուզմունքից, այլ ցրտից։

Վերջապես մեր հերթը հասավ դեսպանատուն մտնելուն, իսկ ներսում՝ նորից նույն հերթը։

Բայց, երեւի, այն պատճառով, որ ես շատ էի հուզվում հերթում կանգնած ողջ ընթացքում եւ կանգնած կրկնում էի, թե ինչ պետք է պատասխանեմ այն նույն պատուհանի մոտ, որտեղ պետք է որոշվեր՝ «լինել, թե չլինել», ժամանակը բավական արագ անցավ։

Եվ, ո՜վ լույս թունելի վերջում։ Հերթը հասավ նաեւ ինձ։ Նույնքան հուզված, փորձելով ժպիտ քաշել եւ բարյացակամ դեմք ընդունել՝ ես մոտեցա պատուհանին, որի մոտ նստած էր հաճելի տեսքով, կոկիկ մի տղամարդ։

Նա ինձ մի քանի հարց տվեց իմ ուսման, ուղեւորության նպատակի եւ այն մասին, թե որտեղ եմ պլանավորում աշխատել, նայեց իմ անձնական հարցաթերթիկը, թեքվեց պատուհանի մոտ եւ ժպիտով ասաց ինձ. «Դուք ստանում եք վիզան»։

Եվ «Օ՜, ԵՐԿԻՆՔ, ԵՍ ՄԵԿՆՈՒՄ ԵՄ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ։ Մի՞թե սա կատարվում է ինձ հետ, եւ ամեն ինչ իրական է»՝ հենց այսպիսի մտքեր էին ինձ մոտ այդ պահին։ Ես դեսպանատնից դուրս եկա դեմքիս ամենալայն ժպիտով, եւ ինչ-որ շատ ջերմ բան լցրեց ինձ, եւ երջանկությունից բարձրաձայն գոռալու անհաղթահարելի ցանկություն առաջացավ։

Դա իսկապես հրաշալի էր։

Եվ, իհարկե, առաջին բանը, որ արեցի, երջանկությունից դողացող մատներով մայրիկիս համարը հավաքելն էր...